દીકરીની જાસૂસી
-રાકેશ ઠક્કર
પ્રકરણ ૭
નવનીતલાલ હાથમાં લાકડી લઈને અંધારામાં છુપાતા-છુપાતા ગાર્ડનની પાછલી દીવાલ તરફ આગળ વધ્યા. પેલા રહસ્યમય શખ્સે લાકડાની સીડી ચડીને સ્નેહાના બેડરૂમની બારી પાસે પહોંચી ગયો હતો અને પોતાના હાથમાં રહેલા ઓજાર વડે બારીના સ્ક્રૂ ખોલવાની કોશિશ કરી રહ્યો હતો. બરાબર એ જ વખતે નવનીતલાલે વીજળીના વેગે દોડીને સીડીના પાયાને મજબૂતરીતે પકડી લીધો અને મોટેથી ધડૂકતા અવાજે ગર્જના કરી, ‘કોણ છે રે તું? આજ તને જીવતો નહીં છોડું!’
અચાનક થયેલા આ હુમલાથી પેલો શખ્સ ઉપર જ ડબડબી ગયો. એણે ભાગવાનો પ્રયત્ન કર્યો, પણ નવનીતલાલે સીડીને જોરથી હલાવી દીધી, જેના લીધે પેલો અજાણ્યો શખ્સ સંતુલન ગુમાવીને સીધો ગાર્ડનની ઘાસવાળી લોન પર ધડામ દઈને પટકાયો! નવનીતલાલે ક્ષણનો પણ વિલંબ કર્યા વગર એના પર કૂદીને કાબૂમાં લઈ લીધો અને એના ચહેરા પર બાંધેલો રૂમાલ જોરથી ખેંચી કાઢ્યો.
ચંદ્રના ઝાંખા અજાયાશમાં જેવો પેલો ચહેરો દેખાયો, નવનીતલાલના હાથમાંથી લાકડી છૂટી ગઈ અને એનું મોં આશ્ચર્યથી ફાટી ગયું. એ શખ્સ રામુકાકાનો ભાણેજ કે કોઈ ખૂની નહીં પણ સ્નેહાની પોતાની જ કોલેજનો એક સીધો-સાદો લાગતો યુવાન સાથીદાર કિશન હતો!
ઉપરથી આ બધો અવાજ સાંભળીને સ્નેહા પણ ડરતી-ડરતી બારીમાંથી નીચે ડોકિયું કરીને જોયું અને ચીસો પાડી ઊઠી, ‘કિશન!’
થોડી જ વારમાં આખા બંગલાની લાઈટો ચાલુ થઈ ગઈ. શેઠાણી અને નોકરો દોડીને બહાર આવ્યા. નવનીતલાલે ગુસ્સાથી ધ્રૂજતા કિશનને પકડી રાખ્યો અને ડ્રોઈંગ રૂમમાં ખેંચીને લઈ આવ્યા. સ્નેહા પણ રડતી-રડતી દોડતી નીચે આવી પહોંચી અને પિતાના પગમાં પડી ગઈ.
‘પપ્પા! કિશનને મારશો નહીં, એનો કોઈ વાંક નથી!’ સ્નેહાએ ધ્રૂજતા અવાજે કહ્યું.
નવનીતલાલ લાલઘૂમ આંખોએ દીકરી સામે જોતા બોલ્યા, ‘કોઈ વાંક નથી? રોજ રાત્રે આ ચોરની જેમ તારી બારીએ આવવું, કબાટમાં થાળી સંતાડવી અને આ બધું... છતાં તું કહે છે કે એનો કોઈ વાંક નથી?’
કિશને ડરતા-ડરતા પોતાના હાથ જોડીને સાચું રડતાં-રડતાં કબૂલ કરી લીધું: ‘કાકા... મને માફ કરો! સત્ય એ છે કે હું અને સ્નેહા બંને એક જ કોલેજમાં ભણીએ છીએ અને અમે એકબીજાને પ્રેમ કરીએ છીએ. સ્નેહાના પપ્પા તરીકે તમે શહેરના ખૂબ મોટા અને પ્રતિષ્ઠિત વેપારી છો, એટલે મારી હિંમત નહોતી કે હું તમારા સુધી લગ્નનો પ્રસ્તાવ લઈને સીધો આવી શકું.’
કિશને આગળ કહ્યું, ‘સ્નેહાના ઘરેથી બહાર જવાની સખત મનાઈ હતી અને રાત્રે એને સ્ટડીઝના બહાને મોડે સુધી જાગવું પડતું હતું. હું દરરોજ રાત્રે એને મળવા અને એની સાથે બેસીને ટિફિન શેર કરવા માટે જ અહીં આવતો હતો. પેલી થાળી અમે બંને સાથે મળીને જમવા માટે વાપરતા હતા અને સવારે નોકર ન જુએ એ માટે સ્નેહા એ થાળી કબાટમાં સંતાડી દેતી હતી.’
નવનીતલાલ સ્તબ્ધ થઈને એક પળ કિશન તરફ અને બીજી પળ પોતાની નજર સામે ઊભેલી દીકરી સ્નેહાના ચહેરા પર ફેરવી રહ્યા. એમનું ગળું સૂકાઈ રહ્યું હતું અને શ્વાસોશ્વાસ ભારે થઈ ગયા હતા. ડિટેક્ટિવ જ્ઞાનેશકુમારે તપાસ દરમિયાન જે ગર્ભનિરોધક પિલ્સ અને બાથરૂમમાંથી શંકાસ્પદ ચીજવસ્તુઓ મળી આવ્યાની ચોંકાવનારી વાત કરી હતી તેનો અસલી અને ભયાનક ભેદ હજી ઉકેલાવવાનો બાકી હતો. એ રહસ્યનો ભાર નવનીતલાલના હૈયા પર પથ્થરની જેમ ભારે થઈ રહ્યો હતો.
આખરે પોતાના ધ્રૂજતા હોઠ પર કાબૂ મેળવતા એમણે એક અત્યંત કઠણ, તીક્ષ્ણ અને ધ્રૂજતા અવાજે પૂછ્યું: ‘જો આ આખો સંબંધ માત્ર બે યુવાન દિલો વચ્ચેના સામાન્ય પ્રેમ અને મળવા-જુલવા પૂરતો જ સીમિત હતો તો પછી પેલી ડસ્ટબિનમાંથી મળેલી એ શંકાસ્પદ વસ્તુઓ અને કબાટના ગુપ્ત ચોરખાનામાંથી મળેલી પેલી મેડિકલ પિલ્સનો અર્થ શું હતો?! શું... શું મારી દીકરીએ મારા ભરોસાની પીઠ પાછળ...?
વાક્ય પૂરું થાય તે પહેલાં જ સ્નેહાએ વચ્ચે બોલીને જે ખુલાસો કર્યો, તેણે પિતાના હૃદયને હચમચાવી દીધું અને સાથે જ જ્ઞાનેશકુમારની અધૂરી થિયરીનો સાચો પર્દાફાશ કરી દીધો!
ક્રમશ:
