ఇంటికి దూరంగా… మనసుకు దగ్గరగా
నా B.Tech ప్రయాణంలోని మొదటి నాలుగు నెలలు
ముందుమాట
కొన్ని ప్రయాణాలు మనల్ని ఒక చోటు నుంచి మరో చోటుకి మాత్రమే తీసుకెళ్లవు. మనల్ని మనకే కొత్తగా పరిచయం చేస్తాయి.
నా జీవితంలో అలాంటి ప్రయాణమే B.Tech మొదటి సంవత్సరం. ఇంట్లో అమ్మానాన్నలతో గడిపిన రోజులు, వాళ్ల ప్రేమ, వాళ్ల దగ్గర ఉన్నప్పుడు కలిగే భద్రత—ఇవన్నీ వదిలి హాస్టల్‌లో ఉండటం నాకు ఒక కొత్త అనుభవం.
కొత్త కాలేజ్, కొత్త స్నేహాలు, కొత్త మనుషులు, కొత్త బాధ్యతలు… వీటన్నింటి మధ్య నా మనసులో ఎన్నో భావాలు మొదలయ్యాయి. కొన్ని రోజులు చాలా ఆనందంగా గడిచాయి. మరికొన్ని రోజులు ఇంటిని గుర్తు చేసుకుని బాధపడ్డాను.
ఈ కథలో పెద్ద పెద్ద సంఘటనలు ఉండకపోవచ్చు. కానీ నా మనసులో నిలిచిపోయిన చిన్న చిన్న విషయాలు ఉన్నాయి. నాకు మాత్రమే ప్రత్యేకంగా అనిపించిన కొన్ని జ్ఞాపకాలు, బయటకు చెప్పలేని కొన్ని భావాలు, నన్ను నేను అర్థం చేసుకున్న కొన్ని క్షణాలు ఉన్నాయి.
ఇది కేవలం నా కథ మాత్రమే కాదు. ఇంటికి దూరంగా ఉండటం మొదలుపెట్టిన ప్రతి ఒక్కరికీ ఇందులో ఎక్కడో ఒకచోట తమ జీవితంలోని చిన్న భాగం కనిపిస్తుందని ఆశిస్తున్నాను.
ఇది నా B.Tech ప్రయాణంలోని మొదటి నాలుగు నెలల కథ.
అధ్యాయం 1: ఇంటి గడప దాటిన రోజు
నేను మా నాన్న వైపు కుటుంబంలో ఒక్క అమ్మాయిని. అందుకే ఇంట్లో అందరి ప్రేమ, ఆప్యాయత నాకు ఎక్కువగానే లభించాయి. ఇంట్లో ఉన్నప్పుడు నాకు కావాల్సినవి అడగడం, ఏదైనా బాధగా అనిపిస్తే అమ్మానాన్నల దగ్గరకు వెళ్లడం చాలా సహజమైన విషయం.
నేను అందరితో వెంటనే కలిసిపోయే అమ్మాయిని కాదు. కొత్తవాళ్లతో మాట్లాడటానికి కొంత సమయం తీసుకుంటాను. కానీ ఒకసారి ఎవరితోనైనా comfortableగా అనిపిస్తే మాత్రం వాళ్లతో చాలా సరదాగా ఉంటాను. నా మనసులో ఉన్న విషయాలను కూడా పంచుకుంటాను.
అలాంటి నాకు ఇంటికి దూరంగా హాస్టల్‌లో ఉండాల్సి రావడం ఒక పెద్ద మార్పు.
అమ్మానాన్న నన్ను హాస్టల్‌కి తీసుకెళ్లిన రోజు ఇప్పటికీ గుర్తుంది. వాళ్లు నా గది సర్దిపెట్టారు. నాకు కావాల్సిన వస్తువులన్నీ సర్దారు. నేను అక్కడ సర్దుకుపోగలననే నమ్మకంతో నన్ను వదిలి వెళ్లిపోయారు.
వాళ్లు వెళ్లేటప్పుడు నేను ఏడవలేదు.
బహుశా ఆ సమయంలో నా మనసులో ఉన్నది కొత్త జీవితంపై ఆసక్తి కావచ్చు. లేదా వాళ్లు వెళ్లిపోతున్నారనే విషయం పూర్తిగా అర్థం కాలేదేమో.
కానీ సాయంత్రం అయ్యేసరికి పరిస్థితి మారిపోయింది.
చుట్టూ కొత్త మనుషులు, కొత్త గది, కొత్త వాతావరణం. అన్నీ ఉన్నా ఏదో తెలియని ఖాళీగా అనిపించింది. ఇంట్లో ఉన్నప్పుడు సాధారణంగా అనిపించిన చిన్న చిన్న విషయాలే ఒక్కసారిగా గుర్తొచ్చాయి.
అమ్మ దగ్గర కూర్చోవడం, నాన్నతో మాట్లాడటం, ఇంట్లో మనసుకు నచ్చినట్లు ఉండటం—ఇవన్నీ ఎంత విలువైనవో అప్పుడు అర్థమైంది.
ఆ రోజు నేను చాలా ఏడ్చాను. రాత్రి నిద్ర కూడా సరిగా పట్టలేదు.
ఎవరితోనూ ఎక్కువగా చెప్పుకోలేని బాధ అది. ఎందుకంటే బయటకు చూస్తే నేను కొత్త జీవితాన్ని ప్రారంభించిన అమ్మాయిని. కానీ లోపల మాత్రం ఇంటిని వదిలి వచ్చిన చిన్నపిల్లలా అనిపించింది.
అప్పుడు నాకు అర్థమైంది—ఇంటికి దూరంగా ఉండటం అంటే ఒక చోటు నుంచి మరొక చోటుకు వెళ్లడం మాత్రమే కాదు. మనకు అలవాటైన ప్రేమ, భద్రత, ప్రశాంతతకు దూరంగా ఉండటం కూడా.
అధ్యాయం 2: మొదటి రోజు… మొదటి పరిచయాలు
హాస్టల్‌లో మొదటి రోజు ఎలా గడిచిందో తెలియకుండానే కాలేజ్ మొదటి రోజు కూడా వచ్చేసింది.
కొత్త కాలేజ్‌కి వెళ్లేటప్పుడు మనసులో ఎన్నో ప్రశ్నలు ఉంటాయి.
ఎవరితో మాట్లాడాలి? ఎవరితో స్నేహం అవుతుంది? మనల్ని అందరూ ఎలా చూస్తారు? అక్కడ మనకు నచ్చే మనుషులు దొరుకుతారా?
నాకూ అలాంటి ఆలోచనలే వచ్చాయి.
మొదట క్లాస్‌రూమ్‌లోకి వెళ్లినప్పుడు అక్కడ ఒక అమ్మాయి, కొంతమంది అబ్బాయిలు ఉన్నారు. నేను ఆ అమ్మాయి దగ్గర కూర్చున్నాను. మెల్లగా మాట్లాడటం మొదలుపెట్టాం.
కొద్దిసేపటి తర్వాత మరో అమ్మాయి వచ్చి మా పక్కన కూర్చుంది.
అలా మొదలైన చిన్న పరిచయం తర్వాత నా కాలేజ్ జీవితంలో ఒక ముఖ్యమైన భాగంగా మారుతుందని అప్పుడు నాకు తెలియదు.
మొదట్లో అందరితో మాట్లాడేటప్పుడు కొంచెం సంకోచంగా ఉండేది. కానీ రోజులు గడిచేకొద్దీ ఆ సంకోచం తగ్గింది.
కొత్త ప్రదేశంలో మనకు పరిచయమైన మొదటి కొంతమంది మనుషులు మనకు ధైర్యాన్ని ఇస్తారు. వాళ్లతో మాట్లాడటం మొదలుపెట్టాక ఆ ప్రదేశం కూడా కొంచెం మనదైనట్లు అనిపిస్తుంది.
నాకూ అలాంటి అనుభూతి మెల్లగా మొదలైంది.
అధ్యాయం 3: క్లాస్‌రూమ్‌లో మొదలైన నా ప్రపంచం
మేము ముగ్గురం ఒకరితో ఒకరం మాట్లాడుకుంటూ, వెనుక బెంచ్‌లో కూర్చుంటూ, చిన్న చిన్న అల్లరి పనులు చేస్తూ ఉండేవాళ్లం.
మాలో ఒకరు చాలా మాట్లాడతారు. కొత్తవాళ్లతోనూ సులభంగా కలిసిపోతారు. ఇంకొకరు ఏదైనా విషయాన్ని ఎక్కువగా ఆలోచిస్తారు. నేను మాత్రం ఆ రెండింటి మధ్యలో ఉన్నట్లుగా అనిపిస్తుంది.
కొన్ని విషయాల్లో నేను చాలా సరదాగా ఉంటాను. మరికొన్ని విషయాల్లో మాత్రం ఎక్కువగా ఆలోచిస్తాను.
మా మధ్య మాటలు మొదలయ్యాక క్లాస్‌లో కూడా నాకు కొంచెం సౌకర్యంగా అనిపించేది. వెనుక బెంచ్‌లో కూర్చుని ప్రశ్నలు అడగడం, సరదాగా మాట్లాడుకోవడం, చిన్న చిన్న పనులు చేయడం—ఇవన్నీ మా రోజువారీ జీవితంలో భాగమయ్యాయి.
మమ్మల్ని చూసిన కొంతమంది, “మీరు ఇన్ని సంవత్సరాల నుంచి స్నేహితులా?” అని అడిగేవారు.
అది విన్నప్పుడు చాలా సంతోషంగా అనిపించేది. ఎందుకంటే కొద్ది రోజుల పరిచయమే అయినా, మా మధ్య ఉన్న అనుబంధం అంత సహజంగా కనిపించేది.
అయితే ఏ స్నేహంలోనైనా ఎప్పుడూ అన్నీ ఒకేలా ఉండవు. కొన్నిసార్లు చిన్న చిన్న అపార్థాలు వచ్చేవి. అప్పుడప్పుడు అసూయ కూడా కలిగేది.
కానీ అలాంటి విషయాలు వచ్చినంత మాత్రాన స్నేహం ముగిసిపోలేదు. మేము వాటిని దాటుకుని మళ్లీ మాట్లాడుకునేవాళ్లం.
నిజానికి స్నేహం అంటే ఎప్పుడూ గొడవలు లేకపోవడం కాదు. చిన్న చిన్న సమస్యలు వచ్చినా, ఒకరినొకరు అర్థం చేసుకోవడానికి ప్రయత్నించడం.
ఆ రోజుల్లో నాకు దొరికిన ఈ స్నేహం నా కాలేజ్ జీవితాన్ని అందంగా మార్చిన విషయాల్లో ఒకటి.
అధ్యాయం 4: నా స్నేహితులు… నా చిన్న ప్రపంచం
కాలేజ్‌కి వెళ్లడం మొదలైన తర్వాత నా ప్రపంచం కొంచెం కొంచెంగా విస్తరించింది.
మొదట్లో కొత్తవాళ్లతో మాట్లాడటానికి సంకోచించిన నేను, మెల్లగా కొంతమందితో comfortableగా మాట్లాడటం నేర్చుకున్నాను.
నాకు పరిచయమైన ప్రతి ఒక్కరూ ఒకేలా ఉండరు. కొంతమందితో సరదాగా మాట్లాడగలను. కొంతమందితో చదువు గురించి మాట్లాడగలను. మరికొంతమందితో ఏదైనా విషయం పంచుకోవడానికి సౌకర్యంగా అనిపిస్తుంది.
మన జీవితంలో ప్రతి వ్యక్తికీ ఒక ప్రత్యేకమైన స్థానం ఉండాల్సిన అవసరం లేదు. కొంతమంది కొద్దిసేపు మనతో మాట్లాడినా మనకు ఆనందాన్ని ఇస్తారు. ఇంకొంతమంది మనకు ధైర్యాన్ని ఇస్తారు. మరికొంతమంది మన జ్ఞాపకాలలో మిగిలిపోతారు.
అలా నా కాలేజ్ జీవితంలో కూడా కొంతమంది పరిచయమయ్యారు.
వాళ్లతో మాట్లాడటం వల్ల నా సంకోచం తగ్గింది. నేను అందరితో వెంటనే కలిసిపోకపోయినా, నాతో మాట్లాడేవాళ్లు ఉన్నారని అనిపించడం సంతోషంగా ఉండేది.
నాకు నచ్చిన మనుషులతో నేను కొంచెం ఎక్కువగా మాట్లాడతాను. వాళ్లతో ఉన్నప్పుడు నా సహజమైన స్వభావం బయటకు వస్తుంది. ఎప్పుడూ seriousగా ఉండే నేను కూడా సరదాగా మాట్లాడగలను, నవ్వగలను.
ఈ చిన్న చిన్న పరిచయాలే కొత్త ప్రదేశాన్ని కొంచెం సొంతంగా అనిపించేలా చేశాయి.
అధ్యాయం 5: చదువులు, ఎగ్జామ్స్… వాటి మధ్య స్నేహాలు
కాలేజ్ జీవితం అంటే స్నేహాలు, సరదా మాత్రమే కాదు. చదువు కూడా అంతే ముఖ్యమైన భాగం.
మెల్లగా assignments, presentations, projects, exams మొదలయ్యాయి. మొదట్లో ఇవన్నీ కొత్తగా అనిపించాయి. స్కూల్‌లో చదివిన విధానానికి, కాలేజ్‌లో చదివే విధానానికి తేడా ఉందని అర్థమైంది.
ఎగ్జామ్స్ దగ్గరపడుతున్నప్పుడు కొంత ఒత్తిడి ఉండేది. చదవాల్సిన విషయాలు, పూర్తి చేయాల్సిన పనులు, సమయానికి submit చేయాల్సిన assignments—ఇవన్నీ చూసుకుంటూ ముందుకు వెళ్లాల్సి వచ్చేది.
అయినా మా స్నేహాల మధ్య చదువుకు కూడా చోటు ఉండేది.
ఎగ్జామ్స్ రాశాం. మంచి మార్కులు కూడా వచ్చాయి. ఆ ఫలితాలు చూసినప్పుడు సంతోషంగా అనిపించింది. మనం కష్టపడి చదివిన విషయాలు ఉపయోగపడినప్పుడు కలిగే ఆనందం వేరుగా ఉంటుంది.
కానీ ప్రతి పరీక్షలోనూ మనకు ఒకే రకమైన confidence ఉండదు. కొన్ని విషయాలు రాయగలమనే నమ్మకం ఉంటుంది. మరికొన్ని సందర్భాల్లో మాత్రం భయం వెంటాడుతుంది.
ముఖ్యంగా viva అంటే నాకు కొంచెం భయం.
సమాధానం తెలిసినా దాన్ని అందరి ముందు మాట్లాడి చెప్పాల్సి వచ్చినప్పుడు ఆలోచనలు తారుమారవుతాయి. మనసులో సమాధానం ఉన్నా నోటితో చెప్పేటప్పుడు తడబడతానేమోనని అనిపిస్తుంది.
అయినా ఈ అనుభవాలన్నీ నా చదువులో భాగమేనని అర్థం చేసుకుంటున్నాను.
కాలేజ్ నాకు పుస్తకాలలోని విషయాలనే కాదు, ఒత్తిడిని ఎలా ఎదుర్కోవాలి, భయాన్ని ఎలా అధిగమించాలి, మనపై మనకు నమ్మకం ఎలా పెంచుకోవాలి అనే విషయాలను కూడా నేర్పిస్తోంది.
అధ్యాయం 6: హాస్టల్‌లో దొరికిన ఒక ప్రత్యేకమైన అనుబంధం
కాలేజ్‌లో నాకు స్నేహితులు ఉన్నప్పటికీ, హాస్టల్‌లో మాత్రం నేను అంత త్వరగా అందరితో కలిసిపోయే వ్యక్తిని కాదు.
హాస్టల్‌లో ఎక్కువగా నా పనులు నేను చూసుకుంటూ ఉండేదాన్ని. అందరితో మాట్లాడటం కంటే నాకు సౌకర్యంగా అనిపించే కొంతమందితో మాత్రమే మాట్లాడేదాన్ని.
అలాంటి సమయంలో నాకు ఒక ప్రత్యేకమైన స్నేహం దొరికింది.
ఆమె కూడా హాస్టల్‌లోనే ఉంటుంది. మా గదులు వేర్వేరు అయినప్పటికీ, మా మధ్య ఒక మంచి అనుబంధం ఏర్పడింది.
ఆమెతో మాట్లాడేటప్పుడు నాకు ఒక రకమైన ప్రశాంతత కలిగేది. కొన్ని విషయాలు చెప్పుకోవడానికి, మనసులోని భావాలను పంచుకోవడానికి ఒక మనిషి ఉండటం ఎంత ముఖ్యమో ఆమె ద్వారా అర్థమైంది.
హాస్టల్‌లో ఉండటం కష్టంగా అనిపించిన రోజుల్లో కూడా ఆమె నాకు ధైర్యం చెప్పేది.
కొన్నిసార్లు పెద్ద పెద్ద మాటలు అవసరం ఉండవు. మనం బాధగా ఉన్నప్పుడు ఎవరో మన మాట వింటే చాలు. మనల్ని అర్థం చేసుకోవడానికి ప్రయత్నిస్తే చాలు.
ఆమె నాకు అలాంటి అనుభూతిని ఇచ్చింది.
ఇంటిని గుర్తు చేసుకుని బాధపడినప్పుడు, హాస్టల్‌లో ఉండలేనేమో అనిపించినప్పుడు, మళ్లీ ధైర్యంగా ఉండటానికి ఆమెతో ఉన్న పరిచయం నాకు సహాయపడింది.
నా జీవితంలో ఆమెకు ఉన్న స్థానం ప్రత్యేకమైనది. ఎందుకంటే కొత్త ప్రదేశంలో నాకు దొరికిన ఆ అనుబంధం నన్ను కొంచెం బలంగా నిలబడేలా చేసింది.
అధ్యాయం 7: ఒకే గది… వేర్వేరు అలవాట్లు
హాస్టల్‌లో ఒకే గదిలో ఉండటం అంటే అందరి అలవాట్లు ఒకేలా ఉంటాయని కాదు.
ప్రతి ఒక్కరికీ తమదైన జీవనశైలి ఉంటుంది. కొంతమందికి రాత్రి ఆలస్యంగా నిద్రపోవడం అలవాటు. మరికొంతమందికి త్వరగా నిద్రపోవడం అవసరం. కొంతమంది ఎక్కువగా మాట్లాడటానికి ఇష్టపడతారు. ఇంకొంతమంది ప్రశాంతంగా ఉండటానికి ఇష్టపడతారు.
నా విషయంలో నేను త్వరగా నిద్రపోవడానికి అలవాటు పడ్డాను. కానీ రాత్రి నా రూమ్‌మేట్స్ ఫోన్‌లో స్నేహితులతో మాట్లాడుతున్నప్పుడు, వాళ్ల మాటలు గట్టిగా వినిపించేవి. అప్పుడు నిద్రపోవడం కొన్నిసార్లు కష్టమయ్యేది.
ఆ సమయంలో నాకు ఇంటి ప్రశాంతత గుర్తొచ్చేది.
ఇంట్లో ఉన్నప్పుడు నాకు అలవాటైన వాతావరణం వేరు. అక్కడ నాకు నచ్చినట్లు ఉండగలిగేదాన్ని. హాస్టల్‌లో మాత్రం వేర్వేరు అలవాట్ల మధ్య సర్దుకుపోవడం నేర్చుకోవాల్సి వచ్చింది.
మొదట్లో గదిలోని పరిచయాలు కూడా నాకు కొంచెం కష్టంగానే అనిపించాయి. నేను ముందుగా గదికి వచ్చినప్పుడు ఒక రూమ్‌మేట్ నాతో మాట్లాడేది. తర్వాత మరొకరు వచ్చారు. కొంతకాలానికి వాళ్లిద్దరి మధ్య మంచి స్నేహం ఏర్పడింది.
వాళ్లిద్దరూ దగ్గరగా ఉండటం చూసినప్పుడు, నేను మాత్రం అంత త్వరగా కలవలేకపోతున్నాననే భావన కొన్నిసార్లు కలిగేది. నాకు కూడా వాళ్లతో సులభంగా మాట్లాడాలని అనిపించేది. కానీ నేను కొత్తవాళ్లతో కలిసిపోవడానికి కొంత సమయం తీసుకుంటాను.
ఇది వాళ్లు తప్పు చేశారని కాదు. వాళ్లకు వాళ్ల సౌకర్యాలు, అలవాట్లు ఉన్నాయి. నాకు నా స్వభావం, నా అవసరాలు ఉన్నాయి. మా మధ్య ఒకరినొకరు పూర్తిగా అర్థం చేసుకోలేకపోయిన సందర్భాలు కూడా ఉండవచ్చు.
అప్పుడే నాకు ఒక విషయం అర్థమైంది. ఒకే గదిలో ఉంటున్నంత మాత్రాన అందరి ఆలోచనలు ఒకేలా ఉండవు. ఒకరితో ఒకరు సర్దుకుపోవడానికి సమయం, అర్థం చేసుకునే మనసు అవసరం.
కొన్నిసార్లు కాలేజ్‌లో ఉన్నప్పుడు బాగానే అనిపిస్తుంది. కానీ హాస్టల్‌కి తిరిగి వచ్చినప్పుడు మనసు కొంచెం భారంగా మారుతుంది.
“ఇంటికి వెళ్లిపోతే బాగుంటుందేమో” అనే ఆలోచన కూడా వస్తుంది.
కానీ ప్రతిసారీ ఆ ఆలోచనకు లొంగిపోలేదు. నన్ను నేనే సమాధానపరుచుకుంటాను. కొత్త ప్రదేశంలో జీవించడం నేర్చుకోవడానికి కొంత సమయం పడుతుందని నాకు నేనే చెప్పుకుంటాను.
హాస్టల్ జీవితం నాకు నేర్పుతున్న పాఠం ఇదే—ప్రతి ఒక్కరూ మనలాగే ఉండరు. మనకు నచ్చని కొన్ని విషయాలు ఉన్నా, ఇతరులను తప్పుగా అర్థం చేసుకోకుండా మనకు మనం సర్దుకుపోవడం కూడా నేర్చుకోవాలి.
అధ్యాయం 8: ల్యాబ్‌లో మొదలైన ఒక అన్నయ్య బంధం
చిన్నప్పటి నుంచి అబ్బాయిలతో ఎక్కువగా మాట్లాడటం నాకు అలవాటు లేదు. అందుకే మొదట్లో కాలేజ్‌లో అబ్బాయిలతో మాట్లాడేటప్పుడు కూడా కొంత సంకోచం ఉండేది.
కానీ రోజులు గడిచేకొద్దీ ఆ సంకోచం తగ్గింది. క్లాస్‌లో కొంతమందితో పరిచయం ఏర్పడింది. వాళ్లతో మాట్లాడటం, సరదాగా ఉండటం మెల్లగా సహజంగా మారింది.
అలా నా కాలేజ్ జీవితంలో నాకు ఒక అన్నయ్య లాంటి వ్యక్తి పరిచయమయ్యాడు.
మా పరిచయం Physics labలో మొదలైంది. ఆ తర్వాత మా మధ్య ఒక మంచి అనుబంధం ఏర్పడింది. ఆ బంధానికి మరింత ప్రత్యేకతను ఇచ్చిన విషయం—నేను అతనికి రాఖీ కట్టడం.
ఆ చిన్న విషయం నాకు ఎంతో ప్రత్యేకంగా అనిపించింది.
రక్తసంబంధం లేకపోయినా, ఒక వ్యక్తిని మనస్ఫూర్తిగా అన్నయ్యగా భావించవచ్చని ఆ బంధం నాకు తెలియజేసింది.
అతనితో పాటు క్లాస్‌లో మరికొంతమందితోనూ నాకు మంచి పరిచయాలు ఏర్పడ్డాయి. వాళ్లతో మాట్లాడేటప్పుడు మొదట్లో ఉన్న సంకోచం తగ్గిపోయింది.
కొత్త ప్రదేశంలో మనకు భద్రతగా అనిపించే మనుషులు దొరకడం చాలా ముఖ్యం. వాళ్లు మన కుటుంబంలో భాగం కాకపోయినా, వాళ్లతో ఉన్నప్పుడు మనసుకు ధైర్యంగా అనిపించవచ్చు.
నా కాలేజ్ జీవితంలో కూడా అలాంటి అనుబంధాలు ఏర్పడ్డాయి.
వాళ్లందరూ నా జీవితంలో ఒకే విధమైన పాత్ర పోషించకపోయినా, ప్రతి పరిచయం నాకు ఏదో ఒక కొత్త అనుభూతిని ఇచ్చింది.
అధ్యాయం 9: బయటికి ధైర్యంగా… లోపల చిన్న భయం
కొత్త జీవితానికి అలవాటు పడుతున్నానని అనిపించినా, నా లోపల కొన్ని భయాలు అలాగే ఉన్నాయి.
ముఖ్యంగా viva సమయంలో నాకు ఎక్కువగా భయం వేస్తుంది.
సమాధానం తెలిసినా అందరి ముందు చెప్పాల్సి వచ్చినప్పుడు నా మనసులో ఎన్నో ఆలోచనలు వస్తాయి. తప్పుగా చెబితే ఏమవుతుంది? మధ్యలో ఆగిపోతే? సమాధానం తెలిసినా చెప్పలేకపోతే?
ఇలాంటి ఆలోచనలు కొన్నిసార్లు నన్ను వెనక్కి లాగుతాయి.
కానీ బయటికి ధైర్యంగా కనిపించడం, లోపల ఎలాంటి భయం లేకపోవడం రెండూ ఒకటే కావు.
కొన్నిసార్లు మనం నవ్వుతూ ఉంటాం. స్నేహితులతో సరదాగా మాట్లాడుతాం. చదువుకుంటాం. మన పనులు చేసుకుంటాం. కానీ మనసులో మాత్రం ఎవరికీ చెప్పని భయాలు ఉంటాయి.
నాకూ అలాంటి సందర్భాలు ఉన్నాయి.
నేను భయపడుతున్నానని ప్రతి ఒక్కరికీ చెప్పలేకపోవచ్చు. కానీ ఆ భయం ఉందని అంగీకరించడం కూడా ఒక ముందడుగే.
మొదటి నాలుగు నెలల్లో నేను పూర్తిగా మారిపోయానని చెప్పలేను. ఇప్పటికీ కొన్ని విషయాల్లో సంకోచం ఉంటుంది. కొన్ని సందర్భాల్లో ఇంటిని గుర్తు చేసుకుంటాను. కొన్నిసార్లు చిన్న విషయాలకే ఎక్కువగా ఆలోచిస్తాను.
అయినా, ఇంతకుముందు కంటే ఇప్పుడు కొన్ని విషయాలను ఎదుర్కోవడానికి ప్రయత్నిస్తున్నాను.
బహుశా ఎదగడం అంటే ఒక్కసారిగా ధైర్యంగా మారిపోవడం కాదు. భయం ఉన్నా ముందుకు అడుగు వేయడం.
అధ్యాయం 10: గుడి దగ్గర మొదలైన ఆ రోజు… జ్వరంతో గడిచిన రోజులు
దసరా సెలవులకు ముందు ఒక స్నేహితురాలితో కలిసి గుడికి వెళ్లాను.
ఆ రోజు సాధారణంగా మొదలైంది. కానీ ఆ తర్వాత నా ఆరోగ్యం బాగోలేకపోవడంతో పరిస్థితి మారిపోయింది.
నాకు వైరల్ ఫీవర్ వచ్చింది.
ఇంటికి దూరంగా ఉన్నప్పుడు మొదటిసారి అనారోగ్యానికి గురవడం నాకు చాలా కష్టంగా అనిపించింది. ఇంట్లో ఉన్నప్పుడు జ్వరం వస్తే అమ్మానాన్న దగ్గర ఉంటారు. మనం ఏం చేయాలో తెలియకపోయినా వాళ్లు చూసుకుంటారనే నమ్మకం ఉంటుంది.
కానీ హాస్టల్‌లో ఉన్నప్పుడు పరిస్థితి వేరు.
ఆ సమయంలో నాకు ఇంటి జ్ఞాపకాలు మరింత ఎక్కువగా వచ్చాయి. ఆరోగ్యం బాగోలేకపోతే మనసు కూడా బలహీనంగా అనిపిస్తుంది. అప్పుడు మనకు తెలిసిన మనుషులు దగ్గరగా ఉంటే బాగుంటుందని అనిపిస్తుంది.
ఆ సమయంలో నా హాస్టల్ స్నేహితురాలు నాకు సహాయం చేసింది. తర్వాత దగ్గరలో ఉన్న బంధువుల ఇంటికి వెళ్లాను. అక్కడ వారు నన్ను జాగ్రత్తగా చూసుకున్నారు.
ఆప్యాయతతో మనల్ని చూసుకునే వ్యక్తులు ఉన్నప్పుడు అనారోగ్య సమయంలో కూడా కొంత ధైర్యం కలుగుతుంది.
ఆ అనుభవం నాకు ఒక విషయం గుర్తుచేసింది. మనం ఇంటికి దూరంగా ఉన్నా, అవసరమైన సమయంలో మనకు అండగా నిలిచే మనుషులు ఉంటే ఆ కష్టం కొంచెం తేలికగా అనిపిస్తుంది.
జ్వరం వచ్చిన రోజులు నాకు సులభంగా గడవలేదు. కానీ ఆ సమయంలో ఎవరు నాకు సహాయం చేశారో, ఎవరి దగ్గర నాకు సౌకర్యంగా అనిపించిందో అన్న విషయాలు మాత్రం నా మనసులో నిలిచిపోయాయి.
ఆ తర్వాత దసరా సెలవుల కోసం ఇంటికి వెళ్లాను.
ఇంటికి చేరుకున్నప్పుడు కలిగిన ఉపశమనం మాటల్లో చెప్పలేనిది. ఒక వారం రోజుల పాటు ఇంట్లో ఉండటం నాకు చాలా ఆనందంగా అనిపించింది. ఇంటి వాతావరణం, అమ్మానాన్నల దగ్గర ఉండటం—ఇవన్నీ మళ్లీ నా మనసుకు ప్రశాంతతను ఇచ్చాయి.
కానీ సెలవులు ఎప్పటికీ ఉండవు కదా.
వారం రోజుల తర్వాత మళ్లీ కాలేజ్‌కి తిరిగి రావాల్సి వచ్చింది.
ఇంటిని వదిలి బయలుదేరేటప్పుడు మనసులో బాధ ఉన్నా, మళ్లీ నా జీవితంలోకి తిరిగి అడుగు పెట్టాను.
ఇప్పుడు నేను అర్థం చేసుకుంటున్న విషయం ఏమిటంటే, ఇంటికి తిరిగి వెళ్లాలనిపించడం సహజం. కానీ మనం ఎంచుకున్న ప్రయాణాన్ని కొనసాగించడానికి కొన్నిసార్లు మనల్ని మనమే ధైర్యపరుచుకోవాలి.
అధ్యాయం 11: వాళ్లకు తెలియని నా జ్ఞాపకాలు
మన జీవితంలో మనకు పరిచయమయ్యే ప్రతి వ్యక్తికి మన గురించి ప్రతిదీ తెలియాల్సిన అవసరం లేదు.
కొంతమందితో మనం రోజూ మాట్లాడతాం. కొంతమందితో అప్పుడప్పుడు మాట్లాడతాం. మరికొంతమందితో చిన్న పరిచయమే ఉన్నా, వాళ్లతో జరిగిన కొన్ని విషయాలు మన మనసులో ప్రత్యేకంగా నిలిచిపోతాయి.
నా కాలేజ్ జీవితంలో కూడా అలాంటి పరిచయాలు ఉన్నాయి.
నేను క్లాస్‌లో కొంతమంది అబ్బాయిలతో కూడా మాట్లాడతాను. వాళ్లతో జరిగే సాధారణ conversations, సరదా మాటలు, చిన్న చిన్న పరిచయాలు నా రోజుల్లో భాగమయ్యాయి.
అలాగే కొంతమంది అమ్మాయిలతో ఏర్పడిన పరిచయాలు కూడా నాకు ప్రత్యేకమైనవే.
వాళ్లకు తెలియకపోవచ్చు. కానీ వాళ్లతో మాట్లాడినప్పుడు నాకు కలిగిన ఆనందం, ఒక చిన్న విషయం గుర్తుండిపోవడం, ఏదైనా మాట విని నవ్వుకోవడం—ఇలాంటి జ్ఞాపకాలను నేను నా మనసులో దాచుకుంటాను.
ప్రతి జ్ఞాపకాన్ని ఎదుటివాళ్లకు చెప్పాల్సిన అవసరం లేదు. కొన్ని విషయాలు మన మనసులోనే ఉంటే అందంగా అనిపిస్తాయి.
అలా అని ప్రతి పరిచయం చాలా లోతైన స్నేహంగా మారాలని కూడా లేదు. కొంతమంది మన జీవితంలో కొద్దికాలమే ఉన్నా, వాళ్లతో పరిచయం ఏర్పడిన ఆ సమయం మనకు నచ్చవచ్చు.
నాకు ఈ చిన్న విషయాలంటే ఇష్టం.
ఎందుకంటే మన జీవితాన్ని అందంగా మార్చేది ఎప్పుడూ పెద్ద సంఘటనలే కాదు. మనం సాధారణంగా గడిపే రోజుల్లో దాగి ఉన్న చిన్న చిన్న అనుభూతులు కూడా మనకు ఆనందాన్ని ఇస్తాయి.
కొన్నిసార్లు మనకు ఒక విషయం చాలా ప్రత్యేకంగా అనిపిస్తుంది. కానీ అదే విషయం ఎదుటివాళ్లకు గుర్తుండకపోవచ్చు.
అందులో తప్పేమీ లేదు.
ఆ జ్ఞాపకం మనది. ఆ అనుభూతి మనది. దాన్ని మనసులో భద్రంగా ఉంచుకోవడం కూడా ఒక అందమైన అనుభవమే.
నా మొదటి నాలుగు నెలల్లో ఇలాంటి ఎన్నో చిన్న పరిచయాలు, చిన్న ఆనందాలు ఏర్పడ్డాయి. వాటిలో ప్రతి ఒక్కటీ నా జీవితంలో ఒకే స్థానం పొందకపోయినా, నా ప్రయాణంలో భాగమయ్యాయి.
అధ్యాయం 12: ఇంటిని మిస్ అవుతూ… నన్ను నేను తెలుసుకుంటూ
ఈ నాలుగు నెలలను వెనక్కి తిరిగి చూసుకుంటే ఎన్నో విషయాలు గుర్తొస్తాయి.
మొదటిసారి హాస్టల్‌లో ఉన్న రోజు ఏడ్చిన నేను, ఇప్పుడు మెల్లగా ఆ జీవితానికి అలవాటు పడటానికి ప్రయత్నిస్తున్నాను.
కొత్త కాలేజ్‌లో ఎవరికీ తెలియని అమ్మాయిగా అడుగుపెట్టిన నేను, ఇప్పుడు కొంతమంది స్నేహితులను సంపాదించుకున్నాను.
కొత్తవాళ్లతో మాట్లాడటానికి సంకోచించిన నేను, ఇప్పుడు కొంతమందితో సులభంగా మాట్లాడగలుగుతున్నాను.
ఇంటిని గుర్తు చేసుకుని బాధపడిన రోజులు ఇంకా ఉన్నాయి. హాస్టల్‌లో కొన్ని విషయాలు కష్టంగా అనిపించే సందర్భాలు కూడా ఉన్నాయి. చదువు, exams, viva గురించి ఆలోచించినప్పుడు భయం కూడా ఉంటుంది.
కానీ ఈ అనుభవాలన్నీ నా ప్రయాణంలో భాగమే.
ఈ నాలుగు నెలల్లో నాకు నచ్చిన విషయాలు ఉన్నాయి. కష్టంగా అనిపించిన విషయాలు ఉన్నాయి. నేను ఊహించని పరిచయాలు ఉన్నాయి. నన్ను ధైర్యంగా నిలబెట్టిన అనుబంధాలు ఉన్నాయి.
ఇప్పుడు నాకు అర్థమవుతున్నది ఏమిటంటే, ఇంటిని మిస్ అవుతున్నానంటే నేను బలహీనమైన అమ్మాయిని అని కాదు. నాకు నా కుటుంబం ఎంత ముఖ్యమో దాని అర్థం.
అదే సమయంలో, ఇంటికి దూరంగా ఉండటం ద్వారా నేను నన్ను నేను తెలుసుకుంటున్నాను.
నా బలాలు ఏమిటి? నాకు ఏ విషయాలు కష్టంగా అనిపిస్తాయి? ఎలాంటి మనుషులతో నేను సౌకర్యంగా ఉంటాను? ఒంటరిగా ఉన్నప్పుడు నా మనసును ఎలా సమాధానపరుచుకోవాలి?
ఇలాంటి ప్రశ్నలకు సమాధానాలు మెల్లగా తెలుసుకుంటున్నాను.
ఇంకా చాలా నేర్చుకోవాల్సి ఉంది. ఇంకా ఎన్నో అనుభవాలు ఎదురవ్వాల్సి ఉన్నాయి. నేను పూర్తిగా మారిపోయానని చెప్పలేను. కానీ ఈ ప్రయాణం నాలో చిన్న చిన్న మార్పులు తీసుకొస్తోందని మాత్రం చెప్పగలను.
బహుశా ఎదగడం అంటే మన పాత స్వభావాన్ని పూర్తిగా వదిలేయడం కాదు. మనల్ని మనం అర్థం చేసుకుంటూ, అవసరమైన చోట్ల కొత్త విషయాలను నేర్చుకుంటూ ముందుకు సాగడం.
నా B.Tech ప్రయాణం ఇప్పుడే మొదలైంది.
ఇంకా ఎన్నో రోజులు ఉన్నాయి. ఎన్నో జ్ఞాపకాలు ఏర్పడతాయి. కొన్ని రోజులు నవ్విస్తాయి. మరికొన్ని రోజులు ఆలోచింపజేస్తాయి. ఇంకొన్ని రోజులు నన్ను మరింత బలంగా మారుస్తాయి.
వాటన్నింటినీ ఎదుర్కోవడానికి నేను సిద్ధమవుతున్నాను.
ముగింపు: ఇది ముగింపు కాదు…
ఈ పుస్తకాన్ని రాస్తున్నప్పుడు నా మొదటి నాలుగు నెలల్లో జరిగిన విషయాలను మళ్లీ గుర్తుచేసుకున్నాను.
కొన్ని జ్ఞాపకాలు నవ్వించాయి. కొన్ని మనసును భారంగా మార్చాయి. మరికొన్ని రోజులలో నేను ఎంత చిన్న విషయాల గురించి ఆలోచించానో ఇప్పుడు గుర్తొచ్చింది.
అయితే ఆ సమయంలో నాకు కలిగిన భావాలు నిజమైనవే. ఇంటిని వదిలి వచ్చినప్పుడు కలిగిన బాధ, కొత్త స్నేహాలు ఏర్పడినప్పుడు కలిగిన ఆనందం, హాస్టల్‌లో ఎదురైన ఇబ్బందులు, అవసరమైన సమయంలో దొరికిన సహాయం—ఇవన్నీ నా జీవితంలోని ఒక భాగం.
ఈ కథను చదివే ఎవరికైనా తమ జీవితంలోని ఏదో ఒక చిన్న జ్ఞాపకం గుర్తొస్తే, నా కథ రాయడం సార్థకమైనట్లే.
ఇంటికి దూరంగా ఉండే ప్రతి ఒక్కరి అనుభవం ఒకేలా ఉండదు. కొంతమందికి హాస్టల్ జీవితం చాలా సులభంగా అనిపించవచ్చు. మరికొంతమందికి అలవాటు పడటానికి ఎక్కువ సమయం పట్టవచ్చు.
కానీ ప్రతి ఒక్కరికీ తమదైన ప్రయాణం ఉంటుంది.
నా ప్రయాణం కూడా ఇంకా కొనసాగుతోంది.
ఈ పుస్తకంలో నేను చెప్పింది నా జీవితంలోని మొదటి నాలుగు నెలల గురించి మాత్రమే. ఆ తర్వాత ఏం జరిగింది, నేను ఇంకా ఎలాంటి అనుభవాలను ఎదుర్కొన్నాను, నా ఆలోచనల్లో ఎలాంటి మార్పులు వచ్చాయి అనే విషయాలు భవిష్యత్తులో మరో అధ్యాయంగా మారవచ్చు.
ప్రస్తుతానికి మాత్రం నా కథలోని ఈ భాగాన్ని ఇక్కడితో ముగిస్తున్నాను.
ఎందుకంటే ప్రతి ముగింపు తర్వాత మరో కొత్త ప్రారంభం ఉంటుంది.
ఇది నా కథలో ముగింపు మాత్రమే… నా ప్రయాణంలో కాదు.
మళ్లీ కలుద్దాం… నా జీవితంలోని మరో కొత్త chapterలో.
