कदाचित आपली गोष्ट कधी संपलीच नव्हती… ❤️
लेखिका पूजा आर.मनातून उमटलेली एक प्रेमकथा… ❤️
एक वास्तववादी प्रेमकादंबरी
भाग पहिला : ओळख, जी हळूहळू नातं बनली
प्रकरण १ : ती पहिली ओळख
अनया स्वभावाने मनमोकळी होती. एखादी व्यक्ती आवडली की ती तिच्याशी मनापासून बोलायची. एखाद्याने दुखावलं तर तेही तिला मनापासून लागायचं.
तिच्या आयुष्यात फार मोठ्या अपेक्षा नव्हत्या. तिला फक्त काही माणसं खरी हवी होती. अशी माणसं, ज्यांच्यासमोर तिला स्वतःला बदलण्याची गरज पडणार नव्हती.
आरवची तिच्याशी ओळख झाली तेव्हा तिने त्याच्याकडे विशेष लक्ष दिलं नव्हतं.
तो इतरांपेक्षा थोडा वेगळा होता. कधी खूप बोलणारा, तर कधी अचानक शांत होणारा. कधी तिच्या प्रत्येक गोष्टीत रस घेणारा, तर कधी काहीच फरक पडत नसल्यासारखा वागणारा.
सुरुवातीला त्यांचं बोलणं अगदी साधं होतं.
"काय करतेस?"
"काही नाही, तू सांग."
"मी पण काही नाही."
अशा साध्या संवादातून त्यांची ओळख वाढत गेली.
कधी एखादा विनोद, कधी एखाद्या गोष्टीवरून चेष्टा, कधी विचारांची देवाणघेवाण.
अनयाला त्याच्याशी बोलताना वेळेचं भान राहत नसे.
पण तिने कधी स्वतःला त्याच्यावर प्रेम असल्याचं सांगितलं नव्हतं.
तिच्यासाठी तो फक्त एक आवडता माणूस होता.
असं तिला वाटत होतं.
किमान त्या वेळी तरी.
प्रकरण २ : जवळीक आणि दुरावा
काळ पुढे सरकत होता.
आरव कधी तिच्या दिवसाचा महत्त्वाचा भाग बनत होता, तर कधी काही दिवस तिच्याशी बोलतही नव्हता.
अनयाला त्याचा हा स्वभाव समजत नव्हता.
कधी तो स्वतःहून फोन करायचा.
"कुठे आहेस?"
"घरी."
"काय करतेस?"
"तुझी वाट बघतेय!" ती गंमतीने म्हणायची.
तो हसायचा.
अशा छोट्या संवादांतून तिच्या दिवसात एक वेगळाच आनंद निर्माण व्हायचा.
पण कधी अचानक त्याचा स्वभाव बदलायचा.
एखाद्या छोट्याशा गैरसमजावरून भांडण व्हायचं. दोघेही आपापल्या मतावर ठाम राहायचे.
आणि मग आरव तिचा नंबर ब्लॉक करायचा.
अनया फोन हातात घेऊन बराच वेळ बसून राहायची.
तिला राग यायचा.
"काय समजतो स्वतःला? प्रत्येक वेळी असंच करायचं का?"
ती स्वतःशी बोलायची.
पण काही वेळानंतर पुन्हा त्याच्याच आठवणी मनात यायच्या.
तिला कधी कधी वाटायचं, आपण त्याला ब्लॉक करून टाकावं.
पण बोट स्क्रीनवर जाईपर्यंत मन मागे फिरायचं.
तिला त्याच्याशी बोलणं बंद करणं जमायचं, पण त्याचं अस्तित्व पूर्णपणे नाकारणं जमत नव्हतं.
तिच्या मैत्रिणीने एकदा विचारलं,
"तू अजूनही त्याच्याशी बोलतेस?"
"कधी कधी."
"मग किती वेळा भांडणार आणि पुन्हा बोलणार?"
अनया हसली.
"माहीत नाही."
"मग तो तुझ्यासाठी नेमका कोण आहे?"
या प्रश्नावर मात्र ती शांत झाली.
कारण तिच्याकडे उत्तर नव्हतं.
प्रकरण ३ : एक नातं, ज्याला नाव नव्हतं
काही महिन्यांत त्यांच्यात अनेक गोष्टी घडल्या.
कधी राग, कधी प्रेमळ संवाद, कधी काळजी, कधी एकमेकांना चिडवणं.
आरव कधी अनयाची काळजी घ्यायचा. तिच्या एखाद्या अडचणीबद्दल विचारायचा. ती उदास असेल तर तिला हसवण्याचा प्रयत्न करायचा.
पण दुसऱ्याच दिवशी तो पुन्हा अबोल व्हायचा.
अनयाला त्याच्या कृतींमध्ये कधी प्रेम जाणवायचं, तर कधी गोंधळ.
एकदा तिने त्याला विचारलं,
"तू कधी कधी इतका जवळ येतोस आणि मग अचानक दूर का जातोस?"
तो म्हणाला,
"तू खूप विचार करतेस."
"कदाचित. पण प्रत्येक वेळी विचार करण्यामागे काहीतरी कारण असतं."
त्याने विषय बदलला.
अनया पुन्हा शांत झाली.
तिला जाणवलं की काही प्रश्न विचारणं सोपं असतं, पण त्यांची उत्तरं मिळवणं कठीण.
आणि काही वेळा उत्तर न मिळणं हेही एक उत्तर असतं.
प्रकरण ४ : न बोललेली अपेक्षा
अनया आता आरवच्या स्वभावाशी परिचित झाली होती.
त्याचा मेसेज आला की तिच्या चेहऱ्यावर हसू यायचं. त्याचा फोन आला की ती शक्यतो लगेच उचलायची.
पण त्याचवेळी तिला त्याच्याकडून काही अपेक्षाही निर्माण झाल्या होत्या.
तिला त्याच्याशी बोलण्यासाठी कारण नको होतं. त्यानेही कधी कारण नसताना तिची आठवण काढावी, एवढीच इच्छा होती.
एकदा रात्री तिने त्याला मेसेज केला.
"झोपला आहेस का?"
उत्तर आलं नाही.
काही वेळाने तिने पुन्हा मोबाईल पाहिला.
काहीच नाही.
तिने मोबाईल बाजूला ठेवला.
पण झोप काही येईना.
दुसऱ्या दिवशी त्याचा मेसेज आला.
"काल फोन सायलेंटवर होता."
"ठीक आहे."
"रागावलीस?"
"नाही."
ती खोटं बोलली होती.
तिला राग आला नव्हता, पण तिची अपेक्षा अपूर्ण राहिली होती.
हा फरक तिला स्वतःलाच समजत नव्हता.
भाग दुसरा : एक भेट, जिने सगळं बदललं
प्रकरण ५ : पुन्हा भेटण्याचा दिवस
काही काळानंतर त्यांची प्रत्यक्ष भेट ठरली.
अनयाला वाटलं होतं की नेहमीसारखीच साधी भेट असेल.
ती तयार होताना आरशात स्वतःकडे पाहत होती.
"काय विशेष आहे? कितीदा भेटलोय आपण."
तिने स्वतःलाच समजावलं.
पण मन मात्र वेगळंच वागत होतं.
ती ठरलेल्या ठिकाणी पोहोचली.
आरव तिथे आधीच आला होता.
तिला पाहताच त्याने हसून विचारलं,
"किती वेळ लावलास?"
"मी वेळेवरच आहे. तू लवकर आलास."
दोघंही हसले.
सुरुवातीला नेहमीसारखंच बोलणं झालं.
काम, घर, ओळखीची माणसं, जुन्या आठवणी.
पण त्या दिवशी अनयाला काहीतरी वेगळं जाणवत होतं.
आरव तिच्याकडे पाहत होता.
ती काही बोलत असताना तो लक्षपूर्वक ऐकत होता.
कधी तिच्या बोलण्यावर हसत होता, तर कधी तिच्याकडे नुसताच पाहत राहायचा.
तिला त्या नजरेत काहीतरी जाणवलं.
काय, हे मात्र समजत नव्हतं.
एका क्षणी दोघेही शांत झाले.
आजूबाजूला लोकांची वर्दळ होती. आवाज होते. गाड्यांचे हॉर्न होते.
पण त्यांच्या त्या छोट्याशा शांततेत काहीतरी वेगळं होतं.
अनयाने नजर वळवली.
तिच्या मनात विचार आला—
आज हा मला वेगळाच का वाटतोय?
प्रकरण ६ : त्या स्पर्शाचं काय नाव द्यायचं?
भेटीच्या वेळी एका क्षणी आरवने तिचा हात धरला.
तो अगदी साधा क्षण होता.
पण अनयाच्या मनात काहीतरी हललं.
तिला तो स्पर्श नेहमीपेक्षा वेगळा वाटला.
कदाचित तिच्या मनात आधीपासूनच भावना निर्माण झाल्या होत्या. कदाचित त्या दिवसाचं वातावरण वेगळं होतं. किंवा कदाचित ती पहिल्यांदाच त्याच्याकडे एका वेगळ्या नजरेने पाहत होती.
तिने त्याच्याकडे पाहिलं.
त्याच्या चेहऱ्यावर एक हलकंसं हसू होतं.
"काय झालं?" त्याने विचारलं.
"काही नाही."
पण तिच्या मनात खूप काही चाललं होतं.
त्या दिवशी घरी परतल्यावर तिने स्वतःला अनेक प्रश्न विचारले.
याआधीही आपण भेटलो होतो. मग आजच असं का वाटलं?
त्याची नजर वेगळी होती की माझी भावना बदलली होती?
तो स्पर्श खास होता की माझ्या मनाने त्याला खास बनवलं होतं?
तिला उत्तर मिळत नव्हतं.
पण एक गोष्ट निश्चित होती.
त्या भेटीनंतर आरव तिच्या मनात पूर्वीपेक्षा जास्त खोलवर उतरला होता.
प्रकरण ७ : ती रात्र
त्या रात्री अनयाला झोप येत नव्हती.
तिने अनेकदा मोबाईल हातात घेतला.
आरवचा मेसेज येतोय का, हे पाहिलं.
काही वेळाने त्याचा मेसेज आला.
"घरी पोहोचलीस?"
"हो."
"ठीक आहे."
"तू?"
"मी पण."
इतकंच.
अनया स्क्रीनकडे पाहत राहिली.
तिला वाटलं होतं की आज तो काहीतरी वेगळं बोलेल.
कदाचित भेट छान झाल्याचं सांगेल.
कदाचित तिची आठवण येत असल्याचं म्हणेल.
पण त्याने काहीच म्हटलं नाही.
तिने फोन बाजूला ठेवला.
आणि पहिल्यांदाच स्वतःशी एक कठीण प्रश्न विचारला—
आज मला जे जाणवलं, ते त्यालाही जाणवलं असेल का? की मी एकटीच या भावनेत अडकले आहे?
भाग तिसरा : भावनांचा गुंता
प्रकरण ८ : त्यालाही काहीतरी जाणवलं होतं का?
दुसऱ्या दिवशी सकाळी अनया नेहमीप्रमाणे उठली. पण तिच्या मनात कालच्या भेटीचे विचार अजूनही सुरू होते.
तिने आरवचा चॅट उघडला.
कालच्या संभाषणातील शेवटचा मेसेज पुन्हा वाचला.
"मी पण."
दोन शब्द.
पण तिच्या मनात शंभर प्रश्न.
तिने ठरवलं, आज आपण त्याला स्वतःहून मेसेज करायचा नाही.
पाहूया, त्याला आपली आठवण येते का?
सकाळ गेली. दुपार झाली. संध्याकाळ झाली.
मेसेज आला नाही.
अनयाने स्वतःला कामात गुंतवून घेतलं.
रात्री अचानक मोबाईल वाजला.
आरवचा फोन होता.
तिने काही सेकंद फोनकडे पाहिलं आणि मग उचलला.
"हॅलो!"
"काय करतेस?"
"काही नाही. तू सांग."
"तुझी आठवण आली म्हणून फोन केला."
अनयाच्या चेहऱ्यावर नकळत हसू उमटलं.
"खरंच?"
"नाही, गंमत केली."
"तुझं काही खरं नाही."
दोघं हसू लागले.
पण अनयाला त्याच्या त्या एका वाक्याने खूप आनंद झाला होता.
तिला कळत होतं की कदाचित तो प्रत्येक भावना शब्दांत व्यक्त करू शकत नसेल.
पण तिला हेही समजायला हवं होतं की एखाद्या व्यक्तीच्या मनात काय आहे, हे केवळ अंदाज बांधून ठरवता येत नाही.
त्या रात्री त्यांचं बराच वेळ बोलणं झालं.
फोन ठेवताना आरव म्हणाला,
"काळजी घे."
अनया हळूच म्हणाली,
"तू पण."
फोन कट झाला.
ती बराच वेळ हसत राहिली.
कधी कधी एखाद्या साध्या वाक्यातूनही मनाला खूप काही मिळतं.
प्रकरण ९ : पुन्हा एकदा तेच अंतर
सगळं छान सुरू आहे असं वाटत असतानाच पुन्हा एकदा गैरसमज झाला.
एका छोट्याशा गोष्टीवरून दोघांमध्ये वाद झाला.
अनयाला त्याचं बोलणं लागलं.
आरवला तिचा राग समजला नाही.
दोघांनीही आपापली बाजू योग्य असल्याचं सिद्ध करण्याचा प्रयत्न केला.
"तुला प्रत्येक गोष्टीचा वेगळाच अर्थ काढायचा असतो," आरव म्हणाला.
"आणि तुला कधीच माझ्या भावना समजून घ्यायच्या नसतात," अनया उत्तरली.
"मग नको बोलूस."
"ठीक आहे."
आणि पुन्हा तेच घडलं.
आरवने तिला ब्लॉक केलं.
या वेळी अनया काही वेळ शांत बसली.
तिच्या डोळ्यांत पाणी आलं.
तिला त्याच्यावर राग होता. पण त्याहून जास्त दुःख होतं.
तिने मोबाईल बाजूला ठेवला.
स्वतःशीच म्हणाली,
"प्रत्येक वेळी मीच का समजून घ्यायचं? प्रत्येक वेळी मीच का परत बोलायचं?"
त्या रात्री तिने त्याला मेसेज करण्याचा प्रयत्न केला नाही.
पण त्याची आठवण येणंही थांबलं नाही.
तिला पहिल्यांदाच जाणवलं की एखाद्यावर प्रेम असणं आणि त्याच्यामुळे सतत दुखावलं जाणं या दोन वेगळ्या गोष्टी आहेत.
प्रेमासाठी स्वतःच्या मनाची शांतता गमावणं आवश्यक नसतं.
प्रकरण १० : मैत्रिणीचा एक प्रश्न
काही दिवसांनी अनया तिच्या जवळच्या मैत्रिणीला भेटली.
तिच्या चेहऱ्यावरचं उदासपण पाहून मैत्रिणीने विचारलं,
"पुन्हा काही झालं का?"
अनया हसली.
"तुला कसं कळतं?"
"तुझ्या चेहऱ्यावर सगळं लिहिलेलं असतं."
दोघी एका कॅफेमध्ये बसल्या.
मैत्रिणीने कॉफीचा घोट घेत विचारलं,
"अनया, एक विचारू?"
"विचार."
"तुला आरव हवा आहे की आरवकडून मिळणारं प्रेम?"
अनया काही क्षण शांत राहिली.
"म्हणजे?"
"म्हणजे तुला तो व्यक्ती आवडतोय, की त्याच्याकडून मिळणारी ती खास वागणूक? त्याने तुला आठवण काढावी, फोन करावा, तुझी काळजी घ्यावी, हे तुला हवंय. पण त्याचं मन तुला खरंच समजलं आहे का?"
अनया विचारात पडली.
मैत्रीण पुढे म्हणाली,
"मी तुला त्याच्यापासून दूर राहायला सांगत नाही. पण तुझ्या मनात जे आहे, त्याला त्याच्याही मनात जागा आहे का, हे समजून घे. नातं दोघांनी जगायचं असतं."
त्या दिवशी घरी परतताना अनयाच्या मनात एक नवा विचार होता.
कदाचित तिने आरवला समजून घेण्याइतकंच स्वतःलाही समजून घेणं आवश्यक होतं.
प्रकरण ११ : मागच्या जन्माची कल्पना
आरवशी पुन्हा बोलणं सुरू झाल्यानंतरही अनयाच्या मनात ती भेट सतत फिरत होती.
एके दिवशी ती आरवशी सहज बोलत होती.
"तुला मागच्या जन्मावर विश्वास आहे?"
आरव हसला.
"अचानक काय झालं?"
"असंच विचारलं."
"काही प्रमाणात असेल कदाचित. पण पुरावा नाही."
अनया म्हणाली,
"कधी कधी एखादी व्यक्ती पहिल्यांदा भेटूनही खूप जुनी ओळख असल्यासारखी का वाटते?"
आरवने उत्तर दिलं,
"काही माणसांचा स्वभाव, बोलणं किंवा त्यांच्यासोबतची सहजता आपल्याला लगेच आपलीशी वाटते. त्यासाठी मागचा जन्म असायलाच हवा असं नाही."
अनया काही क्षण शांत राहिली.
"पण समजा असं एखादं नातं मागच्या जन्मात अपूर्ण राहिलं असेल तर?"
"मग या जन्मात ते पूर्ण करावं."
ती हसली.
"आणि जर पुन्हा अपूर्ण राहिलं तर?"
आरवने गंमतीने उत्तर दिलं,
"पुढच्या जन्मात!"
दोघं हसले.
पण फोन ठेवल्यानंतर अनया बराच वेळ त्या वाक्याचा विचार करत राहिली.
तिला मागच्या जन्माचा पुरावा नको होता.
तिला फक्त एवढं जाणून घ्यायचं होतं की आजच्या जन्मात त्याच्या मनात तिच्यासाठी नेमकं काय आहे.
भाग चौथा : प्रेम की केवळ एक ओढ?
प्रकरण १२ : मनाने घेतलेला निर्णय
अनयाने स्वतःमध्ये बदल करायला सुरुवात केली.
आरवचा मेसेज आला नाही म्हणून ती अस्वस्थ होणं कमी करू लागली.
तो बोलला तर आनंदाने बोलायची. नसेल बोलायचं तर त्याला त्याची जागा द्यायची.
तिने स्वतःच्या आवडी पुन्हा जोपासायला सुरुवात केली.
पुस्तकं वाचणं, मैत्रिणींना भेटणं, स्वतःसाठी वेळ काढणं.
तिला हळूहळू समजू लागलं की प्रेम ही सुंदर भावना आहे, पण ती स्वतःला विसरण्याची शिक्षा नसावी.
एक दिवस आरवचा मेसेज आला.
"आजकाल खूप व्यस्त असतेस?"
"नाही. स्वतःसाठी थोडा वेळ काढतेय."
"म्हणजे?"
"म्हणजे आधी तुझ्या मेसेजची वाट पाहण्यात जो वेळ जायचा, तो आता स्वतःसोबत घालवतेय."
आरवने हसणारा इमोजी पाठवला.
"छान आहे."
अनया म्हणाली,
"हो. आणि खरं सांगू? मला आता स्वतःची सोबतही आवडायला लागली आहे."
त्या संभाषणानंतर आरव काही वेळ शांत राहिला.
कदाचित त्याला तिच्यातला बदल जाणवत होता.
किंवा कदाचित पहिल्यांदाच ती त्याच्याशिवायही आनंदी राहू शकते, याची त्याला जाणीव झाली होती.
प्रकरण १३ : दुसरी भेट, नवा प्रश्न
काही दिवसांनी आरवने तिला भेटायला बोलावलं.
अनया तयार झाली.
या वेळी तिच्या मनात आधीसारखी अस्वस्थता नव्हती.
ती त्याला भेटायला गेली.
आरवने तिला पाहून विचारलं,
"कशी आहेस?"
"छान. तू?"
"मी पण."
दोघं बसले.
थोडा वेळ नेहमीसारखं बोलणं झालं.
मग आरवने विचारलं,
"तू खरंच बदलली आहेस."
"वाईट बदलले का?"
"नाही. पण आधीसारखी प्रत्येक गोष्टीवर प्रतिक्रिया देत नाहीस."
अनया हसली.
"काही गोष्टी समजायला वेळ लागतो."
"काय समजलं?"
"की प्रत्येक नात्याला पकडून ठेवण्याचा प्रयत्न केला तर हात दुखतात. काही नाती प्रेमाने जपावी लागतात, पण स्वतःला हरवून नाही."
आरव तिच्याकडे पाहत राहिला.
"तुला माझा राग आहे?"
"नाही."
"मग आधीसारखं का वागत नाहीस?"
अनया काही क्षण शांत राहिली.
मग म्हणाली,
"कारण आधीसारखं वागून मी स्वतःला खूप थकवलं आहे."
आरवने नजर खाली केली.
त्या भेटीत पहिल्यांदाच अनया त्याच्याशी काही सिद्ध करण्यासाठी बोलत नव्हती.
ती फक्त स्वतःचं मन सांगत होती.
प्रकरण १४ : त्याच्या मनातलं न बोललेलं
त्या दिवशी परतताना आरवने तिला गाडीजवळ थांबवलं.
"अनया, एक गोष्ट विचारू?"
"विचार."
"तुला खरंच वाटतं की आपल्यात काहीतरी वेगळं आहे?"
अनया त्याच्याकडे पाहत राहिली.
"हो."
"काय आहे ते?"
"माहीत नाही. कदाचित जिव्हाळा, कदाचित प्रेम. पण मला एवढं माहीत आहे की तू माझ्यासाठी महत्त्वाचा आहेस."
आरव काही क्षण गप्प राहिला.
"मलाही तुझी सवय झाली आहे."
अनयाला त्याच्या उत्तरात काहीतरी अपूर्ण वाटलं.
सवय आणि प्रेम यात फरक असतो.
तिने विचारलं,
"फक्त सवय?"
आरवने लगेच उत्तर दिलं नाही.
ती हलकेच हसली.
"ठीक आहे. घाई नाही. प्रत्येक प्रश्नाचं उत्तर आजच मिळायला हवं असं नाही."
ती निघून गेली.
आरव मात्र बराच वेळ तिथेच उभा राहिला.
भाग पाचवा : जे सांगायचं राहून गेलं
प्रकरण १५ : एक अनपेक्षित फोन
काही दिवस सगळं शांत होतं.
आरव आणि अनया अधूनमधून बोलत होते. आधीसारखी सततची बोलणी नव्हती, पण संवाद पूर्णपणे थांबलेलाही नव्हता.
एक दिवस रात्री अनया तिचं पुस्तक वाचत बसली होती.
अचानक फोन वाजला.
आरवचा फोन होता.
तिने उचलला.
"हॅलो!"
"काय करतेस?"
"पुस्तक वाचतेय."
"आजकाल पुस्तकं जास्त महत्त्वाची झाली वाटतं?"
"हो. निदान ती मध्येच ब्लॉक करत नाहीत."
दोघेही हसले.
काही वेळ साधं बोलणं झालं.
मग आरव अचानक म्हणाला,
"अनया, तुला एक गोष्ट सांगायची आहे."
"सांग ना."
"त्या दिवशी भेटलो होतो ना आपण…"
"हो."
"मला त्या दिवशी घरी गेल्यावर खूप वेळ तुझाच विचार येत होता."
अनयाच्या हातातलं पुस्तक खाली ठेवलं गेलं.
"कशाबद्दल?"
"माहीत नाही. तू माझ्यासमोर होतीस, पण घरी आल्यावरही तुझी नजर आठवत होती. तुझं हसणं आठवत होतं."
अनया शांत होती.
आरव पुढे म्हणाला,
"काही वेळा वाटतं, मी तुला खूप आधीपासून ओळखतो."
तिच्या डोळ्यांत चमक आली.
"मलाही असंच वाटतं."
"मग कदाचित आपलं काहीतरी नातं असेल."
"कदाचित."
त्या रात्री पहिल्यांदाच दोघांनीही आपल्या भावनांना थोडीशी जागा दिली होती.
पण अनयाला अजूनही एक गोष्ट जाणून घ्यायची होती.
हे नातं फक्त आठवणींत सुंदर आहे की वास्तवातही तेवढंच सुंदर होऊ शकतं?
प्रकरण १६ : ती एक कबुली
काही दिवसांनी आरवने अनयाला पुन्हा भेटायला बोलावलं.
या वेळी तो काहीसा गंभीर दिसत होता.
"अनया, तुला माझ्याबद्दल काय वाटतं?"
तिने हसत विचारलं,
"हा प्रश्न इतक्या दिवसांनी आठवला?"
"गंभीरपणे विचारतोय."
ती काही क्षण शांत राहिली.
"तू मला आवडतोस. तुझ्याशी बोलायला, तुला भेटायला, तुझ्यासोबत वेळ घालवायला आवडतं. तुझी आठवण येते. पण त्याचबरोबर तुझ्या काही गोष्टी मला दुखावतातही."
आरवने विचारलं,
"कोणत्या?"
"तुझं अचानक दूर जाणं. रागाच्या भरात ब्लॉक करणं. आणि मला काय वाटतंय हे जाणून घेण्याचा प्रयत्न न करणं."
तो तिचं बोलणं ऐकत राहिला.
अनया पुढे म्हणाली,
"मी तुझ्याकडून मोठ्या अपेक्षा ठेवत नाही. पण जर आपल्या नात्याला काही अर्थ असेल, तर त्यात संवाद हवा, विश्वास हवा आणि दोघांनीही एकमेकांना समजून घेण्याची तयारी हवी."
आरवने तिचा हात हातात घेतला.
"मी प्रयत्न करेन."
तिला त्या क्षणी खूप काही बोलावंसं वाटलं.
पण तिने फक्त एवढंच म्हटलं,
"प्रयत्न शब्दांत नाही, कृतीत दिसू दे."
तो हसला.
"ठीक आहे."
त्या दिवशी अनयाने पहिल्यांदा त्याच्याकडे केवळ प्रेम करणाऱ्या व्यक्तीप्रमाणे नव्हे, तर एकमेकांसोबत नातं जगू इच्छिणाऱ्या व्यक्तीप्रमाणे पाहिलं.
प्रकरण १७ : एक जुनं पत्र
अनया एक दिवस घरात जुन्या वस्तू आवरत होती.
एका जुन्या पेटीत तिला तिची डायरी सापडली.
काही वर्षांपूर्वीची.
तिने सहज पानं चाळायला सुरुवात केली.
अचानक एका पानावर तिची नजर थांबली.
तिथे तिने लिहिलं होतं—
प्रिय अनोळखी व्यक्ती,
माहीत नाही तू कोण आहेस. कधी भेटशील, कुठे भेटशील. पण मला एक अशी व्यक्ती हवी आहे, जिच्याशी बोलताना मला काही लपवावं लागणार नाही.
जिच्यासोबत मी हसू शकेन, रडू शकेन आणि कधी काही न बोलताही शांत बसू शकेन.
मला असं नातं हवं आहे, ज्यात दूर जाण्याची भीती नसेल.
जिथे प्रेम सिद्ध करावं लागणार नाही, कारण ते रोजच्या छोट्या कृतींमधून जाणवत राहील.
अनया ते पान बराच वेळ वाचत राहिली.
तिच्या मनात विचार आला—
किती विचित्र आहे ना?
आपण आयुष्यात काहीतरी शोधत असतो आणि कधी कधी एखादी व्यक्ती भेटते, जिच्यामध्ये आपल्याला आपल्या जुन्या स्वप्नांची झलक दिसते.
पण एखादी व्यक्ती आपल्या स्वप्नासारखी वाटते म्हणून ती आपल्यासाठी योग्यच असेल असं नाही.
तिने डायरी बंद केली.
त्या रात्री तिने आरवला एक फोटो पाठवला.
"आज जुनी डायरी सापडली."
"काय लिहिलंय?"
"एका अनोळखी व्यक्तीसाठी पत्र."
"मग ती व्यक्ती भेटली का?"
अनया काही क्षण विचारात पडली.
मग उत्तर दिलं—
"कदाचित."
प्रकरण १८ : पुन्हा एकदा ब्लॉक
सगळं काही सुरळीत होईल असं वाटत असतानाच आयुष्याने पुन्हा एक वळण घेतलं.
एका गैरसमजामुळे आरव पुन्हा रागावला.
या वेळी त्याने फारसं काही न बोलता अनयाला ब्लॉक केलं.
अनयाला सुरुवातीला विश्वासच बसला नाही.
इतक्या बोलण्यानंतर, इतक्या समजुतीनंतर पुन्हा तेच?
तिने काही वेळ फोनकडे पाहिलं.
मग मोबाईल बंद करून ठेवला.
तिच्या मनात एकच विचार होता—
मी किती वेळा त्याच्याकडे परत जायचं?
आणि प्रत्येक वेळी स्वतःच्या भावना बाजूला ठेवायच्या?
त्या रात्री ती खूप रडली.
पण दुसऱ्या दिवशी उठल्यावर तिने एक निर्णय घेतला.
ती आरवला शोधणार नव्हती.
त्याला दुसऱ्या मार्गाने संपर्क करण्याचा प्रयत्न करणार नव्हती.
त्याच्यावर प्रेम असेल, तर ते प्रेम स्वतःचा आदर गमावून जगायचं नाही.
तिने त्याचा फोटो डिलीट केला नाही.
जुन्या आठवणीही पुसल्या नाहीत.
पण आता ती प्रत्येक क्षणी त्याची वाट पाहणार नव्हती.
काही दिवसांनी तिला स्वतःमध्ये एक बदल जाणवला.
आरवची आठवण अजूनही येत होती, पण त्या आठवणीने तिचा संपूर्ण दिवस व्यापून टाकणं थांबलं होतं.
कदाचित ती त्याच्यापासून दूर जात नव्हती.
ती स्वतःकडे परत येत होती.
भाग सहावा : अनपेक्षित सत्य
प्रकरण १९ : एक संदेश, ज्याने भूतकाळ उघडला
सुमारे तीन आठवडे झाले होते.
आरवचा काहीच संपर्क नव्हता.
अनयानेही प्रयत्न केला नव्हता.
एक दिवस संध्याकाळी तिच्या मोबाईलवर एका अनोळखी नंबरवरून मेसेज आला.
"नमस्कार. तुम्ही अनया बोलताय का?"
"हो. कोण?"
"मी आरवची बहीण बोलतेय."
अनया काहीशी गोंधळली.
"काही काम होतं का?"
समोरून उत्तर आलं.
"मला तुमच्याशी थोडं बोलायचं आहे. आरवबद्दल."
अनयाच्या मनात धडधड सुरू झाली.
"काय झालं त्याला?"
"तो ठीक आहे. पण मला एक गोष्ट सांगायची आहे."
काही क्षणांनी दुसरा मेसेज आला.
"आरवने तुमच्याबद्दल कधी कधी सांगितलं होतं. तुम्ही दोघं वारंवार भांडता, पुन्हा बोलता, हेही माहीत आहे."
अनया शांतपणे मेसेज वाचत होती.
"पण एक गोष्ट तुम्हाला कदाचित माहीत नसेल."
"काय?"
"आरवच्या आयुष्यात काही वर्षांपूर्वी एक खूप कठीण काळ आला होता. त्याला कोणाशीही मन मोकळं करता येत नव्हतं. तो स्वतःच्या भावना व्यक्त करू शकत नव्हता. त्याला जवळ येणंही अवघड वाटायचं आणि कुणी दूर गेलं तरी ते सहन होत नव्हतं."
अनयाच्या मनात अनेक विचार आले.
त्याच्या स्वभावातील काही गोष्टी तिला आता आठवत होत्या.
"तो माझ्याबद्दल काय बोलायचा?" तिने विचारलं.
आरवच्या बहिणीने उत्तर दिलं—
"तो म्हणायचा, अनया माझ्याशी कितीही भांडली तरी ती माझ्याशी मनापासून बोलते. मला काही झालं तर ती काळजी करेल, याची मला खात्री आहे."
अनयाच्या डोळ्यांत पाणी आलं.
मग आणखी एक मेसेज आला.
"एकदा त्याने मला विचारलं होतं, काही माणसं आपल्या आयुष्यात एवढी महत्त्वाची का होतात?"
अनया काही क्षण स्क्रीनकडे पाहत राहिली.
"मग तुम्ही काय सांगितलं?"
समोरून उत्तर आलं—
"मी त्याला म्हटलं, कारण कदाचित आपण त्यांच्यासोबत स्वतःला थोडं अधिक खऱ्या अर्थाने ओळखतो."
प्रकरण २० : ती भेट, जिचं गुपित कुणालाच माहीत नव्हतं
आरवच्या बहिणीने अनयाला दुसऱ्या दिवशी भेटायला बोलावलं.
अनया काहीशी संकोचली.
पण तिला आरवबद्दल काहीतरी जाणून घ्यायचं होतं.
ती ठरलेल्या ठिकाणी पोहोचली.
आरवची बहीण तिथे बसली होती.
तिने अनयाला पाहून हसून स्वागत केलं.
काही वेळ साधं बोलणं झालं.
मग तिने तिच्या पर्समधून एक जुनी छोटी डायरी काढली.
"हे आरवचं आहे. काही दिवसांपूर्वी घर आवरताना सापडलं."
अनया आश्चर्याने तिच्याकडे पाहत होती.
"मला हे तुम्हाला द्यायचं आहे."
"पण का?"
"कारण त्यात तुमच्याबद्दल काहीतरी आहे."
अनयाने डायरी हातात घेतली.
तिची पानं थोडी जुनी झाली होती.
एका पानावर आरवच्या हस्ताक्षरात काही ओळी लिहिलेल्या होत्या.
काही माणसं आपल्याला खूप उशिरा भेटतात.
त्यांच्याशी बोलताना असं वाटतं, आपण त्यांना आधीपासून ओळखतो.
त्यांच्यासोबत असताना मन शांत होतं, पण त्यांना गमावण्याची भीतीही वाटते.
कधी कधी मी स्वतःच त्यांना दूर ढकलतो. कारण जवळ येण्याची सवय मला नाही.
पण एक गोष्ट मात्र खरी आहे.
अनया माझ्या आयुष्यात नसती, तर काही क्षण कदाचित इतके सुंदर झालेच नसते.
अनयाच्या डोळ्यांतून अश्रू ओघळले.
तिने पुढचं पान उघडलं.
आणि तिथे लिहिलेलं वाचून ती स्तब्ध झाली.
मला तिच्यावर प्रेम आहे की नाही, हे कदाचित मी अजून स्वतःलाही सांगू शकत नाही.
पण मला तिची सवय झाली आहे.
ती रागावते तेव्हा मला त्रास होतो. ती बोलत नाही तेव्हा तिची आठवण येते. आणि ती समोर असते तेव्हा तिला काय सांगावं, हेच सुचत नाही.
कदाचित काही भावना व्यक्त करण्यापेक्षा मनातच ठेवणं मला सोपं वाटतं.
अनया डायरी बंद करून बराच वेळ शांत बसली.
तिला आरवबद्दल अनेक गोष्टी समजल्या होत्या.
पण एक प्रश्न अजूनही अनुत्तरित होता.
त्याला हे सगळं तिच्याशी बोलून सांगता आलं असतं का?
कदाचित नाही.
आणि म्हणूनच त्यांच्या नात्यात इतकी पोकळी निर्माण झाली होती.
प्रकरण २१ : शेवटचा मेसेज?
त्या भेटीनंतर अनयाने आरवला मेसेज करण्याचा विचार केला.
पण तिने स्वतःला थांबवलं.
तिला त्याच्या बहिणीकडून समजलेल्या गोष्टींचा आदर होता.
पण त्याच्या मनात काय आहे, हे त्याने स्वतः सांगणं आवश्यक होतं.
ती घरी आली.
डायरी उघडली.
आणि त्यातल्या शेवटच्या पानावर तिला एक वेगळंच वाक्य दिसलं.
जर कधी अनया माझ्या आयुष्यातून दूर गेली, तर तिला एवढंच सांगायचं आहे—
तुझ्यामुळे मला कळलं की मी अजूनही कुणाची तरी मनापासून काळजी करू शकतो.
तिने ते वाक्य पुन्हा वाचलं.
आणि तिच्या मनात एक शांत विचार आला.
कधी कधी आपण एखाद्याच्या आयुष्यात प्रेम बनून येत नाही.
आपण त्याच्या आयुष्यात विश्वास बनून येतो.
पण त्या विश्वासाला जपणं दोघांची जबाबदारी असते.
भाग सातवा : काही नाती पूर्ण होण्यासाठी एकत्र राहणं आवश्यक नसतं
प्रकरण २२ : तो पुन्हा समोर आला
दुसऱ्या दिवशी सकाळी अनयाला आरवचा मेसेज आला.
"अनया, भेटू शकतो का?"
तिने बराच वेळ मेसेजकडे पाहिलं.
कितीतरी दिवसांपासून ज्या व्यक्तीच्या मेसेजची ती वाट पाहत होती, त्याचाच मेसेज आज आला होता.
पण आज तिच्या मनात आधीसारखी धावपळ नव्हती.
तिने उत्तर दिलं.
"हो. कधी?"
"आज संध्याकाळी?"
"ठीक आहे."
संध्याकाळी दोघं पुन्हा त्याच ठिकाणी भेटले, जिथे त्यांची शेवटची सुंदर भेट झाली होती.
आरव समोर बसला होता.
अनयाने त्याच्याकडे पाहिलं.
किती सहजपणे एखादी व्यक्ती आपल्या आयुष्यात परत येऊ शकते! जणू मध्ये काहीच घडलं नव्हतं.
पण खरं तर खूप काही घडून गेलेलं असतं.
आरवने विचारलं,
"कशी आहेस?"
"छान आहे."
"माझी आठवण आली?"
अनया हलकेच हसली.
"हो. पण आता आठवण आली म्हणून प्रत्येक वेळी स्वतःला त्रास करून घेत नाही."
आरवने मान खाली घातली.
"तू माझ्यावर खूप रागावली असशील."
"होते. पण आता नाही."
"मला माफ करशील?"
अनया काही क्षण शांत राहिली.
"माफ केलंय. पण विसरले असं नाही."
आरव तिच्याकडे पाहत राहिला.
मग तो म्हणाला,
"तुला काही सांगायचं आहे."
"सांग."
"माझ्या आयुष्यात तू महत्त्वाची आहेस. पण मी माझ्या भावना नीट व्यक्त करू शकलो नाही. अनेकदा रागाच्या भरात तुला ब्लॉक केलं. दूर गेलो. कदाचित मला स्वतःलाच माझ्या भावनांची भीती वाटत होती."
अनया शांतपणे ऐकत होती.
"पण एक गोष्ट खरी आहे. तू मला कधीच सामान्य वाटली नाहीस."
तिच्या डोळ्यांत पाणी तरळलं.
तिने हळूच विचारलं,
"मग आता काय?"
आरवकडे उत्तर नव्हतं.
दोघं बराच वेळ शांत बसले.
त्या शांततेत अनेक वर्षांचे संवाद, भांडणं, आठवणी आणि न बोललेले प्रश्न होते.
प्रकरण २३ : त्या एका प्रश्नाचं उत्तर
अनयाने अखेर तो प्रश्न विचारला, जो तिच्या मनात इतके दिवस होता.
"आरव, तुला खरंच माझ्यावर प्रेम आहे?"
आरवने तिच्याकडे पाहिलं.
यावेळी तो विषय बदलला नाही.
"मला तुझी खूप काळजी आहे. तुझ्याशी बोलायला आवडतं. तू दूर गेलीस की तुझी आठवण येते. पण प्रेम म्हणजे नेमकं काय, हे मी कधी नीट समजून घेतलं नाही."
अनया त्याचं बोलणं ऐकत होती.
तो पुढे म्हणाला,
"कधी कधी मला वाटतं, मी तुला गमावण्याच्या भीतीनेच तुला दूर ढकलत राहिलो."
अनया म्हणाली,
"पण आरव, भीतीपोटी एखाद्याला वारंवार दुखावणं योग्य नाही ना?"
तो शांत झाला.
"मला माहीत आहे."
"मला तुझ्यावर प्रेम असेल किंवा नसेल, यापेक्षा मला हे महत्त्वाचं वाटतं की आपण एकमेकांसोबत कसं वागतो. नातं असं असावं की ज्यात मनाला सुरक्षित वाटेल."
आरवने तिचा हात हातात घेतला.
"मी तुला एक वचन देऊ शकतो. यापुढे राग आला तरी संवाद बंद करणार नाही."
अनया हसली.
"वचन देण्यापेक्षा ते पाळ."
तोही हसला.
त्या क्षणी दोघांनाही जाणवलं की कदाचित प्रेमाची खरी सुरुवात हीच असते.
एकमेकांना जिंकण्यापेक्षा एकमेकांना समजून घेणं.
प्रकरण २४ : एक अनपेक्षित बातमी
काही दिवसांनी अनयाला आरवच्या बहिणीचा पुन्हा फोन आला.
"अनया, तुला एक गोष्ट सांगायची आहे."
"बोल ना."
"आरव पुढच्या महिन्यात शहर सोडतोय."
अनया काही क्षण गप्प झाली.
"का? कुठे?"
"त्याची नोकरी दुसऱ्या शहरात लागली आहे. तो तिथे कायमचा राहायला जाणार आहे."
तिच्या मनात काहीतरी तुटल्यासारखं झालं.
तिने विचारलं,
"त्याने मला सांगितलं नाही?"
"कदाचित सांगायचं असेल. पण तो कसा आहे, हे तुला माहीत आहेच."
फोन ठेवल्यानंतर अनया बराच वेळ शांत बसली.
तिला पुन्हा एकदा जाणवलं की आयुष्य आपल्या मनासारखं चालत नाही.
ज्या व्यक्तीला आपण जवळ ठेवू इच्छितो, ती कधी कधी परिस्थितीमुळे दूर जाते.
तिने आरवला फोन केला.
"तू शहर सोडतोयस?"
काही क्षण शांतता.
"हो."
"मला सांगितलं नाहीस?"
"सांगणार होतो."
"कधी?"
"अनया, मला माहीत होतं की तुला वाईट वाटेल."
ती हसली. पण त्या हसण्यात दुःख होतं.
"म्हणजे वाईट वाटू नये म्हणून सांगितलंच नाहीस?"
"तसं नाही."
"आरव, मला तुझ्या जाण्याचं दुःख होईल. पण तू मला सांगितलं असतंस तर कदाचित ते दुःख थोडं कमी झालं असतं."
तो शांत झाला.
अनया म्हणाली,
"आपण कितीही जवळ असलो, तरी काही निर्णय तू एकटाच घेतोस. मला तुझ्या आयुष्यावर अधिकार नको आहे. पण आपल्या नात्यात प्रामाणिकपणा हवा आहे."
त्या दिवशी फोनवर त्यांचं फारसं बोलणं झालं नाही.
पण दोघांनाही एक गोष्ट समजली होती.
काही भेटी या पुन्हा होण्यासाठी नसतात.
त्या आपल्याला काहीतरी शिकवण्यासाठी असतात.
भाग आठवा : शेवट की नवी सुरुवात?
प्रकरण २५ : शेवटची भेट
आरव जाण्याच्या दोन दिवस आधी अनयाने त्याला भेटायला बोलावलं.
या वेळी तिने कोणताही विशेष पेहराव केला नव्हता. कोणतीही तयारी नव्हती.
तिला फक्त त्याच्याशी मनापासून बोलायचं होतं.
आरव आला.
दोघं काही वेळ शांत बसले.
मग अनया म्हणाली,
"आठवतंय? आपण पहिल्यांदा भेटलो तेव्हा मला वाटलं नव्हतं की तू कधी माझ्यासाठी एवढा महत्त्वाचा होशील."
आरव हसला.
"मलाही नाही."
"आणि आठवतंय? तू मला कितीदा ब्लॉक केलं होतंस?"
तो हसत म्हणाला,
"आता ते सांगू नकोस."
"का? इतिहास आहे आपला!"
दोघेही हसले.
काही वेळानंतर अनया गंभीर झाली.
"आरव, एक गोष्ट सांगू?"
"सांग."
"मी कधी कधी विचार करायचे की आपली ओळख मागच्या जन्मापासून असेल. कदाचित काहीतरी अपूर्ण राहिलं असेल. म्हणून आपण पुन्हा भेटलो असू."
आरव तिच्याकडे पाहत होता.
"पण आता मला वाटतं, मागचा जन्म असो किंवा नसो, या जन्मात तू मला भेटलास, हेच माझ्यासाठी महत्त्वाचं आहे."
तिच्या डोळ्यांत पाणी आलं.
"तू मला खूप काही शिकवलंस. कोणावर प्रेम करणं, वाट पाहणं, रागावणं, माफ करणं आणि शेवटी स्वतःला जपणं."
आरवने तिचा हात हातात घेतला.
"तू माझ्यासाठीही खूप खास आहेस."
ती हसली.
"मग एक विनंती आहे."
"काय?"
"पुढे कधी कुणी तुझ्या आयुष्यात आलं, तर त्याला असं अधांतरी ठेवू नकोस. प्रेम असेल तर सांग. नसेल तर तेही सांग. कोणाच्या मनाला अनिश्चिततेत ठेवू नकोस."
आरवच्या डोळ्यांत पाणी आलं.
"तू मला कधीच विसरणार नाहीस ना?"
अनया त्याच्याकडे पाहत म्हणाली,
"काही माणसं विसरण्यासाठी आयुष्यात येतच नाहीत."
त्या भेटीनंतर दोघांनी एकमेकांना निरोप दिला.
या वेळी कोणतंही भांडण नव्हतं.
कोणताही राग नव्हता.
फक्त मनात साठलेल्या असंख्य आठवणी होत्या.
प्रकरण २६ : शेवटचं पत्र
आरव शहर सोडून गेला.
काही दिवसांनी अनयाला पोस्टाने एक पाकीट मिळालं.
पाठवणाऱ्याचं नाव होतं—आरव.
तिने थरथरत्या हातांनी पाकीट उघडलं.
आत एक पत्र होतं.
त्यावर लिहिलं होतं—
प्रिय अनया,
कदाचित तुला आश्चर्य वाटेल की मी तुला पत्र का लिहिलं. कारण काही गोष्टी फोनवर किंवा मेसेजमध्ये सांगता येत नाहीत.
आपली ओळख कशी झाली, हे आजही मला स्पष्ट आठवतं. पण आपलं नातं कधी एवढं महत्त्वाचं झालं, हे मला कधीच समजलं नाही.
तुझ्याशी भांडलो, तुला ब्लॉक केलं, पुन्हा बोललो. अनेकदा तुला दुखावलं. कदाचित मी माझ्या भावना समजून घेण्याआधीच त्या नात्यापासून पळत राहिलो.
पण तू मला कधीच साधी व्यक्ती वाटली नाहीस.
त्या शेवटच्या भेटीत तू म्हणाली होतीस की काही नाती अपूर्ण राहतात.
मला तुला एक गोष्ट सांगायची आहे.
माझ्या मते आपलं नातं अपूर्ण नाही.
कारण तू माझ्या आयुष्यात आलीस आणि माझ्यातला एक असा भाग मला दाखवून गेलीस, ज्याची मला स्वतःलाच ओळख नव्हती.
तू मला प्रेमाबद्दल शिकवलंस असं मी म्हणणार नाही. कारण प्रेम काय आहे, हे अजूनही मला पूर्णपणे समजलेलं नाही.
पण तू मला हे नक्की शिकवलंस की एखादी व्यक्ती महत्त्वाची असते तेव्हा तिला गृहीत धरू नये.
आणि हो, तू एकदा विचारलं होतंस ना, आपली ओळख मागच्या जन्मापासून असेल का?
मला माहीत नाही.
पण जर खरंच पुढचा जन्म असेल, तर मला एक इच्छा आहे.
या वेळी मला तुझी ओळख आधीच असावी.
कारण या जन्मात तुला समजून घेण्यासाठी मला खूप उशीर झाला.
तुझाच,
आरव.
अनयाने पत्र छातीशी धरलं.
खूप दिवसांनी ती मनापासून रडली.
पण या वेळी त्या अश्रूंमध्ये दुःखाबरोबर एक वेगळी शांतताही होती.
तिने पत्र डायरीत जपून ठेवलं.
अंतिम प्रकरण : कदाचित आपली गोष्ट कधी संपलीच नव्हती…
तीन वर्षं उलटली.
अनयाचं आयुष्य पुढे सरकलं होतं.
तिने स्वतःसाठी अनेक गोष्टी केल्या. नवीन माणसं भेटली. नवीन अनुभव घेतले. स्वतःला अधिक चांगल्या प्रकारे ओळखलं.
आरवशी अधूनमधून बोलणं व्हायचं.
आता त्यांच्यात पूर्वीसारखी रोजची बोलणी नव्हती. कोणतीही अपेक्षा नव्हती. पण एकमेकांच्या आयुष्यात काय चाललं आहे, याची अधूनमधून चौकशी असायची.
एका दिवशी अनया तिच्या जुन्या डायऱ्या आवरत होती.
तिला आरवने दिलेलं पत्र पुन्हा सापडलं.
तिने ते वाचलं.
आणि अचानक तिच्या लक्षात आलं की त्या पत्राच्या पाकिटात अजून एक छोटा कागद होता.
बहुधा आधी तिच्या लक्षात आला नव्हता.
तिने तो उघडला.
त्यावर आरवच्या हस्ताक्षरात फक्त एक वाक्य होतं—
अनया, कधी तुला वाटलं की मी तुला विसरलो असेन, तर एक गोष्ट लक्षात ठेव… काही माणसांना आपण रोज भेटत नाही, रोज बोलत नाही, तरीही त्यांच्या आयुष्यात त्यांनी निर्माण केलेली जागा कायम असते.
अनया हसली.
तिने तो कागद पुन्हा पत्रात ठेवला.
आणि खिडकीतून बाहेर पाहू लागली.
तिच्या मनात अचानक एक जुना प्रश्न आला—
आपली गोष्ट खरंच कधी संपली होती का?
तिला उत्तर मिळालं.
हो, कदाचित त्यांचं एकत्र असणं संपलं होतं.
रोजचं बोलणं संपलं होतं.
भेटी संपल्या होत्या.
अपेक्षा संपल्या होत्या.
पण एकमेकांच्या आयुष्यात निर्माण केलेल्या भावनांचं काय?
त्या कुठे संपतात?
काही माणसं आपल्याला आयुष्यभर सोबत मिळण्यासाठी भेटत नाहीत. काही माणसं आपल्याला स्वतःची ओळख करून देण्यासाठी भेटतात.
आरव तिच्यासाठी नेमका कोण होता, याचं उत्तर अनयाला आजही सापडलं नव्हतं.
प्रेम?
जिव्हाळा?
मैत्री?
की एखादं अपूर्ण नातं?
कदाचित या सगळ्यांचं थोडं थोडं मिश्रण!
तिने डायरीचं शेवटचं पान उघडलं आणि लिहिलं—
"प्रिय आरव,
आज खूप वर्षांनी तुझ्याबद्दल लिहितेय.
आता तुझी वाट पाहत नाही. तुझ्या मेसेजची अपेक्षा करत नाही. तू कुठे आहेस, काय करतोयस, याचा शोधही घेत नाही.
पण तुझी आठवण आली की आजही चेहऱ्यावर हलकंसं हसू येतं.
आपण एकत्र राहिलो असतो तर कदाचित आणखी सुंदर आठवणी निर्माण झाल्या असत्या. कदाचित आणखी भांडलो असतो. कदाचित एकमेकांना आणखी चांगलं समजून घेतलं असतं.
पण आयुष्याने आपल्यासाठी वेगळा मार्ग निवडला.
तुझ्यासोबत घालवलेला प्रत्येक क्षण परिपूर्ण नव्हता. पण त्याने मला काहीतरी दिलं. तुझ्या जवळिकीने आनंद दिला आणि तुझ्या दुराव्याने स्वतःला जपायला शिकवलं.
तू मला कितीदा ब्लॉक केलंस, हे आज आठवलं तरी हसू येतं. पण त्या सगळ्या भांडणांच्या पलीकडे एक भावना होती, जी कधीच खोटी नव्हती.
कदाचित मागच्या जन्मात आपलं काहीतरी अपूर्ण राहिलं असेल. कदाचित या जन्मात आपण फक्त एकमेकांना भेटण्यासाठीच ठरलेलो असू.
पण आता मला पुढच्या जन्माची वाट पाहायची नाही.
या जन्मात तू जिथे असशील तिथे आनंदी राहावंस, एवढीच इच्छा आहे.
आणि कधीतरी अचानक एखाद्या संध्याकाळी तुलाही आपली आठवण आली, तर एवढंच आठव—
कोणीतरी होतं, जिला तू खूप वेळा दुखावलं, पण तरीही तिने तुझ्याबद्दल मनात द्वेष ठेवला नाही.
कोणीतरी होतं, जिला तुझ्यासोबतचं नातं समजलं नाही, पण त्या नात्याने तिचं आयुष्य समृद्ध केलं.
आणि कोणीतरी होतं, जिने तुझ्यावर प्रेम केलं की नाही, याचं उत्तर शोधण्यापेक्षा त्या भावनेतून स्वतःला शोधलं.
कदाचित आपली गोष्ट संपली नसेल.
कदाचित ती फक्त एका सुंदर आठवणीत रूपांतरित झाली असेल.
आणि काही आठवणी अशा असतात, ज्या पुन्हा जगता येत नाहीत… पण आयुष्यभर जपता येतात."
अनयाने पेन खाली ठेवलं.
तिच्या डोळ्यांत पाणी होतं.
पण या वेळी तिने ते पुसलं नाही.
कारण प्रत्येक अश्रू दुःखाचा नसतो.
काही अश्रू अशा भावनांचे असतात, ज्यांना शब्द कधीच पुरेसे नसतात.
शेवटचा धक्का : आरवचं एक वाक्य
कथा इथे संपली असती, तर कदाचित ती एक साधी अपूर्ण प्रेमकथा ठरली असती.
पण दुसऱ्या दिवशी सकाळी अनयाच्या मोबाईलवर एक मेसेज आला.
आरवचा.
तिने मेसेज उघडला.
त्यात फक्त एवढंच लिहिलं होतं—
"अनया, काल तुझी खूप आठवण आली. आज आपल्या पहिल्या भेटीला नेमकी दहा वर्षं पूर्ण झाली."
अनया काही क्षण स्तब्ध झाली.
दहा वर्षं!
तिने कधीच त्या तारखेचा विचार केला नव्हता.
तिने उत्तर दिलं—
"हो. दहा वर्षं झाली. किती गोष्टी बदलल्या ना?"
आरवचा लगेच मेसेज आला.
"एक गोष्ट मात्र आजही बदललेली नाही."
"काय?"
काही क्षणांनी त्याचा मेसेज आला.
"तुला पहिल्यांदा भेटलो तेव्हा मला वाटलं होतं, ही व्यक्ती माझ्या आयुष्यात फार काळ राहणार नाही. पण आज दहा वर्षांनंतरही आपल्या पहिल्या भेटीचा दिवस मला आठवतो."
अनया हसली.
तिने विचारलं—
"मग आता काय वाटतं?"
आरवने उत्तर दिलं—
"काही लोक आयुष्यातून जातात, पण त्यांच्या आठवणींमधून कधीच जात नाहीत."
तिने मोबाईल बाजूला ठेवला.
आणि मनातल्या मनात म्हटलं—
कदाचित आपली गोष्ट कधी संपलीच नव्हती…
ती फक्त आपापल्या आयुष्यात पुढे चालत राहिली होती.
आणि कधीतरी, कुठेतरी, एखाद्या अनपेक्षित क्षणी पुन्हा एकमेकांची आठवण करून देत होती.
समाप्त…! ❤️
कादंबरीचा शेवटचा संदेश
प्रेम म्हणजे नेहमी एकत्र राहणं नसतं.
कधी प्रेम म्हणजे एखाद्याची वाट पाहणं असतं.
कधी त्याच्या चुका माफ करणं असतं.
कधी त्याच्यापासून दूर जाण्याची हिंमत असते.
आणि कधी त्याला मनापासून आनंदी राहण्याची शुभेच्छा देणं असतं.
काही नाती आयुष्यभर सोबत राहतात. काही नाती आयुष्यभर आठवणीत राहतात. पण दोन्ही नाती आपल्या आयुष्याचा एक भाग बनून जातात.
कारण…
काही गोष्टी संपत नाहीत. त्या फक्त आठवणी बनून आपल्या मनात कायमच्या जिवंत राहतात…! ❤️
पुस्तकासाठी अंतिम स्वरूप
कदाचित आपली गोष्ट कधी संपलीच नव्हती…
एक अनामिक ओढ… दोन मनं… आणि आयुष्यभर जपलेली एक आठवण!
