മലയാറ്റൂരിലേക്കുള്ള ആ യാത്ര
പുലർച്ചെ അഞ്ചര.
മലയാറ്റൂരിലേക്കുള്ള റോഡിൽ മഞ്ഞ് പതിഞ്ഞിരുന്നു. കുന്നുകളുടെ മുകളിലൂടെ സൂര്യന്റെ ആദ്യകിരണങ്ങൾ പതുക്കെ തെളിഞ്ഞുവരികയായിരുന്നു. തീർത്ഥാടകരുടെ ചെറിയ കൂട്ടങ്ങൾ പള്ളിയിലേക്കുള്ള യാത്ര ആരംഭിച്ചിരുന്നു.
എട്ട് വയസ്സുകാരനായ അപ്പു തന്റെ ചെറിയ ബാഗ് തോളിലിട്ട് നിൽക്കുകയായിരുന്നു. അവന്റെ കൂടെ ഏറ്റവും അടുത്ത സുഹൃത്തായ കണ്ണനും ഉണ്ടായിരുന്നു.
അത് അവരുടെ ആദ്യത്തെ സ്വതന്ത്ര യാത്രയായിരുന്നു.
“നമ്മൾ ശരിക്കും രണ്ടുപേരും മാത്രം പോകുകയാണല്ലേ?” കണ്ണൻ വീണ്ടും ചോദിച്ചു.
“അതെ. പേടിക്കണ്ട. മലയാറ്റൂർ പള്ളിയിൽ എത്തി പ്രാർത്ഥിച്ച് തിരിച്ചുവരാം,” അപ്പു ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.
ഇരുവരും യാത്ര തുടങ്ങി.
ആദ്യത്തെ കുറച്ച് ദൂരം വളരെ രസകരമായിരുന്നു. വഴിയരികിലെ കടകൾ, തീർത്ഥാടകർ, ചെറിയ കുരിശുകൾ, കാട്ടിലെ പക്ഷികളുടെ ശബ്ദം—എല്ലാം അവരെ ആകർഷിച്ചു.
പക്ഷേ കുറച്ച് കഴിഞ്ഞപ്പോൾ തിരക്ക് കുറഞ്ഞു.
വഴി പതുക്കെ കാട്ടിനുള്ളിലേക്ക് കടന്നു.
കണ്ണൻ അപ്പുവിന്റെ അടുത്തേക്ക് ചേർന്നു.
“ഇവിടെ ആളുകൾ കുറവാണല്ലോ.”
“നമ്മൾ ശരിയായ വഴിയിലാണ്,” അപ്പു പറഞ്ഞു.
അപ്പോഴാണ് പിന്നിൽ നിന്ന് ഒരു ശബ്ദം കേട്ടത്.
“മക്കളേ... പള്ളിയിലേക്കാണോ?”
ഇരുവരും തിരിഞ്ഞുനോക്കി.
വെള്ള ഷർട്ടും മുണ്ടും ധരിച്ച ഒരു മധ്യവയസ്കൻ അവരുടെ പിന്നിൽ നിൽക്കുകയായിരുന്നു. തോളിൽ പഴയൊരു തുണിസഞ്ചി. മുഖത്ത് ശാന്തമായ പുഞ്ചിരി.
“അതെ,” അപ്പു പറഞ്ഞു.
“നിങ്ങൾ രണ്ടുപേരും മാത്രമാണോ?”
കണ്ണൻ തലയാട്ടി.
“എങ്കിൽ ഞാൻ കൂടെ വരാം. ഈ വഴിയിൽ ചില സ്ഥലങ്ങളിൽ വഴി തെറ്റാൻ എളുപ്പമാണ്.”
അയാൾ തന്റെ പേര് ജോസഫ് എന്നാണ് പറഞ്ഞത്.
അവർ മൂന്നുപേരും ഒരുമിച്ച് നടന്നു.
ജോസഫിന് ആ വഴിയെക്കുറിച്ച് എല്ലാം അറിയാമെന്നായിരുന്നു അപ്പുവിന് തോന്നിയത്. ഏത് കല്ലിനരികിലാണ് വെള്ളം കിട്ടുക, എവിടെയാണ് കയറ്റം കൂടുതലുള്ളത്, ഏത് വഴിയാണ് പഴയ വഴി—എല്ലാം അയാൾക്ക് അറിയാമായിരുന്നു.
കുറച്ച് കഴിഞ്ഞപ്പോൾ കണ്ണൻ ചോദിച്ചു:
“ചേട്ടൻ എത്ര തവണ ഇവിടെ വന്നിട്ടുണ്ട്?”
ജോസഫ് ചിരിച്ചു.
“എണ്ണാൻ കഴിയാത്തത്ര.”
അപ്പു ശ്രദ്ധിച്ചു. ജോസഫ് ചിരിക്കുമ്പോഴും അയാളുടെ കണ്ണുകളിൽ എന്തോ വിഷമം ഉണ്ടായിരുന്നു.
അവർ ഒരു പഴയ വഴിത്തിരിവിലെത്തി.
അവിടെ രണ്ട് വഴികൾ.
“ഇടത്തോട്ട് പോയാൽ എന്താണ്?” കണ്ണൻ ചോദിച്ചു.
ജോസഫ് പെട്ടെന്ന് നിശ്ശബ്ദനായി.
“അത് പഴയ വഴിയാണ്. ഇപ്പോൾ ആരും അധികം ഉപയോഗിക്കാറില്ല.”
“എന്തുകൊണ്ട്?”
“അവിടെ ഒരു പഴയ കൽപ്പടി മാത്രമേയുള്ളൂ. പിന്നെ വഴി കാട്ടിലേക്ക് പോകും.”
അയാൾ വലത്തോട്ട് തിരിഞ്ഞു.
അപ്പോൾ തന്നെ കാട്ടിനുള്ളിൽ നിന്ന് ഒരു ശബ്ദം.
ടക്... ടക്... ടക്...
കണ്ണൻ നിശ്ചലമായി.
“അത് എന്താ?”
ജോസഫ് ചുറ്റും നോക്കി.
“ഒന്നുമില്ല. മരക്കൊമ്പായിരിക്കും.”
വീണ്ടും ശബ്ദം.
ടക്... ടക്... ടക്...
ഇത്തവണ അപ്പു ഇടത്തോട്ടുള്ള പഴയ വഴിയിലേക്ക് നോക്കി.
മരങ്ങൾക്കിടയിൽ ഒരു മനുഷ്യന്റെ നിഴൽ പോലെ എന്തോ നീങ്ങി.
“അവിടെ ആരോ ഉണ്ട്!”
ജോസഫ് ശാന്തമായി പറഞ്ഞു:
“നമുക്ക് മുന്നോട്ട് പോകാം.”
അപ്പുവിന്റെ മനസ്സിൽ സംശയം വളർന്നു.
ആരാണ് അവരെ പിന്തുടരുന്നത്?
അവർ കുറച്ചുദൂരം കൂടി നടന്നു.
അപ്പോൾ ജോസഫ് പെട്ടെന്ന് നിന്നു.
ഒരു വലിയ കല്ലിന്റെ സമീപം കുനിഞ്ഞ് അദ്ദേഹം മണ്ണ് മാറ്റി. അവിടെ നിന്ന് ചെറിയൊരു പഴയ ഇരുമ്പുപെട്ടി പുറത്തെടുത്തു.
കുട്ടികൾ അത്ഭുതത്തോടെ നോക്കി.
“ഇത് എന്താണ്?”
ജോസഫ് പെട്ടി തുറന്നു.
അതിനുള്ളിൽ പഴയ ചില കത്തുകളും ഒരു ചെറിയ ഫോട്ടോയും ഉണ്ടായിരുന്നു.
ഫോട്ടോയിൽ പത്ത് വയസ്സിനടുത്ത് പ്രായമുള്ള ഒരു കുട്ടി.
അപ്പു ഫോട്ടോ എടുത്തുനോക്കി.
“ഇത് ആരാണ്?”
ജോസഫിന്റെ മുഖത്തെ പുഞ്ചിരി മാഞ്ഞു.
“എന്റെ മകൻ.”
കണ്ണൻ പതുക്കെ ചോദിച്ചു:
“അവൻ എവിടെയാണ്?”
ജോസഫ് കുറച്ച് നേരം മിണ്ടിയില്ല.
“വർഷങ്ങൾക്ക് മുമ്പ് അവനെ ഈ മലയിൽ വെച്ച് കാണാതായി.”
അപ്പുവിനും കണ്ണനും ഒന്നും പറയാനായില്ല.
“പിന്നീട് അവനെ കണ്ടെത്താനായില്ലേ?” അപ്പു ചോദിച്ചു.
“ഞാൻ ഒരിക്കലും അന്വേഷിക്കുന്നത് നിർത്തിയില്ല.”
അയാൾ പെട്ടി അടച്ചു.
“ഇന്ന് ഇവിടെ വന്നത് അതിനാണ്.”
അപ്പുവിന് ഇപ്പോൾ മനസ്സിലായി—ജോസഫ് എന്തോ വലിയൊരു കാര്യം അന്വേഷിക്കുകയായിരുന്നു.
അവർ വീണ്ടും നടന്നു.
പള്ളിയുടെ മണി ദൂരത്ത് കേൾക്കാൻ തുടങ്ങി.
ഡോങ്... ഡോങ്...
കുറച്ച് കഴിഞ്ഞപ്പോൾ അവർ പള്ളിയിലെത്തി.
കുട്ടികൾ സന്തോഷിച്ചു.
“നമ്മൾ എത്തി!”
അപ്പു തിരിഞ്ഞ് ജോസഫിനെ നോക്കി.
പക്ഷേ ജോസഫ് പള്ളിയുടെ വാതിലിന് പുറത്തുതന്നെ നിന്നു.
“ചേട്ടൻ അകത്തേക്ക് വരുന്നില്ലേ?”
“നിങ്ങൾ പോയി പ്രാർത്ഥിക്കൂ. ഞാൻ ഇവിടെ നിൽക്കാം.”
അപ്പുവും കണ്ണനും അകത്തേക്ക് പോയി.
പ്രാർത്ഥന കഴിഞ്ഞ് പുറത്തുവന്നപ്പോൾ ജോസഫിനെ കാണാനില്ല.
“ചേട്ടാ?”
അവർ ചുറ്റും നോക്കി.
അപ്പോൾ അടുത്ത് നിന്നിരുന്ന ഒരു വയോധികനോട് അപ്പു ചോദിച്ചു:
“വെള്ള ഷർട്ടും മുണ്ടും ധരിച്ച ജോസഫ് ചേട്ടനെ കണ്ടോ?”
വയോധികന്റെ മുഖം പെട്ടെന്ന് മാറി.
“ജോസഫ്?”
“അതെ.”
“അവൻ നിങ്ങളോടൊപ്പം വന്നോ?”
“അതെ.”
വയോധികൻ കുട്ടികളെ പള്ളിയുടെ ഒരു പഴയ ഭാഗത്തേക്ക് കൂട്ടിക്കൊണ്ടുപോയി.
അവിടെ പഴയ ചിത്രങ്ങൾ നിരന്നിരുന്നു.
ഒരു ചിത്രത്തിനു മുന്നിൽ അപ്പു നിശ്ചലമായി.
അത് ജോസഫിന്റെ ചിത്രമായിരുന്നു.
കണ്ണൻ ഞെട്ടി.
“ഇതാണ്!”
വയോധികൻ പതുക്കെ പറഞ്ഞു:
“വർഷങ്ങൾക്ക് മുമ്പ് ജോസഫ് തന്റെ മകനെ അന്വേഷിച്ച് ഇവിടെ വരാറുണ്ടായിരുന്നു.”
“അവന്റെ മകനെ കിട്ടിയോ?”
വയോധികൻ പുഞ്ചിരിച്ചു.
“കിട്ടി.”
അപ്പുവും കണ്ണനും അത്ഭുതപ്പെട്ടു.
“പിന്നെ ജോസഫ് എവിടെയാണ്?”
വയോധികൻ കുറച്ച് നിമിഷം മിണ്ടാതിരുന്നു.
“അവൻ ഇപ്പോൾ തന്റെ മകനോടൊപ്പം മറ്റൊരു നഗരത്തിലാണ് താമസിക്കുന്നത്.”
അപ്പു ഞെട്ടി.
“അപ്പോൾ ഞങ്ങളോടൊപ്പം വന്നത് ആരാണ്?”
വയോധികൻ ചിരിച്ചു.
“അത് നിങ്ങൾ തന്നെ ചിന്തിക്കൂ.”
പുറത്തേക്ക് വന്നപ്പോൾ അവർ ഇരുന്നിരുന്ന പടിയിൽ ഒരു ചെറിയ കവർ കിടക്കുന്നത് കണ്ടു.
അപ്പു അത് തുറന്നു.
അതിനുള്ളിൽ ഒരു കുറിപ്പ്:
“നിങ്ങൾ രണ്ടുപേരും ഒറ്റയ്ക്ക് ഈ മല കയറുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ നിങ്ങളെ സുരക്ഷിതമായി പള്ളിയിലെത്തിക്കണമെന്ന് തോന്നി. ചില യാത്രകളിൽ നമ്മൾ പരിചയപ്പെടുന്നവർ കുറച്ചുസമയം മാത്രമേ കൂടെയുണ്ടാകൂ. പക്ഷേ അവർ നൽകുന്ന സ്നേഹം വളരെക്കാലം നമ്മോടൊപ്പം ഉണ്ടാകും.”
താഴെ ഒരു പേര് മാത്രം.
ജോസഫ്.
കവറിനുള്ളിൽ മറ്റൊരു ഫോട്ടോയും ഉണ്ടായിരുന്നു.
ഫോട്ടോയിൽ ജോസഫ് തന്റെ മകനോടൊപ്പം പുഞ്ചിരിച്ചുകൊണ്ട് നിൽക്കുന്നു.
അപ്പു ചിരിച്ചു.
“അവൻ തന്റെ മകനെ കണ്ടെത്തിയിരുന്നു.”
കണ്ണൻ ചോദിച്ചു:
“പിന്നെ നമ്മളെ എന്തിനാണ് സഹായിച്ചത്?”
അപ്പു കുറച്ച് നേരം ചിന്തിച്ചു.
“ഒരുപക്ഷേ... ഒരിക്കൽ ആരോ അവനെയും സഹായിച്ചിട്ടുണ്ടാകാം.”
ഇരുവരും പുഞ്ചിരിച്ചു.
താഴേക്ക് ഇറങ്ങുമ്പോൾ അപ്പു ഒരിക്കൽ കൂടി മലമുകളിലേക്ക് നോക്കി.
കാറ്റിൽ മരച്ചില്ലകൾ പതുക്കെ ഇളകുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
അവിടെ ആരുമുണ്ടായിരുന്നില്ല.
പക്ഷേ അപ്പുവിന് ഒരു നിമിഷം ദൂരെയായി വെള്ള ഷർട്ടും മുണ്ടും ധരിച്ച ഒരാൾ നിൽക്കുന്നതുപോലെ തോന്നി.
അയാൾ കൈവീശുന്നതുപോലെ.
അപ്പുവും കൈവീശി.
കണ്ണൻ ചോദിച്ചു:
“ആരോടാണ് കൈവീശിയത്?”
അപ്പു ചിരിച്ചു.
“നമ്മുടെ യാത്രയിലെ സുഹൃത്തിനോട്.”
അവർ രണ്ടുപേരും ചിരിച്ചുകൊണ്ട് താഴേക്ക് നടന്നു.
ആ ദിവസം അവർ മലയാറ്റൂരിൽ നിന്ന് കൊണ്ടുവന്നത് ഒരു ചെറിയ ഓർമ്മ മാത്രമായിരുന്നില്ല.
ഒരു അപരിചിതന്റെ കരുതൽ, ഒരു സൗഹൃദത്തിന്റെ ഓർമ്മ, ജീവിതത്തിലെ ചില രഹസ്യങ്ങൾ ഒരിക്കലും പൂർണ്ണമായി വിശദീകരിക്കപ്പെടേണ്ടതില്ലെന്നൊരു മനോഹരമായ തിരിച്ചറിവ്—അവയൊക്കെയായിരുന്നു ആ യാത്രയുടെ യഥാർത്ഥ സമ്മാനം.
അവസാനം.
