'ऑपरेशन ब्लॅक ताज' यशस्वी होऊन आता बरोबर एक आठवडा उलटला होता. पावसाळ्याने आता मुंबईतून निरोप घेतला होता आणि हवेत थोडासा उबदारपणा आला होता. विक्रम सिंघानिया आणि डीसीपी राणे आर्थर रोड जेलमध्ये होते. संपूर्ण देशातील मीडिया अद्यापही 'ब्लॅक ताज'च्या महाघोटाळ्याच्या बातम्यांनी भरलेला होता. सीबीआय (CBI) रोज नवनवीन खुलासे करत होती.
आर्यन देशमुख आता त्याच्या कल्याणच्या फ्लॅटवर परतला होता. त्याने आपली 'सिंघानिया इन्फ्रास्ट्रक्चर'मधील नोकरी सोडली होती. देशासाठी एवढे मोठे काम करूनही, कबीर खानच्या सांगण्यावरून आर्यन आणि किआराची नावे या प्रकरणातून पूर्णपणे गुप्त ठेवण्यात आली होती. आर्यन आता एका साध्या बीआयएम (BIM) कन्सल्टन्सीसाठी घरूनच 'फ्रीलान्स' काम करत होता.
सकाळचे ९ वाजले होते. आर्यन आपल्या लॅपटॉपवर 'रेविट' (Revit) सॉफ्टवेअरमध्ये एका कमर्शियल बिल्डिंगचा डक्टिंग लेआउट डिझाईन करत होता. भावना किचनमध्ये पोहे बनवत होती आणि त्याची पाच वर्षांची मुलगी टीव्हीवर कार्टून्स पाहत होती. वरवर पाहता सर्व काही सामान्य वाटत होते. पण आर्यनच्या मनात कुठेतरी एक अनामिक भीती अजूनही घर करून होती. रात्री त्याला अचानक जाग यायची. त्याला तो भिवंडीच्या गोदामातील सायरन आणि सर्व्हर रूममधील तो उलटा फिरणारा टायमर स्वप्नात दिसायचा.
"आर्यन, नाश्ता करशील ना?" भावनाने किचनमधून हाक मारली.
"हो, आलोच पाच मिनिटांत," आर्यनने लॅपटॉपच्या स्क्रीनवरून नजर न हटवता उत्तर दिले.
त्याने एका फाईलचा ड्राफ्ट सेव्ह केला आणि त्याला त्याचा वैयक्तिक ईमेल चेक करण्याची सवय झाली होती. इनबॉक्समध्ये एक नवीन अनरीड (Unread) ईमेल होता. सेंडरचे नाव नव्हते, फक्त एक रँडम आयपी ॲड्रेस दिसत होता. विषय (Subject) होता: 'प्रोजेक्ट सुरक्षा कवच - अपडेट'.
आर्यनच्या काळजाचा ठोका चुकला. 'प्रोजेक्ट सुरक्षा कवच' हा सिंघानियाच्या त्याच बोगद्याचा कोडवर्ड होता. सिंघानिया तर जेलमध्ये होता, मग हा ईमेल कोणी पाठवला?
आर्यनने थरथरत्या हातांनी तो ईमेल उघडला. त्यात कोणताही मजकूर नव्हता, फक्त एक अटॅचमेंट होती. ती एक '.rvt' (Revit) फाईल होती. आर्यनने दोन मिनिटे विचार केला आणि मग स्वतःच्या सिस्टीमचा फायरवॉल ऑन करून ती फाईल डाऊनलोड केली.
फाईल उघडताच आर्यनच्या डोळ्यांसमोर अंधारी आली.
स्क्रीनवर जे थ्रीडी (3D) मॉडेल होते, ते कोणत्याही बोगद्याचे किंवा ऑफिसचे नव्हते. ती त्याच्याच कल्याणच्या बिल्डिंगची—'निसर्ग सोसायटी'ची हुबेहूब प्रतिकृती होती! त्या मॉडेलमध्ये आर्यनचा चौथ्या मजल्यावरील फ्लॅट 'हायलाईट' (Highlight) केलेला होता.
आर्यनने झूम करून पाहिले. त्या थ्रीडी मॉडेलमध्ये त्याच्या फ्लॅटच्या बाल्कनीमध्ये एक छोटीशी लाल रंगाची टार्गेट लाईन (Target Line) दिसत होती, जी थेट समोरच्या एका अर्धवट बांधलेल्या इमारतीच्या छतावरून येत होती. 'स्नायपर लाईन ऑफ साईट' (Sniper Line of Sight).
आर्यन ताडकन खुर्चीवरून उभा राहिला आणि धावत जाऊन त्याने बाल्कनीचा दरवाजा आतून लॉक केला.
"काय झालं आर्यन?" भावना पोह्यांची प्लेट घेऊन बाहेर आली होती, आर्यनचा घाबरलेला चेहरा पाहून तीही थांबली.
"काही नाही भावना... तू बाल्कनीत जाऊ नकोस आणि पडदे लावून घे," आर्यन अडखळत म्हणाला.
तो पुन्हा लॅपटॉपकडे वळणार, तेवढ्यात त्याचा फोन वाजला. स्क्रीनवर नाव होते—इन्स्पेक्टर कबीर खान.
आर्यनने लगेच फोन उचलला. "हॅलो सर..."
"आर्यन, तू कुठे आहेस? आणि सुरक्षित आहेस ना?" कबीरचा आवाज नेहमीपेक्षा जास्त गंभीर आणि घाईचा वाटत होता.
"मी घरीच आहे सर. पण मला आत्ताच एक विचित्र ईमेल आलाय. कोणीतरी माझ्या बिल्डिंगचे थ्रीडी मॉडेल—"
"ते घर आत्ताच्या आत्ता सोड आर्यन!" कबीरने त्याला मध्येच थांबवले. "मला आत्ताच सीबीआय मुख्यालयातून फोन आला होता. काल रात्री आर्थर रोड जेलमध्ये विक्रम सिंघानियाच्या सेलमध्ये कोणाचातरी घुसखोरीचा प्रयत्न झाला."
"काय? पण सिंघानियाला मारून त्यांना काय मिळणार?"
"त्यांना सिंघानियाला मारायचे नव्हते आर्यन," कबीर म्हणाला. "ज्यांनी घुसखोरी केली, त्यांनी सिंघानियाला एक 'सॅटेलाईट कम्युनिकेटर' (Satellite Communicator) दिला होता. सिंघानिया फक्त एक मोहरा होता. आपण जो ५० जीबीचा डेटा लीक केला, तो फक्त भारतापुरता मर्यादित होता. पण 'ब्लॅक ताज'चे मूळ जाळे आंतरराष्ट्रीय आहे. आणि त्या जाळ्याचे मुख्य ऑपरेटर, ज्यांना 'द कलेक्टर्स' (The Collectors) म्हटले जाते, ते आता भारतात उतरले आहेत."
"द कलेक्टर्स? पण त्यांचा माझ्याशी काय संबंध?" आर्यनला घाम फुटू लागला होता.
"सिंघानियाने त्यांना सांगितले आहे की, तो पूर्ण डेटा इंटरनेटवर कोणी लीक केला. त्यांना किआरा आणि तुझ्याबद्दल समजले आहे. आर्यन, मी किआराला सकाळपासून संपर्क करण्याचा प्रयत्न करत आहे, पण तिचा फोन 'अनरिचेबल' आहे. मला भीती वाटतेय की..."
"किआरा मिसिंग आहे?" आर्यनला धक्काच बसला. किआरासारखी हुशार आयटी सिक्युरिटी ॲडमिनिस्ट्रेटर इतक्या सहजासहजी कशी काय गायब होऊ शकते?
"हो. आणि ते लोक आता तुझ्या मागावर आहेत. तुझ्याकडे तो जुना 'बीकेसी'चा बॅकअप पेंड्राईव्ह आहे ना?" कबीरने विचारले.
"हो, तो माझ्या लॅपटॉप बॅगेत नेहमी असतो," आर्यनने आपली बॅग तपासत म्हटले.
"तो घेऊन तातडीने घर सोड. मी तुला माझ्या जुन्या खबऱ्याचा पत्ता पाठवतोय. भावना आणि मुलीला तिच्या माहेरी किंवा एखाद्या सुरक्षित ठिकाणी सोड आणि मला भेट. मी वाटेत आहे," एवढे बोलून कबीरने फोन कट केला.
आर्यनने लॅपटॉप बंद करून बॅगेत कोंबला. त्याने भावनाकडे पाहिले. ती सगळं ऐकत होती. तिच्या हातातली पोह्यांची प्लेट थरथरत होती.
"आर्यन... पुन्हा तेच?" तिच्या डोळ्यांत पाणी जमा झाले.
"भावना, वेळ नाहीये. पटापट बॅग भर. आपल्याला आत्ताच इथून निघावे लागेल. आपण आईकडे जाऊया," आर्यनने तिला धीर देण्याचा प्रयत्न केला.
पण आर्यनला माहीत होते की आता परिस्थिती आधीपेक्षा भयंकर आहे. आधी त्यांचा सामना फक्त एका भ्रष्ट बिल्डर आणि बॉसशी होता. पण आता ते एका अशा आंतरराष्ट्रीय सायबर-टेररिस्ट सिंडिकेटच्या रडारवर होते, जे कोणत्याही देशाच्या सरकारपेक्षा मोठे होते. 'द कलेक्टर्स'ना तो ५० जीबी डेटा परत हवा होता, आणि जे कोणी त्यांच्या वाटेत येईल, त्यांना संपवणे हाच त्यांचा नियम होता.
पंधरा मिनिटांतच आर्यन, भावना आणि त्यांची मुलगी घराबाहेर पडले. ते इमारतीच्या खाली आले आणि आर्यनने आपली गाडी काढली. त्याने गाडी मेन रोडला लावली.
त्याने मागच्या सीटवर बसलेल्या भावना आणि मुलीकडे पाहिले. त्या सुरक्षित होत्या. पण आर्यनला समोरून एक काळ्या रंगाची मर्सिडीज कार त्यांच्याच बिल्डिंगच्या गेटमध्ये शिरताना दिसली. त्या गाडीच्या काचा पूर्णपणे डार्क होत्या आणि गाडीला नंबर प्लेट नव्हती.
आर्यनने गाडीचा वेग वाढवला. सीझन १ मध्ये तो फक्त स्वतःचा जीव वाचवण्यासाठी पळत होता. पण सीझन २ मध्ये, त्याला 'द कलेक्टर्स'च्या या अदृश्य जाळ्याला नष्ट करण्यासाठी स्वतः एका योद्ध्यासारखे लढावे लागणार होते. किआरा कुठे होती? द कलेक्टर्सचे पुढचे पाऊल काय असेल?
अशाच नवनवीन, थरारक आणि रंजक कथा वाचण्यासाठी/पाहाण्यासाठी चॅनेलला नक्की Subscribe करा! तसेच, या कथेत काही चुकले असल्यास किंवा तुम्हाला कथा कशी वाटली, हे Comment करून नक्की सांगा. तुमचा अभिप्राय आमच्यासाठी खूप महत्त्वाचा आहे!
