कल्याणच्या गजबजलेल्या रस्त्यांवरून आर्यनची गाडी सुसाट धावत होती. सकाळची वेळ असल्याने रस्त्यावर ऑफिसला जाणाऱ्या लोकांची आणि स्कूल बसची वर्दळ होती. पण आर्यनचे लक्ष फक्त गाडीच्या 'रियर-व्ह्यू मिरर' (Rear-View Mirror) वर होते. त्याच्या बिल्डिंगच्या गेटमध्ये शिरलेली ती विना नंबर प्लेटची काळी मर्सिडीज कार आता त्याच्या मागे येत होती का, हे तो सतत तपासत होता.
मागच्या सीटवर बसलेली भावना प्रचंड घाबरलेली होती. तिने आपल्या पाच वर्षांच्या मुलीला—आरोहीला—घट्ट आपल्या कुशीत घेतले होते.
"आर्यन, आपण कुठे चाललोय? पोलिसांकडे जाऊया ना!" भावनाने कापऱ्या आवाजात विचारले.
"नाही भावना, आत्ता कोणत्याही पोलीस स्टेशनवर विश्वास ठेवता येणार नाही," आर्यनने स्टिअरिंग व्हीलवरची पकड घट्ट करत म्हटले. "कबीर सरांनी सांगितले आहे की, या प्रकरणात आता आंतरराष्ट्रीय सिंडिकेट उतरले आहे. आपल्याला आधी एका सुरक्षित ठिकाणी पोहोचावे लागेल. तू तुझा मोबाईल ताबडतोब स्विच ऑफ कर आणि त्याचे सिम कार्ड काढून फेकून दे."
"का? काय झालंय आर्यन?"
"काही विचारू नकोस भावना, प्लीज! मी सांगतोय तसं कर," आर्यनने स्वतःचाही फोन घेतला. त्याला माहीत होते की जर किआरासारखी हॅकर गायब होऊ शकते, तर 'द कलेक्टर्स' त्याच्या मोबाईलचे लोकेशन सेकंदात ट्रॅक करू शकतात. त्याने गाडी एका सिग्नलला थांबताच स्वतःच्या आणि भावनाच्या फोनमधील सिम कार्ड्स काढले, ते तोडले आणि खिडकीबाहेर एका कचऱ्याच्या गाडीत भिरकावून दिले. आता त्यांच्याकडे फक्त आर्यनचा लॅपटॉप आणि एक जुना 'डोंगल' (Dongle) होता, जो अनलिमिटेड व्हीपीएन (VPN) वर चालत होता.
कबीर खानने आर्यनला ठाण्याच्या घोडबंदर रोडजवळील एका जुन्या 'बोट क्लब' (Boat Club) चे लोकेशन दिले होते. कबीर तिथेच त्याची वाट पाहत होता.
अर्ध्या तासाच्या थरारक ड्रायव्हिंगनंतर, आर्यनने आपली गाडी मुख्य रस्त्यावरून खाली उतरवून खाडीच्या कडेला असलेल्या एका निर्मनुष्य जागेत नेली. तिथे जुन्या, भंगारात निघालेल्या बोटी उभ्या होत्या. एका मोठ्या लोखंडी शेडखाली कबीर खानची काळी स्कॉर्पिओ उभी होती.
आर्यनने गाडी थांबवताच कबीर पुढे आला. तो आज पोलिसांच्या वर्दीत नव्हता. त्याने काळे जॅकेट आणि जीन्स घातली होती, आणि त्याच्या खांद्याला एक 'टॅक्टिकल स्लिंग बॅग' (Tactical Sling Bag) अडकवलेली होती.
"भावना वहिनी, तुम्ही आणि मुलगी या समोरच्या केबिनमध्ये बसा. तिथे माझा एक विश्वासू माणूस आहे. काहीही काळजी करू नका, ही जागा पूर्णपणे सुरक्षित आहे," कबीरने भावनाला धीर देत एका छोट्या लाकडी घराकडे पाठवले.
भावना आणि आरोही आत जाताच कबीरचा चेहरा एकदम गंभीर झाला. त्याने आर्यनला बाजूला घेतले.
"सर, किआराबद्दल काही समजले का?" आर्यनने अस्वस्थ होऊन विचारले.
"तिचा ठावठिकाणा अजून लागलेला नाही, पण मला तिच्या अंधेरीच्या फ्लॅटवरून काहीतरी मिळाले आहे," कबीरने आपल्या बॅगेतून एक जळालेला हार्ड ड्राईव्ह आणि एक तुटलेला चष्मा बाहेर काढला.
आर्यनच्या काळजात धस्स झाले. "हा तर किआराचा चष्मा आहे..."
"होय. काल रात्री तीनच्या सुमारास तिच्या फ्लॅटवर हल्ला झाला. पण किआरा कच्च्या गुरुची चेली नाहीये. पकडले जाण्याआधी तिने स्वतःचा मुख्य सर्व्हर आणि हार्ड ड्राईव्ह 'थर्माइट' (Thermite) वापरून जाळून टाकला, जेणेकरून 'द कलेक्टर्स'च्या हाती काहीही लागू नये," कबीरने अभिमानाने पण काळजीच्या सुरात सांगितले.
"पण त्यांनी तिला मारले तर नसेल ना?" आर्यनचा आवाज कापत होता.
"नाही. जमिनीवर रक्ताचे डाग नाहीत, फक्त झटापटीच्या खुणा आहेत. आणि मला तिच्या बाथरूमच्या आरशावर लिपस्टिकने लिहिलेला एक कोड मिळाला. बहुतेक तिने तो तुझ्यासाठीच सोडला असावा," कबीरने आपल्या मोबाईलमधील एक फोटो आर्यनला दाखवला.
त्या फोटोमध्ये आरशावर इंग्रजीत लिहिले होते: 'REVIT - CENTRAL - R24 - 009'.
आर्यनने तो कोड पाहताच त्याचे डोळे चमकले. त्याचे डॉक्युमेंट कंट्रोलरचे डोके लगेच काम करू लागले.
"याचा अर्थ काय आहे आर्यन?" कबीरने विचारले.
"सर, हा कोणत्याही जागेचा पत्ता नाहीये. हा आमच्या प्रोजेक्टच्या 'सेंट्रल मॉडेल' (Central Model) चा व्हर्जन कोड आहे!" आर्यन उत्साहाने म्हणाला. त्याने लगेच आपल्या गाडीच्या बोनेटवर आपला लॅपटॉप उघडला आणि बॅगेतून तो १२८ जीबीचा बॅकअप पेंड्राईव्ह काढून जोडला.
"जेव्हा अनेक इंजिनिअर्स एकाच बीआयएम (BIM) फाईलवर काम करतात, तेव्हा ती एका 'सेंट्रल सर्व्हर'वर सेव्ह असते. प्रत्येक वेळी जेव्हा कोणीही त्यात बदल करतो, तेव्हा एक 'सिंक व्हर्जन' (Sync Version) तयार होते. 'R24' म्हणजे रेविट २०२४, आणि '009' म्हणजे नववे व्हर्जन!" आर्यनची बोटे कीबोर्डवर वेगाने फिरू लागली.
त्याने पेंड्राईव्हमधील 'ब्लॅक ताज'च्या फाईल्स उघडल्या. त्याने मुख्य फाईलच्या 'हिस्ट्री' (History) मध्ये जाऊन नवव्या व्हर्जनची बॅकअप फाईल शोधून काढली. ती फाईल उघडताच स्क्रीनवर पुन्हा एकदा त्या सात मजली अंडरग्राउंड डेटा सेंटरचा नकाशा आला.
"यात काय नवीन आहे? हे तर आपण आधीच पाहिले आहे," कबीरने स्क्रीनवर वाकून पाहत म्हटले.
"थांबा सर, किआराने जर हा स्पेसिफिक व्हर्जन कोड दिला आहे, तर यामध्ये नक्कीच काहीतरी दडलेले असणार," आर्यनने त्या मॉडेलमधील 'मॅकेनिकल आणि इलेक्ट्रिकल' (MEP) लेयर्स बंद केल्या आणि फक्त 'प्रॉपर्टी डेटा' (Property Data) ऑन केला.
काही सेकंद शोधल्यानंतर आर्यनला तळमजल्याच्या—म्हणजे लेव्हल ७ च्या—एका पिलरच्या प्रॉपर्टीजमध्ये एक लपवलेली 'हायपरलिंक' (Hyperlink) दिसली. ती लिंक सिंघानियाच्या नेटवर्कची नव्हती, तर एका 'डार्क वेब' (Dark Web) सर्व्हरची होती. आणि त्याखाली किआराने स्वतःचा एक डिजिटल मेसेज एम्बेड (Embed) करून ठेवला होता.
आर्यनने ती टेक्स्ट फाईल उघडली.
"आर्यन, जर तू हे वाचत असशील, तर याचा अर्थ मी पकडले गेले आहे. आपण खूप मोठी चूक केली. आपल्याला वाटले की आपण 'ब्लॅक ताज'चा डेटा लीक करून सिंघानियाला संपवले. पण जेव्हा मी त्या ५० जीबी डेटाचे 'डीप डिक्रिप्शन' (Deep Decryption) केले, तेव्हा मला समजले की 'ब्लॅक ताज' हा फक्त एक 'रिसीव्हर' (Receiver) होता. खरा डेटा ट्रान्समीटर मुंबईतच दुसऱ्या एका ठिकाणी आहे. 'द कलेक्टर्स'चा मुख्य माणूस, ज्याला 'द आर्किटेक्ट' (The Architect) म्हणतात, तो स्वतः मुंबईत आला आहे. त्याचे पुढचे टार्गेट देशाची आर्थिक राजधानी पूर्णपणे पॅरालाईज करणे हे आहे. त्यांना माझ्याकडून एका मास्टर की (Master Key) ची माहिती हवी आहे, जी मी या फाईलच्या 'फॅमिली पॅरामीटर्स' (Family Parameters) मध्ये लपवली आहे. मला शोधण्यासाठी या पॅरामीटर्समधील कोऑर्डिनेट्स (Coordinates) डिकोड कर. आणि हो... सिंघानिया जेलमध्ये सुरक्षित नाहीये!"
मेसेज वाचून संपताच कबीर आणि आर्यनने एकमेकांकडे पाहिले.
"द आर्किटेक्ट?" कबीर पुटपुटला. "आणि सिंघानिया जेलमध्ये सुरक्षित नाहीये म्हणजे काय? आर्थर रोड जेलला तर सेंट्रल फोर्सची सुरक्षा आहे."
तेवढ्यात कबीरच्या खाजगी फोनवर—जो फक्त पोलीस खात्यातील गुप्त बातम्यांसाठी होता—एक मेसेज आला. कबीरने मेसेज वाचला आणि त्याच्या चेहऱ्यावरचा रंगच उडाला. त्याने फोनची स्क्रीन आर्यनसमोर धरली.
ब्रेकिंग न्यूज होती: 'आर्थर रोड जेलमध्ये दिलेल्या अन्नातून विषबाधा झाल्याने उद्योगपती विक्रम सिंघानिया आणि डीसीपी राणे यांचा संशयास्पद मृत्यू! जेल प्रशासनात एकच खळबळ!'
आर्यनच्या अंगावर काटा आला. "सर... त्यांनी सिंघानियाला संपवले! ज्याच्या नावाने अख्खी मुंबई थरथर कापायची, त्याला त्यांनी एका झटक्यात जेलच्या आत मारून टाकले!"
"कारण सिंघानिया आता त्यांच्यासाठी एक कमकुवत दुवा बनला होता," कबीरने आपला जबडा आवळत म्हटले. "द कलेक्टर्स कोणताही पुरावा मागे सोडत नाहीत. जर ते जेलमध्ये घुसून सिंघानियाला मारू शकतात, तर ते आपल्यापर्यंत कधीही पोहोचू शकतात."
"सर, आपल्याला आधी किआराने दिलेले हे 'कोऑर्डिनेट्स' डिकोड करावे लागतील. तिने म्हटले आहे की ते 'फॅमिली पॅरामीटर्स' मध्ये आहेत. बीआयएम (BIM) भाषेत याचा अर्थ असा की, या नकाशातील कोणत्यातरी एका वस्तूमध्ये—जसे की एखादा दरवाजा, खिडकी किंवा सर्व्हर रॅक—त्याचे खरे अक्षांश आणि रेखांश (Latitude and Longitude) लपवले आहेत," आर्यनने पुन्हा लॅपटॉपकडे वळत म्हटले.
"आर्यन, तुला ते डिकोड करायला किती वेळ लागेल?"
"कमीत कमी एक तास सर. कारण यात हजारो पॅरामीटर्स आहेत. मला यात 'पॉवर क्वेरी' (Power Query) लावून डेटा फिल्टर करावा लागेल," आर्यनने एक्सेल (Excel) आणि रेविटचा डेटा लिंक करत म्हटले.
पण त्यांच्याकडे एक तास नव्हता.
अचानक, त्या शांत खाडीच्या पाण्यावर एका हेलिकॉप्टरचा किंवा ड्रोनचा आवाज येऊ लागला. कबीरने वर पाहिले. आकाशात खूप उंचावर एक अत्याधुनिक 'मिलिटरी ग्रेड सर्व्हेलन्स ड्रोन' (Military Grade Surveillance Drone) घिरट्या घालत होता.
"शिट! त्यांनी तुझा डोंगलचा सिग्नल ट्रॅक केला आहे!" कबीर ओरडला. "आर्यन, लॅपटॉप बंद कर! आपल्याला आत्ताच ही जागा सोडावी लागेल!"
आर्यनने लॅपटॉप बंद केला. पण तेवढ्यात खाडीच्या मुख्य रस्त्यावरून तीन काळ्या रंगाच्या लँड रोव्हर (Land Rover) गाड्या धुळीचे लोट उडवत वेगाने त्यांच्याच दिशेने येताना दिसल्या.
विक्रम सिंघानिया मेला होता, पण आता जो शत्रू समोर होता, तो अधिक क्रूर, अधिक आधुनिक आणि पूर्णपणे अदृश्य होता.
एकीकडे बेपत्ता झालेली किआरा, दुसरीकडे केबिनमध्ये असलेली भावना आणि छोटी आरोही, आणि समोरून येणारे 'द कलेक्टर्स'चे सशस्त्र हिटमॅन! कबीर खान आणि आर्यन या नव्या संकटातून स्वतःच्या कुटुंबाला कसे वाचवणार? किआराने लपवलेले ते कोऑर्डिनेट्स आर्यनला कुठे घेऊन जाणार?
'ऑपरेशन ब्लॅक ताज'चे पुढील भाग आणि अशाच थरारक कथा ऐकण्यासाठी/पाहण्यासाठी चॅनेलला नक्की Subscribe करा! कथा कशी वाटली, हे कमेंट करून नक्की सांगा. तुमचा एक अभिप्राय मला अधिक चांगले लिहिण्याची प्रेरणा देतो.
