અધૂરા શ્વાસ - ભાગ ૮
લાગણીઓના તાણાવાણા અને અતૂટ સમર્પણની અભય અને સિયા ની પ્રેમકથા
સમય વહી રહ્યો હતો. હોસ્પિટલની દીવાલો અભયના ચહેરાથી પરિચિત થઈ ગઈ હતી. સિયા ટેકો આપતાં બેસી શકતી પણ એની આંખોમાં શૂન્યતા હતી. અભય ચમચીથી જમાડવા જાય તો સિયા મોં ફેરવી લેતી. અભયે પીડા સાથે કહ્યું, “કેટલું સહેલું હતું સિયા તને નારાજ કરવું... અને આજે કેટલું અઘરું છે તને પાછી લાવવું!”
સમાજ અને સગાં-સંબંધીઓ અભય પર બીજા લગ્નનું દબાણ કરવા લાગ્યા: “આખી જિંદગી એક જીવતી લાશ પાછળ વેડફી નાખીશ?” બા પણ એક દિવસ તૂટી પડ્યાં અને બોલ્યાં, “બેટા, તું બીજું લગ્ન કરી લે, તારી જિંદગી સંભાળ.”
અભય ગર્જી ઊઠ્યો, “જે હાથ પકડીને ફેરા લીધા હતા એને અધવચ્ચે કેમ છોડી દઉં? જો આજે સિયાની જગ્યાએ હું ખાટલામાં હોત તો શું તમે એને બીજા લગ્ન કરવાનું કહેત?”
મોટા બાપુજીએ કહ્યું કે નિર્ણય કરવો પડશે. અભયે પહાડ જેવી અડગતાથી કહી દીધું, “હું બીજા લગ્ન ક્યારેય નહીં કરું. સિયા મને ઓળખે કે ન ઓળખે, હું જાણું છું કે એ મારી પત્ની છે. મારી આખી ઉંમર એની રાહ જોવામાં વીતી જાય તોય મને મંજૂર છે.”
સાંજે અભયે સિયાના કપાળ પર વહાલથી ચુંબન કર્યું. એણે દુનિયાની નજરમાં જિંદગી બરબાદ કરીને વાસ્તવમાં પોતાના આત્માને મુક્ત કરી લીધો હતો.
xxxxxx
સિયાને હોસ્પિટલમાંથી રજા મળી ગઈ અને અભય એને ઘરે લઈ આવ્યો. રૂમને મોગરાના ફૂલોથી સજાવ્યો. સવારે પાંચ વાગ્યાથી અભયની દિનચર્યા શરૂ થતી – સિયાને સ્પોન્જ બાથ આપવો, બેડસોર્સ ન થાય એટલે પડખાં ફેરવવાં, માથું ઓળવું, ચાંદલો કરવો. કલાકો સુધી વાતો કરવી.
જમાડતી વખતે ઘણીવાર સિયા ખાંસી ખાતી અને ખોરાક અભયના કપડાં પર ઢોળાતો. કાચનો ગ્લાસ તૂટી જતાં એક દિવસ અભય થાકીને નીચે બેસી રડી પડ્યો, “સિયા, એકવાર... બસ એકવાર મારું નામ લઈ લે!” પણ રૂમમાં માત્ર પંખાનો અવાજ હતો.
માસીએ કહ્યું કે કોઈ આયા રાખી લે, તું ભણેલો ગણેલો થઈને આ ગંદકી સાફ કરે છે? અભયે શાંતિથી કહ્યું, “માસી, સિયા મારી અર્ધાંગિની છે, કોઈ પ્રોજેક્ટ નથી કે આઉટસોર્સ કરી દઉં.”
અભય વર્ક ફ્રોમ હોમ કરતો અને રાત્રે સિયાના પગ દબાવતો. એક રાત્રે સિયાની આંખમાંથી આંસુ ટપક્યું. અભય માટે એ આંસુ આશાનું પ્રતીક હતું કે સિયા અંદર ક્યાંક જીવતી છે. અભય માટે પ્રેમ હવે અત્તરની સુગંધ નહીં પણ સેવા અને પરસેવાની પવિત્ર સુવાસ બની ગયો હતો.
xxxxxx
મહિનાઓ વીતી ગયા. ઘરમાં ફિનાઈલ અને દવાઓની ગંધ સ્થાયી થઈ ગઈ હતી. લોકોની નકારાત્મક વાતો અભયના કાનમાં સીસાની જેમ રેડાતી હતી. પડોશીએ કહ્યું, “તું કોઈ પ્રેમ નથી કરતો, એક મરેલા પડછાયા સાથે પોતાની જાતને દાટી રહ્યો છે.”
એક બપોરે પાણી પીવડાવતાં પાણી ઓફિસના કાગળો પર ઢોળાયું અને મહિનાઓનો દબાયેલો થાક અને હતાશા જ્વાળામુખી બનીને ફાટ્યા. ગ્લાસ પછાડી અભય ચીસ પાડી ઊઠ્યો, “કેમ આમ કરે છે સિયા? હું અહીં મરી રહ્યો છું! તને ખબર છે હું કેવા નરકમાંથી પસાર થઈ રહ્યો છું? એકવાર તો કંઈક બોલ!” પણ સિયા એવી જ પથ્થર જેવી શાંત રહી. અભય ખૂણામાં બેસી ધ્રૂસકે ધ્રૂસકે રડી પડ્યો. આ એક થાકેલા યોદ્ધાનું આત્મસમર્પણ હતું.
બાએ આવીને કહ્યું, “બેટા, પંડિતજી કહેતા હતા કે કોઈ સારા આશ્રમ કે કેર સેન્ટરમાં એને મૂકી આવીએ... તું તારી જિંદગી જીવી લે.” અભય તે રાત્રે પહેલીવાર ના ન પાડી શક્યો. એ સોફા પર સૂતો રહ્યો અને પોતાને પૂછતો રહ્યો – શું ખરેખર મારે મુક્ત થઈ જવું જોઈએ?
