પ્રકરણ ૧૮: સુપર ક્લાઈમેક્સ - ૩૦ સેકન્ડ્સ
હૉસ્પિટલના આઈસીયુ વોર્ડમાં વિપુલની લાઈફ-સપોર્ટ સ્વિચ બંધ થવાના ભયાનક કાઉન્ટડાઉન સામે રઘુવીર અને એસીપી મયુર કુમારે સેકન્ડના સોમા ભાગમાં ઓપરેશન પાર પાડ્યું હતું. આઈ.બી.ના એ દેશદ્રોહી અધિકારીને આઈસીયુની બહાર જ જીવલેણ ટેક્ટિકલ બ્રીચમાં ઠાર કરવામાં આવ્યો હતો. વિપુલ માત્ર શ્વાસ લઈ રહ્યો હતો એટલું જ નહીં, પણ કટોકટીની ઘડીમાં પોતાના શરીરમાં છુપાયેલી અદમ્ય તાકાત એકઠી કરીને તે ફરી મેદાનમાં ઉતરી ચૂક્યો હતો.
અમદાવાદના પૂર્વ છેડે આવેલા એક અવાવરૂ કન્ટેનર ડેપો અને સાયબર ટ્રાન્ઝિટ યાર્ડમાં ચાલી રહેલી આખરી લડાઈ હવે તેના અંતિમ મુકામે પહોંચી ગઈ હતી.
ચારેબાજુ સળગતાં કન્ટેનર્સમાંથી કાળો ધુમાડો આકાશમાં ચડી રહ્યો હતો. જમીન પર સેંકડો ખાલી કારતૂસો અને લોહીના ડાઘા ફેલાયેલા હતા. આંતરરાષ્ટ્રીય સાયબર સિન્ડિકેટ અને દુબઈ-બેઇજિંગ નેટવર્ક દ્વારા ભારતની સમગ્ર કરન્સી પ્રિન્ટિંગ, રિઝર્વ બેંકના ફિએટ કરન્સી સર્વર્સ અને યુપીઆઈ સ્વિચિંગ ગેટવેઝ પર જે ભયાનક ડિજિટલ પ્રહાર થવાનો હતો, તે કબીર અને આદિત્યની આખરી ડિજિટલ સ્ટ્રાઈકને કારણે કાયમ માટે નિષ્ફળ રહ્યો હતો. ભારતીય રૂપિયો તૂટવાથી બચી ગયો હતો અને દેશના અર્થતંત્રનું પતન અટકી ગયું હતું.
એટલું જ નહીં, આ સાયબર હુમલાની આડમાં દરિયાઈ માર્ગેથી ગુજરાતના પટમાં ઘુસાડવામાં આવેલો હજારો કરોડ રૂપિયાનો સિન્થેટિક ડ્રગ્સ અને કોકેઈનનો અતિ-વિશાળ જથ્થો હવે ક્રાઈમ બ્રાન્ચ, એનસીબી અને એસડીઆરટીની ટીમના સત્તાવાર સીલિંગ હેઠળ આવી ગયો હતો.
ઓપરેશન સંપૂર્ણપણે સફળ રહ્યું હતું.
આખા વિસ્તારમાં પોલીસની વાદળી-લાલ લાઈટો અને સાયરન્સનો ધીમો ગણગણાટ સંભળાતો હતો. કમાન્ડોઝ એક પછી એક સેક્ટર ક્લિયર કરી રહ્યા હતા.
વિપુલે હાંફતા હાંફતા પોતાની ભારે ટેક્ટિકલ રાઇફલ નીચે મૂકી. તેના ખભાની પટ્ટીઓ લોહીથી લાલ થઈ ગઈ હતી, તેનો શ્વાસ ધમણની જેમ ચાલી રહ્યો હતો. બુલેટપ્રૂફ વેસ્ટના વજન અને સતત ત્રણ દિવસના અવિરત મોત સાથેના ખેલ પછી તેના શરીરમાં હવે એક ડગલુંય આગળ વધવાની તાકાત બચી નહોતી. છતાં તેના ચહેરા પર એક અસીમ સંતોષ હતો—તેમણે પોતાના દેશને એક મહા-વિનાશમાંથી ઉગારી લીધો હતો.
તે ધીમા પગલે કંટ્રોલ કેબિનની બહાર નીકળ્યો. સવારનો હળવો, શીતળ પવન અમદાવાદના આકાશમાં વહી રહ્યો હતો. પૂર્વ દિશામાં સૂર્યનું પહેલું કિરણ ફૂટવાની તૈયારીમાં હતું.
બરાબર એ જ ક્ષણે, વિપુલના ખિસ્સામાં રહેલો હાઈ-સિક્યોરિટી એન્ક્રિપ્ટેડ સેટેલાઇટ ફોન વાઇબ્રેટ થયો.
સ્ક્રીન પર કોઈ સામાન્ય નંબર નહોતો, પણ સાઉથ બ્લોકની સર્વોચ્ચ લાઇનનો કોડ ફ્લેશ થઈ રહ્યો હતો: DIRECTOR GENERAL - INTELLIGENCE BUREAU (IB) / RAW COORDINATION.
આ કોલ આઈ.બી. ચીફ અય્યર સર નો હતો.
વિપુલે ઊંડો શ્વાસ લીધો અને કૉલ રિસીવ કરીને ફોન કાન પર મૂક્યો. "જય હિન્દ, અય્યર સર. ઓપરેશન પૂરું થયું છે. કરન્સી સર્વર્સ સુરક્ષિત છે, ડ્રગ્સ કન્સાઇનમેન્ટ સીઝ થઈ ચૂક્યું છે અને આર્યન અરોરાના તમામ સેલ્સ ન્યુટ્રલાઇઝ કરી દેવાયા છે. વી વૉન, સર!"
સામે છેડેથી જે ઉત્સાહ કે અભિનંદનના શબ્દોની વિપુલ અપેક્ષા રાખતો હતો, તે ન આવ્યા.
તેના બદલે સામેથી અય્યર સરનો અવાજ આવ્યો—એ અવાજમાં વિજયનો કોઈ આનંદ નહોતો, પણ એક અત્યંત થીજવી દેનારો, કંપારી છૂટી જાય તેવો સન્નાટો અને તીવ્ર ગભરાટ હતો.
"વિપુલ..." અય્યર સરનો અવાજ ધ્રૂજી રહ્યો હતો. "તું ક્યાં છે અત્યારે?"
"સર, હું મેઇન કન્ટેનર યાર્ડની કંટ્રોલ કેબિન બહાર છું. રઘુવીર અને મયુર ટીમ સાથે પંચનામું કરી રહ્યા છે. શું થયું, સર? બધું બરાબર તો છે ને?"
"વિપુલ, મારી વાત એકાગ્રતાથી સાંભળ," અય્યર સર હાંફતા અવાજે બોલ્યા, જાણે તેઓ સાઉથ બ્લોકના કોરિડોરમાં જીવ બચાવવા દોડી રહ્યા હોય. "આપણે જેને જીત સમજી રહ્યા છીએ... એ જીત નથી. એ આખી સિન્ડિકેટની આપણને એક જગ્યાએ બાંધી રાખવાની છેલ્લી ચાલ હતી. તારા ટેબલ પર જે ડિજિટલ ક્લોક છે, એ જો."
વિપુલે ચોંકીને પાછળ ફરીને કંટ્રોલ કેબિનના કાચમાંથી અંદર જોયું. ત્યાં ટેબલ પર પડેલા એક ડિવાઇસ પર અચાનક લીલા રંગની લાઈટો બંધ થઈ ગઈ અને લાલ ડિજિટલ આંકડા દોડવા લાગ્યા.
*00:30... 00:29... 00:28...*
"સર, આ શું છે? ૩૦ સેકન્ડ્સનું ટાઈમર કેમ શરૂ થયું?!" વિપુલના રૂંવાડા ઊભા થઈ ગયા.
અય્યર સરે ફોન પર શબ્દો ફેંક્યા, જે સાંભળીને વિપુલના પગ નીચેથી ધરતી સરકી ગઈ:
"વિપુલ, આઈ.બી.ના જે જોઈન્ટ ડિરેક્ટરની તમે હૉસ્પિટલ બહાર હત્યા કરી, તેણે મરતા પહેલાં એક છેલ્લો 'ડેડ મેન્સ સ્વિચ' સિગ્નલ રિલીઝ કર્યો હતો. જે ડ્રગ્સનો જથ્થો તમે કન્ટેનર્સમાં સીલ કર્યો છે, એ કોઈ સાદું ડ્રગ્સ નથી! એ કન્ટેનર્સના તળિયે લિક્વિડ ડ્રગ્સની આડમાં 'રેડિયોએક્ટિવ સીઝિયમ-૧૩૭' અને 'ન્યુરો-ટોક્સિક ડર્ટી બોમ્બ' છુપાવેલા છે! અને એ કન્ટેનર્સનું ડેટોનેશન વાયર્ડ છે... બરાબર ૩૦ સેકન્ડ પછી!"
વિપુલની આંખો ફાટી ગઈ. તેણે યાર્ડમાં જોયું જ્યાં રઘુવીર, મયુર કુમાર, ફોરેન્સિક ટીમ અને પચાસથી વધુ કમાન્ડોઝ ઊભા હતા. જો એ ડર્ટી બોમ્બ ફાટે, તો અડધું અમદાવાદ સેકન્ડોમાં ઝેરી રેડિયેશનની ઝપેટમાં આવી જાય અને હજારો લોકો તડપી તડપીને મરી જાય!
"રઘુવીર! મયુર! કન્ટેનર્સથી દૂર ભાગો! એ બોમ્બ છે!" વિપુલે ગળાની પૂરી તાકાતથી ચીસ પાડી.
પરંતુ અય્યર સરનો અવાજ ફોન પર વધુ તીવ્ર બન્યો, "વિપુલ, ભાગવાનો સમય નથી! રેડિયેશન ત્રિજ્યા પાંચ કિલોમીટર છે, કોઈ નહીં બચી શકે! પણ એ બોમ્બને ડિફ્યુઝ કરવાનો એક રસ્તો છે. કન્ટેનર નંબર-૭ ના કંટ્રોલ બોક્સમાં એક 'મેન્યુઅલ ક્રાયોજેનિક પિન' છે. જો કોઈ વ્યક્તિ એ પિનને પોતાના હાથે ખેંચીને અંદરનું પ્રવાહી નાઇટ્રોજન મેન્યુઅલી રિલીઝ કરે, તો ચેઇન રિએક્શન ફ્રીઝ થઈ જશે... પણ જે વ્યક્તિ એ પિન ખેંચશે, તે શૂન્ય ડિગ્રીથી નીચેના રેડિયેશન વાયુના સીધા સંપર્કમાં આવશે. તેનું શરીર પાંચ સેકન્ડમાં બરફની જેમ થીજીને રાખ થઈ જશે!"
*00:18... 00:17... 00:16...*
વિપુલે ક્ષણનો પણ વિચાર ન કર્યો. તેણે પોતાની બધી જ ઈજાઓ, દર્દ અને મોતનો ભય ફગાવી દીધો. તે કન્ટેનર નંબર-૭ તરફ પાગલની જેમ દોડ્યો.
"વિપુલ! તું શું કરે છે?!" રઘુવીરે તેને દોડતો જોઈને પાછળ બૂમ પાડી.
વિપુલે પાછળ જોયા વગર દોડતાં દોડતાં જ કન્ટેનરનું ભારે લોખંડી કવર તોડી નાખ્યું. અંદર લાલ એલઇડી સ્ક્રીન પર કાઉન્ટડાઉન અંતિમ ક્ષણો ગણી રહ્યું હતું:
*00:08... 00:07... 00:06...*
કન્ટેનરની અંદર એ ક્રાયોજેનિક પિન ચમકી રહી હતી. તેની આસપાસથી ઝેરી, સફેદ ધુમાડો નીકળી રહ્યો હતો.
વિપુલે પોતાના બંને હાથ એ થીજી ગયેલી લોખંડની પિન પર મૂક્યા. તેના હાથની ચામડી ક્ષણવારમાં બળવા લાગી, અસહ્ય પીડા તેના સમગ્ર શરીરમાં વીજળીની જેમ પ્રસરી ગઈ.
"ભારત માતા કી જય!" વિપુલે દાંત ભીંસીને પોતાની આખરી શક્તિથી એ પિન બહાર ખેંચી કાઢી!
હિસસસસસસ...
પ્રચંડ અવાજ સાથે પ્રવાહી નાઇટ્રોજન અને કેમિકલ સીલિંગ ગેસ આખા કન્ટેનરમાં ધસી આવ્યો. લાલ ટાઈમર અટકી ગયું: **00:01**.
વિસ્ફોટ અટકી ગયો. રેડિયેશન લોક થઈ ગયું. શહેર બચી ગયું.
વિપુલ લોહીલુહાણ અને બરફ જેવા સફેદ ધુમાડા વચ્ચે ઘૂંટણિયે પડી ગયો. તેનું શરીર ઠંડુ પડી રહ્યું હતું, આંખો સામે અંધકાર ઘેરાઈ રહ્યો હતો. રઘુવીર અને આખી ટીમ દોડીને તેની પાસે પહોંચી ગઈ. રઘુવીરે વિપુલનું માથું પોતાના ખોળામાં લીધું, "વિપુલ! આંખો ખુલ્લી રાખ, દોસ્ત! તને કશું નહીં થવા દઉં!"
વિપુલના હોઠ પર એક આછું, વિજયી સ્મિત આવ્યું. તેના કાન પાસે જમીન પર પડેલા સેટેલાઇટ ફોનનો સ્પીકર હજુ પણ ચાલુ હતો.
અય્યર સરનો અવાજ ફોનમાંથી આવી રહ્યો હતો.
વિપુલે માંડ માંડ શ્વાસ લેતાં ફોન તરફ જોયું. તેને લાગ્યું કે અય્યર સર આ બલિદાન પર તેને શાબાશી આપશે.
પરંતુ, ફોનમાંથી જે શબ્દો સંભળાયા, તેણે ત્યાં હાજર રહેલા રઘુવીર, મયુર અને ખુદ મૃત્યુશય્યા પર પડેલા વિપુલના હોશ સંપૂર્ણપણે ઉડાવી દીધા.
સામે છેડેથી અય્યર સરનો અવાજ હવે ગભરાયેલો કે લાચાર નહોતો...
તેમના અવાજમાં એક અતિ-ભયાનક, કઠોર અને અજાણ્યું ક્રૂર હાસ્ય ભળી ચૂક્યું હતું.
"શાબાશ, વિપુલ... શાબાશ, રઘુવીર..."અય્યર સરનો અવાજ ધીમે ધીમે બદલાઈને એ જ અવાજમાં ફેરવાઈ ગયો જે અવાજ તેઓ આટલા દિવસોથી ડાર્ક વેબ પર 'ઓર્કિડ માસ્ટર' તરીકે સાંભળી રહ્યા હતા!
"તમે અમદાવાદનો ડર્ટી બોમ્બ તો રોકી લીધો... પણ તમે ભૂલી ગયા કે સાયબર વોરફેરમાં જે દેખાય છે એ ક્યારેય સત્ય હોતું નથી. એ કન્ટેનરની પિન ખેંચીને તમે બોમ્બ ડિફ્યુઝ નથી કર્યો... તમે ભારતના સમગ્ર 'ન્યુક્લિયર કમાન્ડ ઓથોરિટી' નું સેટેલાઇટ કનેક્શન મારી આ કંટ્રોલ પેનલ પર ટ્રાન્સફર કરી દીધું છે."
ફોન પર સાઉથ બ્લોકની અંદરથી ફાયરિંગ અને ચીસોના ભયાનક અવાજો સંભળાવા લાગ્યા.
અને પછી, અય્યર સરે એક એવો આખરી શબ્દ કહ્યો જેણે આ સમગ્ર વાર્તાના મૂળિયાં જ ઉખેડી નાખ્યા:
"દસ વર્ષ પહેલાં પ્રોજેક્ટ ત્રિશૂલમાં હું મર્યો નહોતો, રઘુવીર... હું જ અય્યર બનીને સાઉથ બ્લોકમાં બેઠો હતો! હવે ભારતની તમામ ૬૦ પરમાણુ મિસાઇલોનું લાઈવ લોન્ચ કંટ્રોલ મારા હાથમાં છે... અને મારી આંગળી હવે 'FIRE ALL' ના રેડ બટન પર છે!"
ટિક... ટિક... ટિક...
એક નવો, વૈશ્વિક પરમાણુ કાઉન્ટડાઉનનો અવાજ ફોનમાંથી ગૂંજી ઊઠ્યો, અને સ્ક્રીન પર આખા ભારતના નકશા પર ૬૦ લાલ મિસાઇલ ટાર્ગેટ્સ એકસાથે બ્લિંક થવા લાગ્યા!
