પ્રકરણ ૨૨: નદી કાંઠે આદરાંજલિ
કાલિંદી અને હિરણ નદીના સંગમ પટ પર પરોઢની કાળી ચાંદર ખસી ચૂકી હતી અને સૂર્યનો કેસરિયો, આહલાદક તડકો નદીના શાંત થતાં પાણી પર પથરાઈ રહ્યો હતો. વાવાઝોડાની કાળમુખી રાત વિતી ગઈ હતી. હિરણ નદીના અહલાદક શાંત પટમાં હળવેથી ખીલેલાં દેશી કમળ પર કુંકુમ જેવાં કિરતો ઝળહળી રહ્યા હતાં. નદીના કિનારે આવેલા સાગ, વાંસ અને ખાખરાના વૃક્ષોમાંથી ઝરતી ભીની સોડમ સાથે પક્ષીઓનો કલરવ ગૂંજી રહ્યો હતો. ગીરનું જંગલ જાણે પોતાના પરથી એક મોટો કાળો સાયો હટી ગયો હોય તેમ નવજીવનનો શ્વાસ લઈ રહ્યું હતું.
અર્જુનસિંહ, ઈવા, સમીર અને વન વિભાગની રેસ્ક્યુ ટીમ નદીના પટમાં કાદવ અને લોહીથી ખરડાયેલા તાજા પગમાર્કને અનુસરીને આગળ વધી રહ્યા હતા. ધુમ્મસના સફેદ પટલ ધીમે ધીમે ઓસરતાં હતાં.
અચાનક, નદીના બીજા કાંઠે આવેલા એક ઊંચા, લીલાછમ પહાડી ઢાળ પર ઈવાની નજર પડી અને તેના મુખમાંથી આદરભર્યો શ્વાસ નીકળી ગયો.
"અર્જુન... ત્યાં જુઓ!" ઈવાએ ધીમેથી અવાજે કહ્યું.
નદીના સામે કાંઠે, સૂર્યના કેસરિયા તડકામાં ગીરનો સાચો અને અડીખમ મહારાજા 'અચ્યુત' વિરાજમાન હતો!
તેની ગરદન પર ઘાના નિશાનો હતા અને સોનેરી આળ લોહીથી ખરડાયેલી હતી, પણ તેની આંખોમાં વિજેતાનો અસીમ રોફ અને શાંતિ હતી. અચ્યુતની પડખે તેની સિંહણ 'રાની' પ્રેમથી તેની ગરદન ચાટીને ઘા સાફ કરી રહી હતી, અને તેમની આસપાસ બે નાના, રમતિયાળ બચ્ચાઓ હિરણના પાણીમાં પંજા મારીને રમી રહ્યા હતા.
અચ્યુતે આખી ગીરની ધરાને આદમખોરોના ત્રાસ અને ભ્રષ્ટ રાજરમતમાંથી મુક્ત કરી દીધી હતી. તેણે સાબિત કરી દીધું હતું કે જંગલની પરંપરા અને સંસ્કાર અવિનાશી છે.
અર્જુનસિંહ અને ઈવાએ દૂરથી જ પોતાની બંને હથેળીઓ જોડીને આ મહાન, ન્યાયી સાવજ અને તેના પરિવારને નમ્રભાવે પ્રણામ કર્યા.
અર્જુનસિંહે કેસરિયા તડકામાં ઝળહળતા અચ્યુત તરફ જોઈને ગંભીર, અનુભવી અને ભાવુક અવાજે કહ્યું:
"આજ સાબિત થઈ ગયું ઈવા... જંગલની મર્યાદા સિંહ નથી તોડતો, માણસ તોડે છે. પણ જો માણસ સુધરી જાય ને, તો સાવજ પણ એનો રક્ષક બની જાય છે!"
ઈવાએ અશ્રુભીની આંખોથી માથું ધૂણાવ્યું. "હા અર્જુન. પ્રાણીઓ આપણી ભાષા નથી સમજતા, પણ આપણી દાનત ચોક્કસ સમજે છે."
એ જ ક્ષણે જીપ પાસે ઊભેલો સમીર આગળ આવ્યો. તેની આંખો પશ્ચાતાપના આંસુઓથી ભરેલી હતી. તેણે વન વિભાગના અધિકારીઓ અને અર્જુનસિંહ સામે નીચું માથું રાખીને હાથ જોડ્યા.
"સર... મારે લીધે આ આખું જંગલ કાળના મોંમાં ધકેલાઈ ગયું હતું," સમીરે રૂંધાયેલા અવાજે કહ્યું. "મારી લાલચ, સ્વાર્થ અને ફેમ મેળવવાની ઘેલછાએ રાઠોડ જેવા શેતાનને મોકો આપ્યો. હું વાઇલ્ડલાઇફ ફોટોગ્રાફીના નામે જંગલની પ્રાઇવેસીમાં ઘૂસી ગયો હતો."
સમીરે પોતાના ગળામાં લટકતો અતિ મોંઘો HD કેમેરા અને એની મેમરી કાર્ડ બહાર કાઢીને અર્જુનસિંહના હાથમાં સોંપ્યા.
"આ કાર્ડમાં મેં 'અચ્યુત' અને તેના પવિત્ર પરિવારની એવી અદ્ભુત અને અલૌકિક ક્ષણો કંડારી છે, જે દુનિયાને બતાવશે કે ગીરનો સાવજ હિંસક નથી પણ મર્યાદાનો પાલક છે. હું આ તમામ રોયલ્ટી અને ફોટોગ્રાફ્સ વન વિભાગને ભેટ આપું છું. મારી પર જે કાયદેસર કાર્યવાહી કરવી હોય તે કરો, હું સજા ભોગવવા તૈયાર છું."
ઈવાએ સમીરના ખભા પર હાથ મૂક્યો. તે સમજી ગઈ હતી કે સમીરનો આત્મા હવે શુદ્ધ થઈ ચૂક્યો હતો.
પરંતુ આ શાંતિ અને વિજયની ક્ષણ ક્ષણભંગુર નીવડી!
અર્જુનસિંહ જેવા સમીર પાસેથી મેમરી કાર્ડ લઈને પોતાની કમરમાં રહેલા વન વિભાગના વાયરલેસ વોકી-ટોકી (રેડિયો) તરફ હાથ લંબાવે છે, તે જ સેકન્ડે વોકી-ટોકીમાંથી તીવ્ર અવાજ સાથે મેસેજ ગૂંજી ઊઠ્યો—‘ખડ-ખડ... કંટ્રોલ રૂમ ટુ ટીમ! કંટ્રોલ રૂમ ટુ ટીમ!’
અર્જુનસિંહે ઝડપથી વાયરલેસ કાન પર લગાવ્યો. "હા, અર્જુનસિંહ બોલું છું! ઓવર!"
વોકી-ટોકીમાંથી ફોરેસ્ટ કંટ્રોલ રૂમનો ભયભીત અને કાંપતો અવાજ આવ્યો:
"અર્જુનસિંહ સાહેબ! તુરંત સાસણ અને કોર એરિયાની ઉત્તરીય બોર્ડર તરફ પહોંચો! કાલિંદીના વાવાઝોડાનો લાભ લઈને રાઠોડની ટુકડી સિવાય... શહેરમાંથી આંતરરાષ્ટ્રીય શિકારીઓનો એક મોટો, સશસ્ત્ર કાફલો અત્યાધુનિક ઓટોમેટિક સ્નાઇપર રાઇફલો સાથે ગીરમાં ઘૂસી આવ્યો છે! એ લોકોનો લક્ષ્ય જંગલના અસલી રાજા 'અચ્યુત' અને તેની સોનેરી આળની તસ્કરી કરવાનો છે!"
મેસેજ સાંભળતાં જ અર્જુનસિંહ, ઈવા અને સમગ્ર ટીમના ચહેરાનો રંગ ઊડી ગયો!
અર્જુનસિંહે તુરંત નદીના સામે કાંઠે જોયું...
અચ્યુત અને તેનો પરિવાર પહાડી પર પ્રભાતનો તડકો માણી રહ્યો હતો, પણ એ પહાડીની બિલકુલ પાછળની ઝાડીઓમાં સશસ્ત્ર શિકારીઓની બંદૂકોની નાળ ગોઠવાઈ ચૂકી હતી!
શું અર્જુનસિંહ અને ઈવા સમયસર પહોંચીને આંતરરાષ્ટ્રીય શિકારીઓની જાળમાંથી 'અચ્યુત'ને બચાવી શકશે?
