"ધ લાસ્ટ ચેપ્ટર" — પ્રકરણ ૬: પદવીદાન અને બળવો
અમદાવાદની એ પ્રીમિયર એન્જિનિયરિંગ કૉલેજનું વિશાળ ઑડિટોરિયમ હૉલ આજ રોજ તાળીઓના ગડગડાટ અને ઉત્સાહથી ગુંજી રહ્યું હતું. ચારેય તરફ રંગબેરંગી રોશની અને ફૂલોની સજાવટ વચ્ચે વાર્ષિક પદવીદાન (કોન્વોકેશન) સમારોહ પૂરા જોશમાં ચાલી રહ્યો હતો. ડૉક્ટર, એન્જિનિયરો અને દેશના ભવિષ્ય સમાન યુવાનો પોતાના કાળા ગાઉન અને હેટ પહેરીને સ્ટેજ પર ગર્વથી આગળ વધી રહ્યા હતા.
આ ભવ્ય સમારોહમાં પ્રથમ હરોળમાં બેઠેલા ધર્મેશભાઈના ચહેરા પરનો ગર્વ અને ખુશી છુપાઈ શકતી નહોતી. તેમના દીકરા પ્રિયાંશે મિકેનિકલ એન્જિનિયરિંગમાં માત્ર ટૉપ જ નહોતું કર્યું, પણ યુનિવર્સિટીમાં ગોલ્ડ મેડલ હાંસલ કર્યો હતો. જ્યારે સ્ટેજના માઈક પરથી "પ્રિયાંશ ધર્મેશભાઈ પટેલ - ગોલ્ડ મેડલ વિજેતા" એવું નામ ગુંજ્યું, ત્યારે આખો હૉલ ઊભો થઈને તાળીઓથી વધાવી રહ્યો હતો. પ્રિયાંશ ધીમા અને મક્કમ પગલે સ્ટેજ પર ગયો, મુખ્ય અતિથિના હસ્તે ચમકતો ગોલ્ડ મેડલ અને ડિગ્રી સર્ટિફિકેટ સ્વીકાર્યું. કેમેરાના ફ્લેશ અને તાળીઓના ગડગડાટ વચ્ચે ધર્મેશભાઈની આંખોમાં ખુશીના આંસુ આવી ગયા—તેમને લાગ્યું કે તેમનું જીવનનું સૌથી મોટું સ્વપ્ન સાકાર થઈ ગયું છે.
પરંતુ સ્ટેજની ચમક-દમક અને આ ઉજવણીની પાછળ પ્રિયાંશના અંદરના વિશ્વમાં એક તુફાન મચી રહ્યું હતું. તેના માટે આ ગોલ્ડ મેડલ કે ડિગ્રી કોઈ સિદ્ધિ નહોતી, પણ એક અદ્રશ્ય સોનાની બેડી સમાન હતી.
સાંજ ઢળવા લાગી હતી. આકાશમાં સૂર્યાસ્તના સમયે કેસરી, સોનેરી અને સિંદૂરિયા રંગોનો એક અદ્ભુત ઘેરાવ છવાઈ ગયો હતો. અમદાવાદના ક્ષિતિજ પર રેલાયેલી આ સંધ્યાના કેસરી રંગો જાણે કોઈ મોટા પરિવર્તનની પૂર્વસૂચના આપતા હતા.
સમારોહ પૂરો થયા પછી, પ્રિયાંશ અને તેના પિતા ઘરે આવ્યા. ઘરનું વાતાવરણ ઉત્સવ જેવું હતું; પડોશીઓ અને સગાંસંબંધીઓની વધાઈઓથી ફોનની ઘંટડીઓ રણકી રહી હતી. ધર્મેશભાઈએ ખુશીથી હસીને પ્રિયાંશના હાથમાં એક મોટી મલ્ટીનેશનલ કંપની તરફથી આવેલો લાખો રૂપિયાના વાર્ષિક પૅકેજનો ઑફર લેટર મૂક્યો અને બોલ્યા, "બેટા પ્રિયાંશ, આજે તે મારું અને આપણા પરિવારનું નામ રોશન કરી દીધું. હવે જિંદગીની સાચી સફર શરૂ થાય છે!"
પ્રિયાંશે પિતા સામે જોયું. તેના ચહેરા પર કોઈ ઉત્સાહ કે ખુશી નહોતી, પણ એક પથ્થર જેવી ગાઢ શાંતિ હતી. તેણે ધીમેથી તે ઑફર લેટર અને યુનિવર્સિટીની એ ચમકતી ડિગ્રી લીધી અને શાંતિથી સ્ટડી ટેબલ પર મૂકી દીધા.
ઘરના બાકીના સભ્યો જ્યારે રાત્રિના ભોજનની તૈયારીમાં વ્યસ્ત હતા, ત્યારે પ્રિયાંશ પોતાના રૂમમાં ગયો. તેણે ટેબલની સામે ઊભા રહીને એક ઊંડો શ્વાસ લીધો અને પોતાના પિતાના નામે એક કાગળ પર થોડી લીટીઓ લખી. ત્યારબાદ તેણે ધીમા, પણ અડગ અવાજે, જાણે પિતા મનમાં સાંભળતા હોય તેમ બબડાટ કર્યો:
"પપ્પા, માફ કરજો. આ ડિગ્રી તમારા સપનાની ચાવી હતી, પણ મારા જીવનનું અસલી તાળું હિમાલયના પહાડોમાં ખૂલે છે." - પ્રિયાંશના આ શબ્દો રૂમની દીવાલોમાં પડઘાઈને રહી ગયા.
રાત્રિના બાર વાગ્યાનો સમય થયો. આખું ઘર ગાઢ ઊંઘમાં ગરકાવ થઈ ગયું હતું. અમદાવાદની ગલીઓ હવે બિલકુલ સાયલન્ટ હતી. પ્રિયાંશે પોતાની પીઠ પર એક નાની ટ્રાવેલિંગ બેગ ભેરવી, જેમાં પેલી રહસ્યમય ડાયરી, કોલેજના સ્ટોરરૂમમાંથી મળેલી ફાઈલ અને થોડાં જરૂરી કપડાં જ હતાં.
તેણે રૂમમાંથી બહાર નીકળતા પહેલાં પોતાની નજર ટેબલ પર મૂકેલા પેલી ડિગ્રી અને પૅકેજના પત્ર પર નાખી.
અને ત્યારે જ એક અજીબ ઘટના બની!
રૂમની ખુલ્લી બારીમાંથી આવતા ઠંડા પવનના એક જોરદાર ઝાપટાથી ટેબલ પર રાખેલો પત્ર હળવેથી ઊંચો થયો અને ફ્લોર પર સરકી ગયો. પત્ર જેવો ખસ્યો, તેની બરાબર નીચે છુપાયેલો એક બીજો કાગળનો ટુકડો બહાર આવ્યો—તે અમદાવાદથી સીધો હિમાલયના અજ્ઞાત પહાડો તરફ જતો એક અત્યંત જૂનો, હાથથી દોરેલો રહસ્યમય નકશો હતો! નકશા પર એ જ લોહી જેવા લાલ અક્ષરોમાં એક રસ્તે દોરેલી રેખા ચમકી રહી હતી.
પ્રિયાંશનું હૃદય જોરથી ધડકી ગયું. આ નકશો અહીં કોણે મૂક્યો? શું કોઈ તેની રાહ જોઈ રહ્યું હતું?
પાછળ વળીને જોયા વગર, પ્રિયાંશે એ નકશો પોતાના ખિસ્સામાં મૂક્યો અને અંધારી રાતના સન્નાટામાં ઘરના દરવાજાથી બહાર પગ મૂકી દીધો. અમદાવાદની ધૂળ પાછળ રહી ગઈ હતી અને ઉત્તર દિશાના બરફીલા પહાડો તેને પોકારી રહ્યા હતા... ‘ધ લાસ્ટ ચેપ્ટર’ નું અસલી પ્રકરણ હવે શરૂ થવાનું હતું!
