ભાગ ૮ — બે સંબંધો વચ્ચે
મિહિર આખી રાત ઊંઘી શક્યો નહીં.
ઓફિસની તપાસ એક તરફ હતી.
હર્ષની વાત બીજી તરફ.
અને ઘરમાં ફરી એક નવો તણાવ ઊભો થવાનો હતો.
સવાર થવા સુધી મિહિરના મનમાં એક જ પ્રશ્ન હતો—
“હું કોના પર વિશ્વાસ કરું?”
કેટલાક વર્ષો પહેલાં એને લાગતું હતું કે જિંદગીમાં સૌથી મુશ્કેલ જવાબદારી પરિવાર ચલાવવાની છે.
હવે એને સમજાઈ રહ્યું હતું—
પરિવારને સાચવવા કરતાં લોકો પરનો વિશ્વાસ સાચવવો વધારે મુશ્કેલ છે.
⸻
સવારે નાસ્તાના ટેબલ પર બધા બેઠા હતા.
મમ્મી શાંત હતી.
પપ્પા અખબાર વાંચી રહ્યા હતા.
નિશા નાસ્તો પીરસી રહી હતી.
મિહિરને લાગ્યું કે વાતાવરણ સામાન્ય છે.
પણ થોડી જ ક્ષણોમાં મમ્મીએ કહ્યું,
“મિહિર, આજે સાંજે તું મારી સાથે એક જગ્યાએ જજે.”
“ક્યાં?”
“મારા ભાઈના ઘરે.”
મિહિર અટકી ગયો.
“આજે?”
“હા.”
“પણ આજે ઓફિસમાં તપાસ છે.”
“તને થોડા કલાકનો સમય મળશે ને?”
નિશા તરત બોલી,
“મમ્મી, આજે એને ઓફિસમાં ખરેખર અગત્યનું કામ છે.”
મમ્મીએ નિશા તરફ જોયું.
“હું મારા દીકરાને પૂછું છું.”
નિશા થોડું ચૂપ રહી.
“હું માત્ર એટલું કહી રહી છું કે આજે એને મુશ્કેલી છે.”
મમ્મીએ કંઈ જવાબ ન આપ્યો.
પપ્પાએ અખબાર નીચે મૂક્યું.
“મિહિર પોતે નક્કી કરશે.”
મિહિર બંને તરફ જોયું.
“મમ્મી, આજે હું નહીં આવી શકું.”
મમ્મીના ચહેરા પર તરત દુઃખ દેખાયું.
“બરાબર.”
એ ઊભી થઈને રસોડામાં ચાલી ગઈ.
નિશાએ મિહિર તરફ જોયું.
“તારે સાચું કર્યું.”
મિહિરે કંઈ કહ્યું નહીં.
એને ખબર હતી કે સાચું કરવું અને કોઈને દુઃખ ન પહોંચાડવું—બે અલગ બાબતો છે.
⸻
ઓફિસમાં મિહિર તપાસ માટે પહોંચ્યો.
આ વખતે એને એક ફાઇલ આપવામાં આવી.
“આ સહી જુઓ.”
મિહિરે ફાઇલ જોઈ.
એની પોતાની ડિજિટલ મંજૂરી હતી.
પણ એણે આ મંજૂરી આપી નહોતી.
“આ મારા લૉગિનમાંથી થઈ છે.”
“હા.”
“પણ મેં નથી કરી.”
“તો તમારી સિસ્ટમ સુધી કોને ઍક્સેસ હતો?”
મિહિરે થોડું વિચાર્યું.
“મારા આસિસ્ટન્ટને.”
“બીજા કોઈને?”
“મારા સિનિયર મેનેજરને પણ.”
“કોઈ બહારનો માણસ?”
મિહિરે માથું હલાવ્યું.
“મારી જાણ મુજબ નહીં.”
અધિકારીએ કહ્યું,
“તમારે સાવચેત રહેવું પડશે. આ માત્ર પૈસાની ગેરરીતિ નથી. જો જવાબદારી તમારા પર આવે તો તમારી નોકરી જ નહીં, કાયદાકીય મુશ્કેલી પણ થઈ શકે.”
મિહિરના હાથ ઠંડા પડી ગયા.
⸻
બહાર નીકળતાં જ તેનો ફોન વાગ્યો.
નિશા હતી.
“મિહિર, ઘરે જલ્દી આવજે.”
“શું થયું?”
“મમ્મી મારી સાથે ગુસ્સે છે.”
“કેમ?”
“મને ખબર નથી.”
“તમે બંને વચ્ચે કંઈ થયું?”
“મારે કંઈ કર્યું નથી.”
મિહિરે આંખો બંધ કરી.
“હું આવું છું.”
⸻
ઘરે પહોંચતાં જ મિહિરને ભારે મૌન અનુભવાયું.
મમ્મી પોતાના રૂમમાં હતી.
નિશા હોલમાં.
પપ્પા બાલ્કનીમાં.
“શું થયું?”
નિશાએ કહ્યું,
“મમ્મીએ કહ્યું કે હું તને એમનાથી દૂર કરી રહી છું.”
મિહિર મમ્મીના રૂમમાં ગયો.
“મમ્મી?”
કોઈ જવાબ ન આવ્યો.
“મારી સાથે વાત કરો.”
મમ્મીએ ધીમેથી કહ્યું,
“તું હવે પહેલાં જેવો રહ્યો નથી.”
“એટલે?”
“પહેલાં મારી વાત સાંભળતો હતો.”
“હવે પણ સાંભળું છું.”
“પણ પહેલાં મને પૂછ્યા વગર કંઈ કરતો નહોતો.”
મિહિર થોડો દુઃખી થયો.
“મમ્મી, હું લગ્ન પછી પતિ પણ છું.”
“મને ખબર છે.”
“તો પછી?”
મમ્મીની આંખોમાં આંસુ આવી ગયા.
“મને ડર લાગે છે.”
“કઈ વાતનો?”
“કે તારી જિંદગીમાં હું પાછળ રહી જઈશ.”
મિહિર થોડો સમય ચૂપ રહ્યો.
પછી ધીમેથી બોલ્યો,
“મમ્મી, તમે પાછળ નથી. પણ નિશાને આગળ આવવા માટે મારી સાથે ચાલવું પડશે.”
મમ્મીએ એની તરફ જોયું.
“તારે મારી જગ્યાએ એને પસંદ કરી?”
મિહિરના ચહેરા પર દુઃખ આવી ગયું.
“ના મમ્મી.”
“તો?”
“હું કોઈને પસંદ નથી કરતો. હું સંબંધોને તેમની જગ્યા આપું છું.”
મમ્મી ચૂપ.
“તમે મારી મા છો. એ મારી પત્ની છે. બંનેની જગ્યા અલગ છે.”
મમ્મીની આંખોમાંથી આંસુ વહી ગયા.
“મને તારો દીકરો જ જોઈએ છે.”
મિહિરે તેમનો હાથ પકડી લીધો.
“અને હું હંમેશા તમારો દીકરો રહીશ.”
⸻
હોલમાં પાછો આવ્યો ત્યારે નિશા ઊભી હતી.
“બધું ઠીક?”
“હા.”
નિશાએ ધીમેથી કહ્યું,
“મને ખરાબ લાગે છે કે મારા કારણે મમ્મી દુઃખી થાય છે.”
“આ તારા કારણે નથી.”
“પણ જો હું ન હોત તો…”
“તો પણ કોઈ બીજી વાત હોત.”
મિહિર હસ્યો.
“ઘરમાં માણસો હોય એટલે મતભેદ હોય. માણસો જ ન હોય તો શાંતિ તો કબ્રસ્તાનમાં પણ હોય.”
નિશા હસી પડી.
⸻
થોડા સમય પછી પપ્પા બંને પાસે આવ્યા.
“એક વાત કહું?”
બંનેએ માથું હલાવ્યું.
“મિહિર, તું આજે એક સારી વાત કરી.”
“કઈ?”
“તું કોઈની બાજુએ ગયો નહીં.”
“હા.”
“આ જ ઘરને સાચવવાનો રસ્તો છે.”
પછી પપ્પાએ નિશા તરફ જોયું.
“અને વહુ, તું પણ એક વાત સમજ.”
“જી?”
“મિહિરને ક્યારેય તેની મમ્મી અને તારી વચ્ચે પસંદગી કરવા મજબૂર ન કરશો.”
નિશાએ તરત કહ્યું,
“હું નહીં કરું.”
પપ્પાએ સ્મિત કર્યું.
“કારણ કે દીકરાને બે હાથ જોઈએ છે. એક હાથ કાપીને બીજો હાથ મજબૂત નથી બનતો.”
⸻
એ જ રાત્રે મિહિરને હર્ષનો ફોન આવ્યો.
“મને એક વાત મળી છે.”
“શું?”
“તારી ઓફિસમાં જે ગેરરીતિ થઈ છે, એની ફાઇલ મેં જોઈ છે.”
“તું કેવી રીતે?”
“મારી જૂની કંપનીના એક માણસે મને મોકલી.”
“એમાં શું છે?”
હર્ષે કહ્યું,
“મિહિર, તારી સહીનો ઉપયોગ કરીને જે મંજૂરી આપવામાં આવી છે, એ રકમ સીધી એક એવી કંપનીમાં ગઈ છે જે…”
“જે?”
“જે કંપનીના માલિકનું નામ…”
હર્ષ થોડો અટક્યો.
“કહે!”
“તારા સિનિયર મેનેજરના ભાઈ સાથે જોડાયેલું છે.”
મિહિરના હાથમાંથી ફોન લગભગ છૂટી ગયો.
“તું ખાતરીથી કહે છે?”
“પુરાવો છે.”
“મને મોકલ.”
“હમણાં મોકલું છું.”
થોડી જ ક્ષણમાં મિહિરના ફોન પર એક ફાઇલ આવી.
એણે ખોલી.
નામ જોયું.
રકમ જોઈ.
તારીખ જોઈ.
બધું મેળ ખાતું હતું.
મિહિર ધીમેથી બોલ્યો,
“તો આ બધાની પાછળ એ છે…”
પણ ફાઇલના અંતમાં એક બીજી સહી હતી.
મિહિર એને જોઈને સ્થિર થઈ ગયો.
એ સહી તેના પોતાના વિભાગના આસિસ્ટન્ટની હતી.
એ વ્યક્તિ જેને મિહિર વર્ષોથી વિશ્વાસ કરતો હતો.
⸻
મિહિરે તરત હર્ષને ફોન કર્યો.
“હર્ષ.”
“હા?”
“આ ફાઇલમાં બીજી એક સહી છે.”
“કોની?”
“મારા આસિસ્ટન્ટની.”
થોડું મૌન.
પછી હર્ષે કહ્યું,
“મિહિર, કદાચ તારો આસિસ્ટન્ટ આમાં સામેલ નથી.”
“તો?”
“કદાચ એની સહીનો પણ ઉપયોગ થયો છે.”
મિહિરે વિચાર્યું.
“એટલે?”
“મને લાગે છે કે તારી ઓફિસમાં કોઈ એવો માણસ છે જે એકસાથે ઘણા લોકોના લૉગિન અને દસ્તાવેજોનો ઉપયોગ કરી રહ્યો છે.”
મિહિરનું મન દોડવા લાગ્યું.
એણે પોતાની આખી ઓફિસ યાદ કરી.
કોણ?
કોણ પાસે બધાની ઍક્સેસ હતી?
કોણ મિહિર પર વિશ્વાસ કરતો હતો?
કોણ એની સામે હસતો હતો?
અને કોણ પાછળથી આ બધું કરી શકતો હતો?
⸻
બીજા દિવસે મિહિર ઓફિસ પહોંચ્યો.
એણે કોઈને કંઈ કહ્યું નહીં.
સૌને સામાન્ય રીતે મળ્યો.
પોતાની ડેસ્ક પર બેઠો.
કમ્પ્યુટર ખોલ્યું.
થોડીવાર પછી એની સ્ક્રીન પર એક નોટિફિકેશન આવ્યું.
“Password changed successfully.”
મિહિર ચોંકી ગયો.
એણે પોતાનો પાસવર્ડ બદલ્યો નહોતો.
કોઈ બીજાએ એની સિસ્ટમમાં પ્રવેશવાનો પ્રયાસ કર્યો હતો.
એણે તરત IT વિભાગને ફોન કર્યો.
“મારી સિસ્ટમમાં કોઈ ઍક્સેસ કરી રહ્યું છે.”
“સર, અમે ચેક કરીએ છીએ.”
થોડીવાર પછી જવાબ આવ્યો—
“સર, તમારા લૉગિનમાં આજે સવારે બીજી જગ્યાથી ઍક્સેસ થયો હતો.”
“ક્યાંથી?”
IT કર્મચારીએ જે લોકેશન કહ્યું…
એ સાંભળીને મિહિરના પગ નીચેથી જમીન સરકી ગઈ.
એ લોકેશન હતું—
હર્ષની જૂની કંપનીની ઓફિસ.
મિહિરે ફોન નીચે મૂક્યો.
હવે પ્રશ્ન માત્ર એ નહોતો કે એની ઓફિસમાં કોણ દગો કરી રહ્યું હતું.
પ્રશ્ન હતો—
હર્ષને આ બધું કેવી રીતે ખબર હતી?
અને શું હર્ષ માત્ર મદદ માગતો મિત્ર હતો…
કે આ આખી રમતનો કોઈ ભાગ એને પણ ખબર હતો?
મિહિર પહેલીવાર પોતાના સૌથી નજીકના મિત્ર પર શંકા કરવા મજબૂર થયો.
અને આ શંકા…
એના માટે કોઈપણ આરોપ કરતાં વધારે ભારે હતી.
કારણ કે અજાણ્યા માણસનો દગો સહન થઈ જાય છે.
પણ પોતાના માણસ પર શંકા કરવી… માણસને અંદરથી તોડી નાખે છે.
