ભાગ ૯ — વિશ્વાસની કિંમત
મિહિર આખી રાત એક જ વાત વિચારતો રહ્યો—
“શું હર્ષ ખરેખર મારી સાથે છે?”
આ પ્રશ્ન એને અંદરથી ખાઈ રહ્યો હતો.
હર્ષ એ માણસ હતો જેને મિહિરે પોતાના પરિવાર પછી સૌથી વધારે વિશ્વાસ આપ્યો હતો.
એના જીવનના ઘણા રહસ્યો હર્ષ જાણતો હતો.
પણ આજે પહેલીવાર મિહિરને લાગ્યું કે કદાચ એ જ માણસ એની જિંદગીની સૌથી મોટી ગૂંચવણનો ભાગ બની ગયો છે.
સવારે ઊઠીને એણે કોઈને કંઈ કહ્યું નહીં.
નાસ્તો કર્યો.
ઓફિસ ગયો.
અને સીધો હર્ષને ફોન કર્યો.
“મારે તને મળવું છે.”
હર્ષે પૂછ્યું,
“શું થયું?”
“મળીને વાત કરીશું.”
મિહિરના અવાજમાં એવી ગંભીરતા હતી કે હર્ષે વધુ પ્રશ્ન ન કર્યો.
⸻
બંને એ જ જૂની ચાની કીટલી પાસે મળ્યા જ્યાં થોડા દિવસ પહેલાં હર્ષે મિહિર પાસે મદદ માંગી હતી.
હર્ષ સામે બેઠો હતો.
“કહે.”
મિહિરે સીધો સવાલ કર્યો.
“તને મારી ઓફિસના ડેટા વિશે કેવી રીતે ખબર?”
હર્ષ થોડો સ્થિર થઈ ગયો.
“કયા ડેટા વિશે?”
“મારી સિસ્ટમ.”
“મિહિર…”
“મને ખોટું ન બોલ.”
હર્ષે કપ ટેબલ પર મૂકી દીધો.
“તને મારા પર શંકા છે?”
મિહિરની આંખોમાં પાણી આવી ગયું.
“મારે શંકા કરવી નથી.”
“પણ કરે છે?”
“હા.”
થોડી ક્ષણ બંને વચ્ચે મૌન રહ્યું.
હર્ષે ધીમેથી કહ્યું,
“તને બધું જાણવા છે?”
“હા.”
“તો સાંભળ.”
⸻
હર્ષે ઊંડો શ્વાસ લીધો.
“મારી જૂની કંપનીમાં એક માણસ હતો—વિનય.”
“હા.”
“એને તારી કંપનીના એક અધિકારી સાથે મળીને કામ કરવાનું હતું.”
“કયું કામ?”
“કંપનીના કેટલાક પ્રોજેક્ટના પૈસા બીજી કંપનીમાં ફેરવવાનું.”
મિહિર ધ્યાનથી સાંભળતો રહ્યો.
“જ્યારે મને આ ખબર પડી ત્યારે મેં વિરોધ કર્યો.”
“પછી?”
“એ લોકો મને ફસાવવા લાગ્યા.”
“એટલે તારી નોકરી ગઈ?”
“હા.”
મિહિરને કંઈક સમજાયું.
“તો તું મારી પાસે આવ્યો કારણ કે…”
“મારે માત્ર પૈસા નહોતા જોઈએ.”
“તો?”
“મારે એ સાબિત કરવું હતું કે હું દોષી નથી.”
હર્ષે પોતાના ફોનમાંથી કેટલીક ફાઇલો બતાવી.
“આ બધું મેં ભેગું કર્યું છે.”
મિહિરે ફાઇલો જોયી.
કેટલાક ઈમેલ.
કેટલાક ટ્રાન્ઝેક્શન રેકોર્ડ.
કેટલાક મેસેજ.
અને એક નામ વારંવાર દેખાતું હતું—
વિનય.
મિહિરે પૂછ્યું,
“પણ મારી સિસ્ટમમાંથી ઍક્સેસ કેવી રીતે?”
હર્ષે ધીમેથી કહ્યું,
“એક વખત મેં તને કહ્યું હતું કે તારી ઓફિસમાં સાયબર સિક્યુરિટીનું કામ કરતો એક કોન્ટ્રાક્ટર છે.”
“હા.”
“એ માણસ મારી જૂની કંપનીમાં પણ કામ કરતો હતો.”
મિહિરના ચહેરા પર ચિંતા આવી.
“એટલે?”
“એના પાસે ઘણી સિસ્ટમની ઍક્સેસ હતી.”
“પણ મારી સિસ્ટમનો ઉપયોગ શા માટે?”
“કારણ કે તારા નામનો ઉપયોગ કરીને ગેરરીતિ કરવામાં આવી તો શંકા તારા પર જશે.”
મિહિરની આંખો ભીની થઈ ગઈ.
“અને તું આ બધું જાણતો હતો?”
“હા.”
“પહેલાં કેમ ન કહ્યું?”
હર્ષે ધીમેથી કહ્યું,
“કારણ કે મારી પાસે પુરાવો નહોતો.”
“પણ તું મને શંકા હેઠળ મૂકી શકતો હતો.”
“મને ખબર છે.”
“તો પછી તું મારો મિત્ર કેવી રીતે?”
હર્ષની આંખોમાં પણ આંસુ આવી ગયા.
“મિત્ર એટલે ક્યારેક સાચી વાત કહેવી.”
“અને ક્યારેક?”
“ક્યારેક સાચી વાત માટે સમયની રાહ જોવી.”
મિહિર લાંબા સમય સુધી મૌન રહ્યો.
⸻
થોડા સમય પછી મિહિરે પૂછ્યું,
“મારી પાસે પૈસા માંગ્યા ત્યારે પણ તું આ બધું જાણતો હતો?”
હર્ષે માથું નીચે કર્યું.
“હા.”
“તો તું મારી સાથે પૈસા માટે નહોતો?”
“ના.”
“તો?”
“મારે તને મારી પરિસ્થિતિ સમજાવવી હતી. પણ મને ખબર હતી કે જો હું આખી વાત કહું તો તું પોતાનું બધું જોખમમાં મૂકી દેશે.”
મિહિરે આંખો બંધ કરી.
“તને ખબર છે ને, તું મારા માટે કેટલો મહત્વનો છે?”
હર્ષે હસીને કહ્યું,
“એટલે જ તો તારા પર આટલો વિશ્વાસ છે.”
બંને થોડા સમય સુધી ચૂપ બેઠા.
પછી મિહિરે હાથ આગળ વધાર્યો.
હર્ષે એ હાથ પકડી લીધો.
મિત્રતા ફરી જીવતી થઈ ગઈ હતી.
પણ હવે તેમની સામે સૌથી મોટો પ્રશ્ન હતો—
સત્ય સાબિત કેવી રીતે કરવું?
⸻
ઓફિસમાં મિહિરે તપાસ અધિકારીને બધી માહિતી આપી.
હર્ષ પાસેથી મળેલા દસ્તાવેજો પણ આપ્યા.
અધિકારીએ બધું ધ્યાનથી તપાસ્યું.
“આ પુરાવા મહત્વના છે.”
“એટલે?”
“જો આ સાચા સાબિત થાય તો તમારા વિરુદ્ધનો કેસ નબળો પડી શકે.”
મિહિરે ઊંડો શ્વાસ લીધો.
“અને જે લોકો આમાં સામેલ છે?”
“તપાસ થશે.”
⸻
પરંતુ એ જ સાંજે ઘરે એક નવી સમસ્યા ઊભી થઈ.
પપ્પાએ કહ્યું,
“મિહિર, મારી જૂની લોનની એક ફાઇલ મળી નથી.”
“કઈ ફાઇલ?”
“જેમાં પેલા માણસની મદદનો રેકોર્ડ હતો.”
મિહિર ચોંકી ગયો.
“ફાઇલ ક્યાં હતી?”
“મારા કબાટમાં.”
“અને હવે?”
“નથી.”
મિહિરે તરત મમ્મી તરફ જોયું.
“કોઈએ કબાટ ખોલ્યું?”
મમ્મીએ માથું હલાવ્યું.
“ના.”
નિશાએ પૂછ્યું,
“આ ફાઇલ એટલી મહત્વની છે?”
મિહિર બોલ્યો,
“હા.”
“કેમ?”
“કારણ કે એમાં પપ્પાને વર્ષો પહેલાં પૈસા આપનાર માણસની માહિતી છે.”
પપ્પાએ ધીમેથી કહ્યું,
“એ જ માણસ આજે મારી કંપનીના એક અધિકારી સાથે જોડાયેલો છે.”
હોલમાં મૌન છવાઈ ગયું.
મિહિરને લાગ્યું કે બે અલગ દુનિયા એકબીજા સાથે જોડાઈ રહી હતી.
એણે તરત પૂછ્યું,
“પપ્પા, તમને એ માણસે મદદ શા માટે કરી હતી?”
પપ્પા ચૂપ રહ્યા.
મિહિરે ફરી પૂછ્યું,
“પપ્પા?”
પપ્પાએ આંખો નીચે કરી.
“મને ખબર નથી.”
“પણ કંઈક તો કારણ હશે.”
“મને પણ એ જ પ્રશ્ન વર્ષોથી છે.”
⸻
રાત્રે મિહિર અને નિશા એકલા બેઠાં હતા.
“મિહિર,” નિશાએ કહ્યું,
“મને એક વાત કહેવી છે.”
“હા.”
“પપ્પાની ફાઇલ ગુમ થવાની વાત મને ડરાવે છે.”
“મને પણ.”
“શું તને લાગે છે કે કોઈ આપણા ઘરમાં પણ…”
મિહિરે તરત કહ્યું,
“એવું ન વિચાર.”
“પણ ઓફિસમાં જે થઈ રહ્યું છે…”
“હા.”
નિશાએ ધીમેથી પૂછ્યું,
“જો આ બધું જોડાયેલું હોય તો?”
મિહિર પાસે જવાબ નહોતો.
⸻
એ જ સમયે બહારથી પપ્પાનો અવાજ આવ્યો.
“મિહિર!”
મિહિર તરત બહાર આવ્યો.
પપ્પાના હાથમાં એક જૂનો કવર હતો.
“આ મને હમણાં જ મારા જૂના કબાટની પાછળ મળ્યું.”
“શું છે?”
“મને ખબર નથી.”
મિહિરે કવર ખોલ્યું.
અંદર એક જૂનો ફોટો હતો.
ફોટામાં મિહિરના પપ્પા સાથે એક અજાણ્યો માણસ ઊભો હતો.
મિહિરે ફોટો હાથમાં લીધો.
પાછળ તારીખ લખેલી હતી—
“12 જૂન, 1998.”
એ જ તારીખ…
જે દિવસે મિહિરનો જન્મ થયો હતો.
મિહિરના હાથ ધ્રૂજવા લાગ્યા.
“પપ્પા…”
“શું થયું?”
મિહિરે ફોટો ઊંચો કર્યો.
“આ માણસ કોણ છે?”
પપ્પાના ચહેરા પરનો રંગ બદલાઈ ગયો.
થોડી ક્ષણ પછી તેમણે ધીમેથી કહ્યું—
“આ માણસ જ હતો… જેણે તારા જન્મના દિવસે હોસ્પિટલનો આખો ખર્ચ ભર્યો હતો.”
મિહિર સ્તબ્ધ થઈ ગયો.
“પણ શા માટે?”
પપ્પાએ આંખો બંધ કરી.
“કારણ કે…”
એ અટકી ગયા.
નિશા આગળ આવી.
“કારણ કે શું?”
પપ્પાએ ધીમેથી કહ્યું—
“એ માણસ સાથે મારું એક એવું વચન હતું, જે મેં તને ક્યારેય કહ્યું નથી.”
મિહિરની અંદર કંઈક ધ્રૂજી ઊઠ્યું.
ઓફિસની ગેરરીતિ.
હર્ષની જૂની કંપની.
ગુમ થયેલી ફાઇલ.
અને હવે…
મિહિરના જન્મના દિવસે થયેલું એક રહસ્યમય વચન.
કદાચ આ બધું માત્ર સંયોગ નહોતું.
