సన్నివేశం 31 కొనసాగింపు
“పెద్దయ్యాక తెలుస్తుందిలే రా... ఇలాంటి పనులు చేయడం ఎంత కష్టమో!”
రుద్ర నవ్వుతూ సాక్షాత్ వైపు చూశాడు.
ఆ చిన్నారి మాత్రం అప్పటికే మళ్లీ నిద్రలోకి జారిపోయాడు.
---
సన్నివేశం 32
లొకేషన్: బట్టల షాప్ — వెయిటింగ్ ఏరియా
సమయం: సాయంత్రం 6:00
ఉదయం నుంచి షాపులో తిరుగుతూనే ఉన్న రుద్రకు చివరికి కాసేపు ప్రశాంతంగా కూర్చునే అవకాశం దొరికింది.
ఒక బెంచ్ మీద కూర్చుని ఫోన్లో ఏదో చదువుకుంటున్నాడు. పక్కనే సాక్షాత్ తన చిన్న ప్రపంచంలో తానే ఆడుకుంటున్నాడు.
సమయం మాత్రం ఆగలేదు.
గడియారం ముల్లు నెమ్మదిగా సాయంత్రం ఆరు దాటింది.
అప్పుడే దూరం నుంచి అంజు, పార్వతి కనిపించారు.
వాళ్లిద్దరి చేతుల్లో నాలుగు బ్యాగులు మాత్రమే ఉన్నాయి.
రుద్ర ఫోన్ నుంచి తలెత్తి గడియారం వైపు చూశాడు.
మళ్లీ వాళ్ల చేతుల్లోని బ్యాగుల వైపు చూశాడు.
అతని కళ్లలో నమ్మశక్యం కాని భావం.
“ఒసేయ్!”
అని లేచి నిలబడ్డాడు.
“కేవలం ఈ నాలుగు బ్యాగుల కోసమా... నాలుగు జతల బట్టల కోసమా ఉదయం నుంచి ఇప్పటిదాకా నా ప్రాణాలు తీశారు? టైమ్ ఆరు దాటిపోయింది తెలుసా!”
సాక్షాత్ను చూపిస్తూ,
“చూడు సాక్షాత్... నీ అమ్మ, అత్త కలిసి నన్ను ఎలా కాల్చేశారో!”
అన్నాడు.
అంజు మాత్రం అతని మాటలను పట్టించుకోలేదు.
“చాల్లేండి... వెళ్లి బిల్ కట్టేసి రండి.”
అంటూ బ్యాగులన్నింటినీ పార్వతి చేతికి అందించింది.
“పార్వతీ, ఇవి పట్టుకో.”
“సరే వదినమ్మా.”
రుద్ర నిట్టూర్చుకుంటూ బిల్లింగ్ కౌంటర్ వైపు నడిచాడు.
అంజు, పార్వతి మాత్రం నవ్వుకుంటూ షాప్ బయటకు నడిచారు.
---
సన్నివేశం 33
లొకేషన్: బట్టల షాప్ — బిల్లింగ్ కౌంటర్
సమయం: సాయంత్రం 6:15
రుద్ర కౌంటర్ దగ్గర నిలబడి బిల్లు చెల్లించడానికి ఫోన్ తీసుకున్నాడు.
ఆన్లైన్ పేమెంట్ చేయడానికి ముందుగా తన బ్యాలెన్స్ చెక్ చేశాడు.
అతనికి తెలియకుండా అంజు మెల్లగా వెనక నుంచి వచ్చి నిలబడింది.
ఆమె కళ్లలో చిన్నపాటి ఆసక్తి.
“పార్వతీ...”
అని గుసగుసగా పిలిచింది.
“ఈ బ్యాగులు పట్టుకో. నా మొగుడి దగ్గర ఎంత డబ్బుందో ఒక్కసారి చూసి వస్తాను.”
పార్వతి నవ్వు ఆపుకుంటూ బ్యాగులు అందుకుంది.
అంజు రుద్ర వెనక నుంచి ఎగిరెగిరి ఫోన్ స్క్రీన్లోకి చూసింది.
స్క్రీన్ మీద ఉన్న సంఖ్యలను చూసి ఆమె నెమ్మదిగా లెక్కపెట్టడం మొదలుపెట్టింది.
“ఒకటి... రెండు... మూడు... నాలుగు... ఐదు... ఆరు సున్నాలు...”
ఆమె కళ్లకు ఒక్కసారిగా వెలుగు ఎక్కువైనట్టయింది.
నోరు తెరుచుకుంది.
“వామ్మో!”
అనుకోకుండా ఆమె గొంతు షాప్ అంతా వినిపించేలా మారిపోయింది.
“పది లక్షలా?!”
షాప్లో ఉన్న వాళ్లంతా ఒక్కసారిగా వెనక్కి తిరిగారు.
రుద్ర ముఖం తెల్లబడిపోయింది.
“అంజూ!”
అంటూ వెంటనే ఆమె దగ్గరకు వచ్చాడు.
“అందరూ చూస్తున్నారు!”
కానీ అంజుకు అప్పటికే ప్రపంచమే కనిపించడం లేదు.
ఆమె రుద్రను గట్టిగా హత్తుకుంది.
“ఒరేయ్! ఇంత డబ్బు పెట్టుకుని ముందే చెప్పొచ్చు కదరా!”
రుద్ర ఏం జరుగుతుందో అర్థం కాక ఆమెను విడిపించడానికి ప్రయత్నించాడు.
“అంజూ... ఆపు!”
“ఇంతసేపు టైమ్ వేస్ట్ చేసేవాళ్లం కాదు కదా! ఈ పాటికి షాప్ మొత్తం కొనేసేవాళ్లం!”
అంటూ అతని బుగ్గ మీద ముద్దు పెట్టింది.
“ఓరి నా బంగారు మొగుడా!”
రుద్ర సిగ్గుతో చుట్టూ చూశాడు.
“ఆపవే బాబు! అందరూ చూస్తున్నారు. ముందు డబ్బులు కట్టనివ్వు!”
అంజు మాత్రం ఇంకా ఆనందంలోనే ఉంది.
“ఒక్కసారి... మళ్లీ ఒక్కసారి ఛాన్స్ ఇవ్వు. ఈసారి మొత్తం షాప్ ఊడ్చేస్తాను!”
రుద్ర తల పట్టుకున్నాడు.
---
సన్నివేశం 34
లొకేషన్: షాప్ బయట — పార్కింగ్ ఏరియా
సమయం: సాయంత్రం 6:30
షాపింగ్ పూర్తయింది.
అంజు ముఖంలో పది లక్షల ఆనందం ఇంకా తగ్గలేదు.
ఇంతలో రుద్ర ఫోన్ మోగింది.
స్క్రీన్ చూసిన వెంటనే అతని ముఖంలో ఉన్న నవ్వు మాయమైంది.
అతను కొంచెం దూరంగా వెళ్లి ఫోన్ మాట్లాడటం మొదలుపెట్టాడు.
అది గమనించిన అంజు ముఖంలోనూ నెమ్మదిగా మార్పు వచ్చింది.
కొద్దిసేపటి క్రితం వరకు ఉన్న ఆనందం స్థానంలో అనుమానం చేరుకుంది.
“ఇంత డబ్బు వీడికి ఎలా వచ్చింది?”
ఆమె మనసులో ప్రశ్న మొదలైంది.
“ఐదేళ్లు కనిపించకుండా పోయాడు. ఎంత కష్టపడ్డా... ఒకేసారి పది లక్షలు సంపాదించడం అంత సులభమా?”
దూరంగా ఫోన్లో మాట్లాడుతున్న రుద్రను చూస్తూ ఆమె కళ్లలో అనుమానం మరింత గాఢమైంది.
“ఆ ఐదేళ్లలో నువ్వేం చేశావు రుద్ర?”
ఆమె మనసు ప్రశ్నించింది.
“కేవలం అప్పులు తీర్చడానికే వెళ్లావా... లేక ఆ ఐదేళ్ల వెనక ఇంకేదైనా కథ ఉందా?”
ఆ ప్రశ్నతోనే ఆ ప్రదేశంలోని సరదా వాతావరణం ఒక్కసారిగా మాయమైపోయింది.
---
సన్నివేశం 35
లొకేషన్: షాప్ బయట — పార్కింగ్ ఏరియా
సమయం: సాయంత్రం 6:40
రుద్ర కొంచెం దూరంగా నిలబడి ఫోన్లో మాట్లాడుతున్నాడు.
అంజు, పార్వతి అతనికి తెలియకుండా వెనకాలే వెళ్లి నిలబడ్డారు.
రుద్ర ఫోన్ స్క్రీన్పై ఒక పేరు మెరిసింది.
‘పి.ఐ. ప్రభాకర్’
కాల్ ముగిసింది.
వెంటనే మరో కాల్ వచ్చింది.
ఈసారి స్క్రీన్పై కనిపించిన పేరు—
‘సాక్షి బేబీ’
రుద్ర ముఖంలో చిరునవ్వు మెరిసింది.
“సరే... సరే సాక్షి బేబీ.”
అతని గొంతులో ఆప్యాయత స్పష్టంగా వినిపించింది.
“కొంచెం టైమ్ కావాలి. నేను ఇప్పుడే కదా ఊరికి వచ్చింది... ఒక పది రోజులు ఉండి వచ్చేస్తాను.”
అంజు కళ్లలో అనుమానం ఇప్పుడు కోపంగా మారుతోంది.
రుద్ర ఇంకా మాట్లాడుతూనే ఉన్నాడు.
“హలో బేబీ... అంత మిస్ అయ్యావా?”
చిన్నగా నవ్వాడు.
“రావాలా? సరే... త్వరగా వస్తానులే. ప్రతిసారీ కాల్ చేయకు.”
అని చెప్పి ఫోన్కు ముద్దు పెట్టినట్టు చేసి కాల్ కట్ చేశాడు.
అంతే.
రుద్ర వెనక్కి తిరిగాడు.
అతని ఎదురుగా అంజు, పార్వతి.
అంజు ముఖంలో మండుతున్న అగ్ని.
“ఎవరు అన్నయ్య?”
పార్వతి ఆశ్చర్యంగా అడిగింది.
“సాక్షి ఎవరు?”
అంజు మాత్రం ఒక్క అడుగు ముందుకు వేసింది.
“అసలు నువ్వు ఏం పని చేస్తున్నావు రుద్ర?”
ఆమె గొంతు వణుకుతోంది.
“ఆ పది లక్షల డబ్బు ఎక్కడిది? ఈ సాక్షి ఎవరు? ఫోన్లో ముద్దులు పెట్టడమేంటి?”
రుద్ర ఒక్క క్షణం కూడా తడబడకుండా సమాధానం చెప్పాడు.
“అది... నేను పని చేసే చోట యజమాని.”
“యజమానా?”
“అవును. నా పనికి మెచ్చి ఆ డబ్బు ఇచ్చారు.”
అంజు కళ్లలో కోపం మరింత పెరిగింది.
“నువ్వు చేసేది వంట పని కదా! వంట మనిషికి రోజుకు రెండు మూడు వేలు వస్తాయి. కానీ పది లక్షలు ఎక్కడి నుంచి వచ్చాయి?”
అని అతని వైపు దూసుకొచ్చింది.
“ఆ సాక్షి దగ్గరేనా నువ్వు పని చేసేది?”
“అవును.”
“అంటే... ఒక ఆడపిల్ల దగ్గర పని చేస్తున్నావా?”
రుద్ర అమాయకంగా తల ఊపాడు.
“ఆడపిల్ల కాదు... చాలా ‘పిల్ల’.”
అంజు కళ్లను చిన్నబుచ్చింది.
“పిల్లనా?”
ఒక్క క్షణం ఆగి అడిగింది.
“నాకంటే అందంగా ఉంటుందా?”
రుద్ర పెదవుల మీద చిరునవ్వు.
“అవును అంజూ... నీకంటే చాలా అందంగా ఉంటుంది.”
అతను మరింత రెచ్చగొట్టినట్టు అన్నాడు.
“చూస్తే ముద్దొస్తుంది.”
ఆ మాట అంజు గుండెల్లో నిప్పు రాజేసింది.
---
సన్నివేశం 36
లొకేషన్: పార్కింగ్ ఏరియా
సమయం: సాయంత్రం 6:50
రుద్ర మాటలు అంజు చెవుల్లో మారుమోగుతూనే ఉన్నాయి.
“నీ కంటే చాలా అందంగా ఉంటుంది...”
“చూస్తే ముద్దొస్తుంది...”
ఆమె చేతిలో ఉన్న కొత్త బట్టల బ్యాగుల వైపు చూసింది.
తర్వాత రుద్ర వైపు చూసింది.
ఒక్క క్షణం కూడా ఆలోచించలేదు.
బ్యాగులన్నింటినీ రోడ్డుపై విసిరేసింది.
“నీ బట్టలు నువ్వే ఉంచుకో!”
ఆమె గొంతు కంపించింది.
“నీ సాక్షి దగ్గరికే వెళ్లిపో!”
పార్వతి చేతిలో ఉన్న సాక్షాత్ను లాక్కుంది.
పార్వతి చేయి పట్టుకుని వేగంగా రోడ్డుపైకి వెళ్లింది.
ఒక ఆటోను ఆపి ఎక్కేసింది.
రుద్ర అక్కడే నిలబడిపోయాడు.
నోట మాట రాలేదు.
రోడ్డుపై చెల్లాచెదురుగా పడిపోయిన బట్టల బ్యాగులను చూస్తూ తల పట్టుకున్నాడు.
“ఒక్క నిమిషంలో ఇంత విధ్వంసం జరిగిపోయిందిరా బాబు...”
అతని ముఖంలో అసహనం.
“అసలు వీళ్లకి ఏం అర్థమైంది?”
అని నిట్టూర్చి, నేల మీదున్న బ్యాగులన్నింటినీ ఒక్కొక్కటిగా ఏరుకున్నాడు.
అతని ముఖంలో అప్పటివరకు కనిపించిన సరదా పూర్తిగా మాయమైంది.
---
సన్నివేశం 37
లొకేషన్: రుద్ర ఇల్లు — హాల్ / పడకగది
సమయం: రాత్రి 7:30
ఆటో ఇంటి ముందు ఆగగానే అంజు తుపానులా దిగింది.
హాల్లో ఉన్న అత్తమామలు ఏదో అడగబోయారు.
కానీ ఆమె ఒక్క మాట కూడా మాట్లాడలేదు.
సాక్షాత్ను ఎత్తుకుని నేరుగా పడకగదిలోకి వెళ్లిపోయింది.
బాబును పక్కన కూర్చోబెట్టి తాను మంచం మీద కూలబడింది.
అప్పటివరకు అణచుకున్న కన్నీళ్లు ఒక్కసారిగా బయటకు వచ్చాయి.
“అసలు ఏం జరుగుతోంది?”
ఆమె మనసు అరుస్తోంది.
“వంట మనిషి పని చేసే వాడికి పి.ఐ. ప్రభాకర్ ఎందుకు?”
“సాక్షి ఎవరు?”
“పది లక్షలు ఎందుకు ఇచ్చారు?”
“నీకంటే అందంగా ఉంటుంది... ముద్దొస్తుంది అని నా మొహం మీదే ఎలా చెబుతాడు?”
అంజు తల పట్టుకుంది.
“అందుకేనా వచ్చినప్పటి నుంచి నాతో సరిగ్గా మాట్లాడలేదు?”
ఆమె గుండెల్లో అనుమానం మరింత పెరిగింది.
“ఆ సాక్షి మత్తులో పడి నన్ను మర్చిపోయాడా?”
కన్నీళ్లు ఆమె బుగ్గల మీదుగా జారుతూనే ఉన్నాయి.
---
సన్నివేశం 38
లొకేషన్: ఇంటి గుమ్మం / హాల్
సమయం: రాత్రి 7:45
కొద్దిసేపటి తర్వాత రుద్ర ఇంటికి చేరుకున్నాడు.
రోడ్డుపై పడిపోయిన బట్టల బ్యాగులన్నీ సర్దుకుని తెచ్చేసరికి అతని చొక్కా చెమటతో తడిసిపోయింది.
హాల్లో పార్వతి కంగారుగా ఎదురుచూస్తోంది.
రుద్రను చూడగానే ఏదో చెప్పబోయింది.
కానీ రుద్ర చేయి చూపిస్తూ ఆపేశాడు.
“ఒక పది నిమిషాలు దాన్ని వదిలేయ్ పార్వతీ.”
అతని గొంతులో విసుగు.
“దానితో వేగలేక నా తలప్రాణం తోకకు వస్తోంది.”
బ్యాగులన్నింటినీ సోఫా మీద పడేశాడు.
ఆ తర్వాత గదివైపు చూస్తూ గట్టిగా అన్నాడు.
“అసలు విషయం మొత్తం వినకుండా... సగం సగం మాటలు పట్టుకుని ఊగిపోతే ఎలా?”
అంజుకు వినిపించేంత గట్టిగా మాట్లాడుతున్నాడు.
“మీ ఆడ జాతికి అదే ఒక పెద్ద రోగం! సగం వినడం... దాన్నే పట్టుకుని కొంపలు ముంచడం!”
అని విసుక్కుంటూ గది వైపు నడిచాడు.
---
సన్నివేశం 39
లొకేషన్: పడకగది
సమయం: రాత్రి 7:50
రుద్ర గదిలోకి అడుగుపెట్టాడు.
అంజు ఇంకా ఏడుస్తూనే ఉంది.
అతన్ని చూసినా తలెత్తి చూడలేదు.
రుద్ర ఆమెను కాసేపు చూశాడు.
కోపం ఉంది.
జాలి కూడా ఉంది.
“ఏంటే... ఇంకా ఏడుస్తూనే ఉన్నావా?”
అంజు స్పందించలేదు.
“ఆ సాక్షి గురించి నేను చెప్పేది పూర్తిగా వినే ఓపిక ఉందా?”
అతను మంచం దగ్గరకు వచ్చాడు.
“లేకపోతే ఇల్లంతా ఏడ్చి చెరువు చేస్తావా?”
---
సన్నివేశం 40
లొకేషన్: పడకగది
సమయం: రాత్రి 8:00
అంజు మోకాళ్ల మధ్య తల పెట్టుకుని కూర్చుంది.
రుద్ర నెమ్మదిగా ఆమె పక్కన కూర్చున్నాడు.
సాక్షాత్ను కొంచెం పక్కకు జరిపాడు.
మెల్లగా అంజు భుజంపై చేయి వేశాడు.
“అంజూ...”
ఆ స్పర్శకు అంజు ఒక్కసారిగా ఉలిక్కిపడింది.
పక్కనే ఉన్న చిన్న పండ్ల కత్తిని చటుక్కున చేతిలోకి తీసుకుంది.
రుద్ర వైపు గురిపెట్టింది.
“పొడుస్తా!”
ఆమె కళ్లలో కన్నీళ్లు, కోపం రెండూ కలిసిపోయాయి.
“నా దగ్గరికి వచ్చావంటే పొడిచేస్తా!”
రుద్ర మాత్రం భయపడలేదు.
ఆమె చేతిలోని కత్తిని చూసి ప్రశాంతంగా అన్నాడు—
“ముందు కత్తి కింద పెట్టు.”
“నాకు అసలు విషయం చెప్పు!”
అంజు గొంతు వణికింది.
“ఈ సాక్షి ఎవరు?”
రుద్ర మళ్లీ అదే అమాయకపు ముఖం పెట్టాడు.
“చెప్పాను కదా... పిల్ల అని.”
“అది నాకు తెలుసు!”
అంజు మరింత మండిపోయింది.
“ఆ పిల్లతో నీకున్న సంబంధం ఏంటి?”
రుద్ర భుజాలు ఎగరేశాడు.
“నేను వంట మనిషిని అంజూ.”
“వంట చేస్తాను. వాళ్లింట్లో వంట చేసి పెడతాను. అంతే!”
అతని సమాధానం అంజు అనుమానాన్ని ఏమాత్రం తగ్గించలేదు.
---
సన్నివేశం 41
లొకేషన్: పడకగది
సమయం: రాత్రి 8:05
అంజు చేతిలో కత్తి ఇంకా అలాగే ఉంది.
కళ్లలో కన్నీళ్లు.
గొంతులో కోపం.
“నిజం చెప్పు!”
ఆమె గట్టిగా అరిచింది.
“అసలు మీ మధ్య ఏం జరుగుతోంది?”
రుద్ర మౌనంగా చూశాడు.
“ఇప్పుడే ఆ సాక్షి మేడమ్కి ఫోన్ చెయ్!”
అంజు కత్తిని మరింత బిగించి పట్టుకుంది.
“లేదంటే ఈ కత్తితో నిన్ను చంపేసి... నేను చచ్చిపోతా!”
రుద్ర ఒక్కసారిగా నవ్వాడు.
అది అంజుకు మరింత కోపం తెప్పించింది.
అతను జేబులోంచి ఫోన్ తీశాడు.
సాక్షికి కాల్ చేశాడు.
స్పీకర్ ఆన్ చేశాడు.
“హలో... సాక్షి బేబీ!”
ఆ రెండు పదాలు వినగానే అంజు ముఖం మారిపోయింది.
కత్తి పట్టుకున్న చేయి నెమ్మదిగా వణికింది.
ఆమె మంచం మీద కూలబడిపోయింది.
కానీ...
తర్వాతి క్షణంలో ఫోన్ నుంచి వినిపించిన గొంతు ఆమెను ఒక్కసారిగా నిలిపేసింది.
“హలో అంకుల్!”
చిన్నపాప గొంతు.
అంజు కళ్లలోని కన్నీళ్లు ఒక్కసారిగా ఆగిపోయాయి.
“ఏంటి...?”
ఆమె అయోమయంగా రుద్ర వైపు చూసింది.
రుద్ర మాత్రం మంచం మీద పడి గిలగిలా నవ్వుతున్నాడు.
అంజు వెంటనే అతని చేతిలోంచి ఫోన్ లాక్కుంది.
“హలో... ఎవరు?”
“హలో ఆంటీ!”
అవతలి చిన్నారి గొంతులో అమాయకత్వం.
“మీరు నాకు తెలుసు! మీరు వంట చాలా బాగా చేస్తారంట కదా అంకుల్ చెప్పారు.”
అంజు నిశ్చేష్టురాలైంది.
“ఆ అంకుల్ని నాకు పంపించేయండి ఆంటీ ప్లీజ్. నాకు ఇక్కడ వంట చేసేవాళ్లు ఎవరూ లేరు.”
అంజు గుండెల మీదున్న భారమంతా ఒక్కసారిగా దిగిపోయినట్టయింది.
అయితే ఆ ఊరట ఒక్క క్షణం కూడా నిలవలేదు.
“అమ్మా... అక్షరా!”
పాప ఇంకొకరిని పిలిచింది.
“ఇటు రామ్మా... అంజు ఆంటీ ఫోన్ చేసింది.”
అక్షరా.
ఆ పేరు వినగానే అంజు ముఖం పాలిపోయింది.
ఆమె నెమ్మదిగా రుద్ర వైపు చూసింది.
రుద్ర మాత్రం ఇంకా నవ్వుతూనే ఉన్నాడు.
అంజు చేతిలోని కత్తిని తీసుకుని పక్కన పెట్టి,
“మాట్లాడు.”
అన్నట్లు సైగ చేశాడు.
కొద్దిసేపటికి అవతలి వైపు నుంచి ఒక మృదువైన స్త్రీ గొంతు వినిపించింది.
“హలో అంజు గారు... బాగున్నారా?”
అంజు గుండె వేగంగా కొట్టుకుంది.
“రుద్ర ఎలా ఉన్నాడు?”
అక్షర గొంతులో ఎంతో సహజమైన పరిచయం.
“చాలా రోజులైంది కదా మిమ్మల్ని చూసి... ఇంతకీ పంపిన డబ్బులు సరిపోయాయా? తక్కువ ఏమైనా అయితే మొహమాటపడకుండా చెప్పండి.”
అంజు మెదడు ఖాళీ అయిపోయింది.
“నాకు ఇంత మర్యాద ఎందుకు?”
“రుద్ర ఈమె దగ్గర ఎందుకు పని చేస్తున్నాడు?”
“ఈమె ఎవరు?”
ఇంతలో మళ్లీ సాక్షి గొంతు వినిపించింది.
“ఆంటీ... అంకుల్ని పంపిస్తారా?”
అంజు నెమ్మదిగా తన కోపాన్ని అణచుకుంది.
“మా ఆయన అక్కడికి రాడు సాక్షి బేబీ.”
ఆమె గొంతులో దృఢత్వం.
“ఇక్కడే ఉంటాడు.”
పాప మాత్రం అమాయకంగా వెంటనే సమాధానం చెప్పింది.
“అయితే ఏంటి... మేమే అక్కడికి వచ్చేస్తాం!”
అంతే.
మంచం మీద నవ్వుతున్న రుద్ర నవ్వు ఒక్కసారిగా ఆగిపోయింది.
అతను షాక్తో లేచి కూర్చున్నాడు.
అంజు మాత్రం ఆ మాటను పట్టుకుంది.
ఆమె మెదడు వేగంగా పనిచేయడం మొదలుపెట్టింది.
పది లక్షలు.
వంట మనిషి.
సాక్షి.
అక్షర.
రుద్ర ఐదేళ్ల గైర్హాజరు.
మరోవైపు తన కొడుకు పేరు—
సాక్షాత్.
ఆమె కళ్లలో ఒక్కసారిగా ఒక అనుమానం మెరిసింది.
“ఇక్కడ ఏదో ఉంది.”
“అక్షర... సాక్షి... రుద్ర...”
ముక్కలు ఒక్కొక్కటిగా కలుస్తున్నాయి.
అంజు ఫోన్ను గట్టిగా పట్టుకుంది.
“సరే.”
ఆమె స్వరం ఇప్పుడు చాలా ప్రశాంతంగా ఉంది.
“రేపు మా అబ్బాయి పుట్టినరోజు.”
ఒక్క క్షణం ఆగింది.
“మీరు ఇక్కడికే వచ్చేయండి.”
అని చెప్పి ఫోన్ కట్ చేసింది.
గదిలో నిశ్శబ్దం అలుముకుంది.
రుద్ర ముఖంలో రెండు భావాలు ఒకేసారి కనిపించాయి.
వాళ్లు వస్తున్నారన్న ఆనందం...
మరొకటి—
ఏదో దాచిన నిజం బయటపడబోతున్నట్టున్న ఉత్కంఠ.
అంజు అతని ముఖాన్ని చూస్తూనే ఉంది.
అప్పుడే ఉదయం రుద్ర చెప్పిన మాటలు ఆమె మెదడులో మళ్లీ మారుమోగాయి.
“మనం విడిపోవడానికి... మళ్లీ కలుసుకోవడానికి వీడే సాక్ష్యం.”
“అందుకే సాక్షాత్ అని పెట్టాను.”
అంజు గుండెల్లో కోపం మళ్లీ రగిలింది.
కానీ ఈసారి ఆమె అరవలేదు.
కత్తిని ఎత్తలేదు.
ఫోన్ను గోడకేసి పగలగొట్టాలనిపించినా... తన చేతిని తానే గట్టిగా బిగించి ఆపుకుంది.
రుద్ర దగ్గరకు వెళ్లింది.
అతని కళ్లలోకి నేరుగా చూసింది.
“నువ్వు ఏదో చేశావు రుద్ర.”
ఆమె గొంతు చాలా తక్కువగా ఉన్నా, ప్రతి పదం కత్తిలా ఉంది.
“నాకు అది చెప్పడం లేదు.”
రుద్ర ఏమీ మాట్లాడలేదు.
“ఇప్పుడు నువ్వు ఆ నిజం చెప్పకపోతే...”
ఆమె ఒక్క అడుగు వెనక్కి వేసింది.
“కనీసం నా నీడ కూడా నీ మీద పడనివ్వను.”
రుద్ర వైపు చివరిసారి చూసింది.
“నా దగ్గరికి రావద్దు.”
అని చెప్పి గది నుంచి బయటికి వెళ్లిపోయింది.
హాల్లో అత్తమామలు, పార్వతి ఉన్నారు.
అంజు వెంటనే తన ముఖంలోని కోపాన్ని దాచేసుకుంది.
ఏమీ జరగనట్టుగా ప్రశాంతంగా కనిపించింది.
సాక్షాత్ను ఎత్తుకుంది.
వాడిని తీసుకుని వంటగదిలోకి వెళ్లింది.
కింద కూర్చోబెట్టి ఆడుకునేలా చేసింది.
తర్వాత స్టవ్ వెలిగించింది.
రాత్రి భోజనం కోసం వంట మొదలుపెట్టింది.
గరిటె చేతిలోనే ఉంది.
కూర ఉడుకుతోంది.
ఇంట్లో మిగతావాళ్లు మామూలుగానే ఉన్నారు.
కానీ...
అంజు మాత్రం మామూలుగా లేదు.
ఆమె కళ్ల ముందు ఇప్పుడు ఒక్కటే దృశ్యం.
రేపు.
అక్షర వస్తుంది.
సాక్షి వస్తుంది.
రుద్ర దాచిన నిజం కూడా బయటపడుతుంది.
ఆమె గరిటెతో కూరను కలుపుతూనే ఉంది.
కానీ ఆమె మనసులో మాత్రం అప్పటికే ఒక కురుక్షేత్రం మొదలైపోయింది.
రేపు ఏం జరగబోతోంది?
అక్షర ఎవరు?
సాక్షి ఎవరు?
రుద్ర ఆ ఐదేళ్లు ఎక్కడ ఉన్నాడు?
పది లక్షల వెనుక ఉన్న అసలు కథ ఏమిటి?
అంజు కళ్లలోని ఆ ప్రశ్నలకు సమాధానం మాత్రం...
మరుసటి రోజు ఉదయం కోసం ఎదురుచూస్తోంది.
