കിഴക്കേടത്ത് മന
ഭാഗം 1 — മടങ്ങിവരവ്
മഴ പെയ്തുകൊണ്ടിരുന്ന ആ രാത്രി, കിഴക്കേടത്ത് മനയുടെ പഴയ ഇരുമ്പുവാതിൽ വർഷങ്ങൾക്കുശേഷം വീണ്ടും തുറന്നു.
വാതിൽ തുറന്നപ്പോൾ ഉണ്ടായ കരകര ശബ്ദം വിജനമായ പറമ്പിലൂടെ ദൂരെയൊക്കെ പോയി മടങ്ങിവന്നതുപോലെ തോന്നി.
കാറിന്റെ ഹെഡ്ലൈറ്റിൽ ആദ്യം തെളിഞ്ഞത് കാടുപിടിച്ച വഴിയായിരുന്നു. ഇരുവശത്തും വളർന്നുനിന്ന കാട്ടുവള്ളികൾ കാറിന്റെ ചില്ലിൽ തട്ടിക്കൊണ്ടിരുന്നു. മഴവെള്ളം നിറഞ്ഞ കുഴികളിലൂടെ കാർ പതുക്കെ മുന്നോട്ട് നീങ്ങി.
സ്റ്റിയറിംഗിൽ ഇരുന്ന ആദിത്യൻ ഒരു നിമിഷം കാർ നിർത്തി.
മുന്നിൽ—
കിഴക്കേടത്ത് മന.
പന്ത്രണ്ട് വർഷം.
പന്ത്രണ്ട് വർഷത്തിനുശേഷമാണ് അവൻ ആ വീടിന്റെ മുന്നിൽ നിൽക്കുന്നത്.
പക്ഷേ, ആ രാത്രിയിൽ ആദിത്യന് തോന്നിയത് താൻ ആദ്യമായല്ല ഈ വഴിയിലൂടെ വരുന്നതെന്നായിരുന്നു.
എവിടെയോ...
എപ്പോഴോ...
ഈ വഴിയിലൂടെ ആരോ തന്നെ കാത്തുനിന്നതുപോലെ.
മനയുടെ വലിയ നാലുകെട്ട് മഴയിൽ കറുത്തു നിന്നു. ചുവരുകളിൽ പടർന്ന പച്ചപ്പും പൊട്ടിപ്പൊളിഞ്ഞ ജനലുകളും തകർന്ന ഓടുകളും ആ വീടിന്റെ പഴയ പ്രൗഢിക്ക് മുകളിലേക്ക് മരണത്തിന്റെ നിഴൽ വീണതുപോലെ തോന്നിച്ചു.
കാറിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങുമ്പോൾ ആദിത്യൻ കൈയിലെ ഫോൺ നോക്കി.
രാത്രി 11:47.
“ഇത്രയും വൈകിയിട്ടും എത്തേണ്ടിയിരുന്നോ?”
പിന്നിൽ നിന്നൊരു ശബ്ദം.
ആദിത്യൻ ഞെട്ടി തിരിഞ്ഞുനോക്കി.
മഴക്കോട്ടിട്ട ഒരു വയോധികൻ.
കയ്യിൽ പഴയ ടോർച്ച്.
“രാഘവേട്ടൻ?”
“അതെ.”
രാഘവൻ ചെറുതായി പുഞ്ചിരിച്ചു.
“നിന്നെ ചെറുപ്പത്തിൽ കണ്ടിട്ടുണ്ട്. ഇപ്പോൾ നോക്കുമ്പോൾ അപ്പന്റെ മുഖം തന്നെയുണ്ട്.”
ആദിത്യൻ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.
അവന്റെ കണ്ണുകൾ മനയുടെ മുകളിലത്തെ നിലയിലേക്കായിരുന്നു.
അവിടെ ഒരു ജനൽ തുറന്നുകിടക്കുകയായിരുന്നു.
ആ ജനലിനുള്ളിൽ ആരോ നിൽക്കുന്നതുപോലെ അവന് തോന്നി.
വെള്ള വസ്ത്രം.
നിശ്ചലമായ ഒരു രൂപം.
“അവിടെ ആരാണ്?”
ആദിത്യൻ ചോദിച്ചു.
രാഘവൻ പെട്ടെന്ന് മുകളിലേക്ക് നോക്കി.
“എവിടെ?”
“ആ ജനലിൽ.”
രാഘവന്റെ മുഖത്തെ പുഞ്ചിരി മാഞ്ഞു.
“അവിടെ ആരുമില്ല.”
“ഞാൻ കണ്ടു.”
“മഴയിൽ നിനക്ക് തെറ്റിദ്ധാരണയായിരിക്കാം.”
രാഘവൻ വേഗത്തിൽ വാതിൽ തുറന്നു.
“അകത്തേക്ക് വാ.”
ആദിത്യൻ വീണ്ടും ആ ജനലിലേക്ക് നോക്കി.
അവിടെ ഇപ്പോൾ ഒന്നുമില്ല.
---
കിഴക്കേടത്ത് മന ഒരിക്കൽ ആ പ്രദേശത്തെ ഏറ്റവും വലിയ തറവാടായിരുന്നു.
പന്ത്രണ്ട് മുറികൾ.
രണ്ട് നടുമുറ്റങ്ങൾ.
വലിയ പൂമുഖം.
താഴത്തെ നിലയിൽ അരിയും നെല്ലും സൂക്ഷിച്ചിരുന്ന അറകൾ.
മുകളിലായി പഴയ താളിയോലകളും രേഖകളും സൂക്ഷിച്ചിരുന്ന മുറി.
പക്ഷേ ആ മനയ്ക്ക് നാട്ടുകാർ മറ്റൊരു പേരും നൽകിയിരുന്നു—
“കരയുന്ന മന.”
കാരണം, അർദ്ധരാത്രിയിൽ അവിടെ നിന്ന് കുഞ്ഞിന്റെ കരച്ചിൽ കേൾക്കാറുണ്ടായിരുന്നു.
വർഷങ്ങളായി.
ആ കരച്ചിലിനെക്കുറിച്ച് ആരും വ്യക്തമായി സംസാരിച്ചിരുന്നില്ല.
ആദിത്യന്റെ അച്ഛൻ മരിക്കുന്നതിന് മുമ്പ് ഒരിക്കൽ മാത്രമാണ് ആ മനയെക്കുറിച്ച് പറഞ്ഞത്.
“നമ്മുടെ കുടുംബത്തിൽ ചില കാര്യങ്ങൾ ചോദിക്കരുത്.”
അന്ന് ആദിത്യന് പതിനഞ്ച് വയസ്സായിരുന്നു.
“എന്ത് കാര്യങ്ങൾ?”
അച്ഛൻ മറുപടി പറഞ്ഞില്ല.
പകരം ജനലിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കി.
“കിഴക്കേടത്ത് മനയിൽ ഒരിക്കലും രാത്രി ഒറ്റയ്ക്ക് പോകരുത്.”
അന്ന് പറഞ്ഞ ആ വാക്കുകൾ ആദിത്യന്റെ മനസ്സിൽ ഇപ്പോഴും തെളിഞ്ഞുനിന്നിരുന്നു.
അച്ഛന്റെ മരണശേഷം മന പൂട്ടിയിട്ടു.
ഇപ്പോൾ കുടുംബത്തിലെ അവസാനത്തെ ഭൂമിവിവാദങ്ങൾ തീർക്കാനാണ് ആദിത്യൻ തിരിച്ചെത്തിയത്.
മന വിറ്റുകളയുക.
അത്രയേ അവന്റെ ഉദ്ദേശമുണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ.
പക്ഷേ ആ വീട്ടിൽ കാൽവെച്ച ആദ്യ നിമിഷം തന്നെ അവന് മനസ്സിലായി—
ചില വീടുകൾ വിൽക്കാൻ കഴിയില്ല.
കാരണം അവയ്ക്ക് ചുവരുകൾ മാത്രമല്ല ഉള്ളത്.
ഓർമ്മകളുണ്ട്.
രഹസ്യങ്ങളുണ്ട്.
ചിലപ്പോൾ...
ജീവിച്ചിരിക്കുന്നവരേക്കാൾ പഴയ ആത്മാക്കളുമുണ്ട്.
---
രാഘവൻ ആദിത്യനെ മുകളിലത്തെ തെക്കേ മുറിയിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയി.
“ഇവിടെ കിടക്കാം.”
മുറിയിൽ പഴയ കട്ടിൽ.
ഒരു അലമാര.
ചുമരിൽ പൊടിപിടിച്ച കുടുംബചിത്രങ്ങൾ.
ആദിത്യൻ ചിത്രങ്ങളിലേക്ക് നോക്കി.
ഒരു ചിത്രത്തിൽ പതിനഞ്ചോളം ആളുകൾ.
മധ്യത്തിൽ കസേരയിൽ ഇരിക്കുന്ന ഒരു വൃദ്ധൻ.
അവന്റെ സമീപത്ത് ഒരു യുവതി.
അവളുടെ മുഖം കണ്ടപ്പോൾ ആദിത്യൻ നിശ്ചലമായി.
ആ മുഖം...
അവന് പരിചിതമായിരുന്നു.
“ഇത് ആരാണ്?”
രാഘവൻ തിരിഞ്ഞുനോക്കി.
“അത് ദേവകി.”
“ആരാണ്?”
രാഘവൻ കുറച്ച് നേരം മിണ്ടാതെ നിന്നു.
“നിന്റെ അച്ഛന്റെ മൂത്ത സഹോദരി.”
“എനിക്ക് അങ്ങനെ ഒരു വലിയമ്മ ഉണ്ടായിരുന്നോ?”
രാഘവൻ മറുപടി പറഞ്ഞില്ല.
“അവർ എവിടെയാണ്?”
“മരിച്ചു.”
“എപ്പോൾ?”
“വളരെ വർഷങ്ങൾക്ക് മുമ്പ്.”
“എങ്ങനെ?”
രാഘവൻ വാതിലിലേക്ക് നടന്നു.
“ഉറങ്ങിക്കോ.”
“രാഘവേട്ടാ.”
അയാൾ നിന്നു.
“എങ്ങനെ മരിച്ചു?”
രാഘവൻ തിരിഞ്ഞുനോക്കാതെ പറഞ്ഞു.
“കിണറ്റിൽ വീണു.”
വാതിൽ അടഞ്ഞു.
ആദിത്യൻ ചിത്രത്തിലേക്ക് വീണ്ടും നോക്കി.
ദേവകിയുടെ കണ്ണുകൾ.
അവ ചിത്രത്തിൽ നിന്നുതന്നെ തന്നെ നോക്കുന്നതുപോലെ.
---
രാത്രി ഒന്നരയോടെ ആദിത്യൻ ഉണർന്നു.
ആദ്യമായി കേട്ടത് മഴയുടെ ശബ്ദം.
പിന്നെ—
ടപ്... ടപ്... ടപ്...
ആരോ മരത്തറയിൽ നഗ്നപാദങ്ങളോടെ നടക്കുന്നതുപോലെ.
അവൻ കട്ടിലിൽ എഴുന്നേറ്റിരുന്നു.
ശബ്ദം മുറിയുടെ പുറത്തുനിന്നായിരുന്നു.
ടപ്...
ടപ്...
ടപ്...
ശബ്ദം അടുത്തുവന്നു.
വാതിലിന് മുന്നിൽ നിന്നു.
ആദിത്യൻ ശ്വാസം പിടിച്ചു.
അടുത്ത നിമിഷം—
ടക്... ടക്...
വാതിലിൽ രണ്ട് മുട്ടുകൾ.
അവൻ എഴുന്നേറ്റു.
“ആരാണ്?”
മറുപടി ഇല്ല.
വീണ്ടും—
ടക്... ടക്...
ആദിത്യൻ വാതിലിനടുത്തെത്തി.
കൈ വാതിലിന്റെ കൊളുത്തിൽ വച്ചു.
പക്ഷേ അപ്പോഴാണ് പുറത്തുനിന്ന് ഒരു കുഞ്ഞിന്റെ കരച്ചിൽ കേട്ടത്.
വളരെ നേർത്ത ശബ്ദം.
“ആ...ആ...”
ആദിത്യന്റെ കൈ നിശ്ചലമായി.
കുഞ്ഞ് കരയുകയായിരുന്നു.
വാതിലിന് തൊട്ടപ്പുറത്ത്.
അവൻ പതുക്കെ വാതിൽ തുറന്നു.
ഇരുട്ട്.
നീണ്ട വരാന്ത.
മഴയുടെ തണുത്ത കാറ്റ്.
ആരും ഇല്ല.
പക്ഷേ നിലത്ത്...
ചെറിയ നനഞ്ഞ കാൽപ്പാടുകൾ.
കുഞ്ഞിന്റെ കാൽപ്പാടുകൾ.
ഒന്ന്.
രണ്ട്.
മൂന്ന്.
അവ മുറിയുടെ മുന്നിൽ നിന്ന് തുടങ്ങി പടികളിലേക്ക് നീണ്ടിരുന്നു.
ആദിത്യന്റെ ശരീരത്തിലൂടെ ഒരു തണുപ്പ് പാഞ്ഞു.
“ഇത് എങ്ങനെ...?”
അവൻ താഴേക്ക് നോക്കി.
കാൽപ്പാടുകൾ ഇപ്പോഴും നനവോടെ.
ആരോ മഴയിൽ നിന്ന് അകത്തേക്ക് നടന്നതുപോലെ.
പക്ഷേ അതിന് ശേഷം—
കാൽപ്പാടുകൾ പടികളുടെ മുകളിൽവച്ച് അപ്രത്യക്ഷമായി.
അപ്പോഴാണ് താഴത്തെ നിലയിൽ നിന്ന് ഒരു സ്ത്രീയുടെ ശബ്ദം കേട്ടത്.
“ആദിത്യാ...”
അവൻ ഞെട്ടി.
ആ ശബ്ദം വീണ്ടും.
“ആദിത്യാ...”
അത് അവന്റെ അമ്മയുടെ ശബ്ദമായിരുന്നു.
പക്ഷേ അവന്റെ അമ്മ മരിച്ചിട്ട് മൂന്ന് വർഷം കഴിഞ്ഞിരുന്നു.
ആദിത്യൻ പടികളിലേക്ക് നോക്കി.
താഴെ ഇരുട്ട്.
“അമ്മ...?”
അവന്റെ വായിൽ നിന്ന് ശബ്ദം പുറത്തുവന്നു.
താഴെ നിന്ന് മറുപടി വന്നു.
“ഇവിടെ വാ...”
ആദിത്യൻ ഒരു പടി ഇറങ്ങി.
പിന്നെ മറ്റൊന്ന്.
അപ്പോഴാണ് പിന്നിൽ നിന്ന് ശക്തമായൊരു കൈ അവന്റെ തോളിൽ പിടിച്ചത്.
“ഇറങ്ങരുത്!”
ആദിത്യൻ തിരിഞ്ഞുനോക്കി.
രാഘവൻ.
അയാളുടെ മുഖത്ത് ഭയം.
“എന്തിനാ?”
“നീ എന്താണ് കേട്ടത്?”
“അമ്മയുടെ ശബ്ദം.”
രാഘവന്റെ മുഖം വെളുത്തു.
“അത് നിന്റെ അമ്മയുടെ ശബ്ദമല്ല.”
“പിന്നെ?”
രാഘവൻ പടികളിലേക്ക് നോക്കി.
“അത് ഇവിടെ വർഷങ്ങളായി വിളിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന ശബ്ദമാണ്.”
---
പിറ്റേന്ന് രാവിലെ ആദിത്യൻ രാത്രിയിലെ സംഭവത്തെക്കുറിച്ച് ചോദിച്ചു.
രാഘവൻ ഒന്നും പറയാൻ തയ്യാറായില്ല.
പക്ഷേ ഉച്ചയോടെ മനയുടെ പഴയ കാര്യങ്ങൾ നോക്കുന്നതിനിടെ ആദിത്യന് ഒരു പഴയ മരപ്പെട്ടി കിട്ടി.
അതിനുള്ളിൽ കത്തുകൾ.
പഴയ ഫോട്ടോകൾ.
താളിയോലകൾ.
ഒരു ചുവന്ന തുണിയിൽ പൊതിഞ്ഞ ചെറിയ വെള്ളി പാദസരം.
അതിന്റെ കൂടെ ഒരു പേപ്പർ.
അത് തുറന്നപ്പോൾ ഒരു വരി മാത്രം.
“കുഞ്ഞ് ജനിച്ച രാത്രിയിൽ അവൾ മരിച്ചിട്ടില്ല.”
ആദിത്യന്റെ ഹൃദയം ശക്തമായി ഇടിച്ചു.
“അവൾ ആരാണ്?”
അവൻ വീണ്ടും പേപ്പർ മറിച്ചുനോക്കി.
പിന്നിൽ ഒരു തീയതി.
1968 ജൂലൈ 14.
അതിനുതാഴെ മറ്റൊരു വാചകം.
“രണ്ടാമത്തെ കുഞ്ഞിനെ ആരും കണ്ടിട്ടില്ല.”
അപ്പോഴാണ് മുറിയുടെ പുറത്തുനിന്ന് ഒരു സ്ത്രീയുടെ ശബ്ദം.
“അത് വായിക്കരുത്.”
ആദിത്യൻ പെട്ടെന്ന് തിരിഞ്ഞു.
വാതിൽക്കൽ ഒരു വയോധിക.
വെള്ള സാരി.
വെള്ളമുടി.
കണ്ണുകളിൽ അസാധാരണമായ ഭയം.
“നിങ്ങൾ ആരാണ്?”
അവൾ മറുപടി പറഞ്ഞില്ല.
പകരം അവന്റെ കയ്യിലുള്ള പേപ്പറിലേക്ക് നോക്കി.
“അത് തിരികെ വയ്ക്കൂ.”
“എന്തിനാണ്?”
“അത് തുറന്നാൽ...”
അവൾ വാക്ക് പൂർത്തിയാക്കിയില്ല.
“എന്ത് സംഭവിക്കും?”
വയോധിക പതുക്കെ പറഞ്ഞു—
“ഇവിടെ വീണ്ടും ഒരു കുഞ്ഞ് ജനിക്കും.”
ആദിത്യൻ അവളെ നോക്കി.
“അതിൽ എന്താണ് ഭയപ്പെടാനുള്ളത്?”
വയോധികയുടെ കണ്ണുകളിൽ കണ്ണുനീർ നിറഞ്ഞു.
“ഈ മനയിൽ ഒരു കുഞ്ഞ് ജനിക്കുമ്പോൾ...”
അവൾ പതുക്കെ പിന്നിലേക്ക് നീങ്ങി.
“...മറ്റൊരാൾ മരിക്കും.”
അത്രയും പറഞ്ഞ് അവൾ തിരിഞ്ഞുനടന്നു.
“നിൽക്കൂ!”
ആദിത്യൻ അവളുടെ പിന്നാലെ ഓടി.
പക്ഷേ വരാന്ത ശൂന്യം.
ആരും ഇല്ല.
---
അന്നേ രാത്രി ആദിത്യന് ഉറങ്ങാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.
മനയുടെ ചുവരുകളിൽ കാറ്റ് തട്ടി.
പഴയ വാതിലുകൾ ഇടയ്ക്കിടെ തുറന്നു അടഞ്ഞു.
രാത്രി 2:13.
അവൻ വീണ്ടും ആ ശബ്ദം കേട്ടു.
കുഞ്ഞിന്റെ കരച്ചിൽ.
ഇത്തവണ അത് മുകളിലല്ല.
താഴത്തെ നിലയിലെ അടഞ്ഞുകിടന്ന മുറിയിൽ നിന്നായിരുന്നു.
അവൻ ടോർച്ച് എടുത്ത് താഴേക്ക് ഇറങ്ങി.
വർഷങ്ങളായി ആരും തുറന്നിട്ടില്ലാത്ത ഒരു വാതിൽ.
വാതിലിൽ പഴയ താക്കോൽ.
പക്ഷേ താക്കോൽ നിലത്ത് കിടക്കുകയായിരുന്നു.
ആരോ ഇപ്പോൾ മാത്രമെടുത്തുവച്ചതുപോലെ.
ആദിത്യൻ താക്കോൽ എടുത്തു.
വാതിൽ തുറന്നു.
അകത്ത് പഴയ മരത്തിന്റെ ഗന്ധം.
പൊടി.
ചുമരിൽ ഒരു വലിയ കണ്ണാടി.
കണ്ണാടിയുടെ മുന്നിൽ ഒരു മരത്തൊട്ടിൽ.
തൊട്ടിലിൽ—
ഒരു വെള്ളത്തുണി.
അതിന്റെ മുകളിൽ ചെറിയ രക്തത്തുള്ളികൾ.
ആദിത്യന്റെ ഹൃദയം നിന്നുപോയതുപോലെ.
അവൻ പതുക്കെ തുണി മാറ്റി.
അകത്ത് കുഞ്ഞൊന്നുമില്ല.
പക്ഷേ തൊട്ടിലിന്റെ അടിയിൽ ഒരു പഴയ ഫോട്ടോ.
അത് എടുത്തപ്പോൾ അവന്റെ കൈ വിറച്ചു.
ഫോട്ടോയിൽ—
ഒരു യുവതി.
അവളുടെ കയ്യിൽ ഒരു കുഞ്ഞ്.
അവളുടെ പിന്നിൽ നിൽക്കുന്ന പുരുഷൻ—
ആദിത്യന്റെ അച്ഛൻ.
പക്ഷേ ചിത്രത്തിന്റെ തീയതി—
1968.
ആദിത്യന്റെ അച്ഛൻ അന്ന് ജനിച്ചിട്ടുപോലുമില്ലായിരുന്നു.
അവൻ വീണ്ടും ഫോട്ടോ നോക്കി.
പിന്നിൽ എഴുതിയിരുന്നത്:
“ആദ്യ കുഞ്ഞ് — ദേവകിയുടെത്.”
അതിനടിയിൽ മറ്റൊരു വരി.
“രണ്ടാമത്തെ കുഞ്ഞ് — കിഴക്കേടത്തിന്റെ രഹസ്യം.”
പെട്ടെന്ന് കണ്ണാടിയിൽ ഒരു നിഴൽ തെളിഞ്ഞു.
ആദിത്യൻ തിരിഞ്ഞുനോക്കി.
ആരും ഇല്ല.
വീണ്ടും കണ്ണാടിയിലേക്ക് നോക്കി.
ഇപ്പോൾ അവന്റെ പിന്നിൽ—
വെള്ള സാരിയുടുത്ത ഒരു സ്ത്രീ.
അവളുടെ കൈയിൽ ഒരു കുഞ്ഞ്.
സ്ത്രീ പതുക്കെ തല ഉയർത്തി.
കണ്ണാടിക്കുള്ളിൽ നിന്ന് അവൾ ആദിത്യനെ നോക്കി.
അവളുടെ ചുണ്ടുകൾ ചലിച്ചു.
“നീ തിരിച്ചുവന്നു...”
ആദിത്യൻ പിന്നിലേക്ക് തിരിഞ്ഞു.
ഇരുട്ട്.
പക്ഷേ കുഞ്ഞിന്റെ കരച്ചിൽ ഇപ്പോൾ വളരെ അടുത്തായിരുന്നു.
അവൻ വീണ്ടും കണ്ണാടിയിലേക്ക് നോക്കിയപ്പോൾ സ്ത്രീ ഇല്ല.
പകരം കണ്ണാടിയിൽ എഴുതിയിരുന്നത്—
“അടുത്ത ജനനം നിന്റെ വീട്ടിലാണ്.”
അതേ നിമിഷം മനയുടെ പുറത്തുനിന്ന് ഒരു സ്ത്രീയുടെ നിലവിളി ഉയർന്നു.
അതിനുപിന്നാലെ—
ഒരു കുഞ്ഞിന്റെ ആദ്യ കരച്ചിൽ.
കിഴക്കേടത്ത് മനയുടെ മുകളിലത്തെ മുറിയിൽ ആരോ പ്രസവിച്ചുവെന്നപോലെ.
ആദിത്യൻ പടികളിലേക്ക് ഓടി.
അവിടെ രാഘവൻ നിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
അയാളുടെ മുഖം ഭയത്തിൽ വിറയ്ക്കുകയായിരുന്നു.
“ആരുടെയാ കുഞ്ഞ്?”
ആദിത്യൻ ചോദിച്ചു.
രാഘവൻ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.
“രാഘവേട്ടാ... ആരാണ് പ്രസവിച്ചത്?”
അയാൾ പതുക്കെ മുകളിലേക്ക് വിരൽ ചൂണ്ടി.
“ഇവിടെ ആരും ഗർഭിണിയായിരുന്നില്ല.”
ആദിത്യൻ മുകളിലേക്ക് നോക്കി.
അടഞ്ഞുകിടന്ന തെക്കേ മുറിയുടെ വാതിൽ പതുക്കെ തുറന്നു.
അകത്തുനിന്ന് വീണ്ടും കുഞ്ഞിന്റെ കരച്ചിൽ.
രാഘവൻ വിറയുന്ന ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞു—
“ആ കുഞ്ഞ് ജനിച്ചത് ഇന്നല്ല...”
അയാൾ ആദിത്യന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി.
“അത് അമ്പത്തിയെട്ട് വർഷം മുമ്പാണ് ജനിച്ചത്.”
തുടരും...
