കിഴക്കേടത്ത് മന
ഭാഗം 4 — മരണങ്ങളുടെ കണക്ക്
നന്ദനയെ ആശുപത്രിയിലെത്തിക്കാനായി അവർ എങ്ങനെയോ മനയുടെ കിഴക്കേ വാതിൽ തുറന്നു.
പുറത്ത് കാർ തയ്യാറായി കിടന്നിരുന്നു.
പക്ഷേ കാർ സ്റ്റാർട്ട് ചെയ്യാൻ ശ്രമിച്ചപ്പോൾ എഞ്ചിൻ അനങ്ങിയില്ല.
“ഇത് എന്താണ്?”
ആദിത്യൻ വീണ്ടും കീ തിരിച്ചു.
ഒന്നുമില്ല.
മഴ പെയ്യാൻ തുടങ്ങിയിരുന്നു.
നന്ദന പിന്നിലെ സീറ്റിൽ ബോധരഹിതയായി കിടക്കുകയായിരുന്നു.
രാഘവൻ അവളുടെ നാഡി പരിശോധിച്ചു.
“ജീവനുണ്ട്.”
“കുഞ്ഞ്?”
രാഘവൻ മറുപടി പറഞ്ഞില്ല.
അവൻ നന്ദനയുടെ വയറിൽ കൈവച്ചു.
“ചലനം ഇല്ല.”
ആദിത്യന്റെ മുഖം മാറി.
“നമുക്ക് നടക്കാം.”
“ആശുപത്രി എത്ര ദൂരം?”
“മൂന്ന് കിലോമീറ്റർ.”
രാഘവൻ കാറിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങി.
“നീ നന്ദനയെ എടുത്തോളൂ.”
ആദിത്യൻ അവളെ കൈകളിൽ എടുത്തു.
മഴയിൽ അവർ കാട്ടുവഴിയിലൂടെ നടന്നു.
പക്ഷേ പത്തു മിനിറ്റ് കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ആദിത്യൻ നിന്നു.
മുന്നിൽ വീണ്ടും—
കിഴക്കേടത്ത് മന.
“ഇത് എങ്ങനെ?”
രാഘവൻ പിന്നോട്ട് നോക്കി.
അവരും വന്ന വഴി കാണാനില്ല.
ചുറ്റും മനയുടെ മതിൽ മാത്രം.
“നമ്മൾ വീണ്ടും മനയുടെ മുന്നിലെത്തി.”
രാഘവൻ പതുക്കെ പറഞ്ഞു:
“മന നമ്മളെ പോകാൻ അനുവദിക്കുന്നില്ല.”
---
അന്ന് പുലർച്ചെ അഞ്ചുമണിയോടെയാണ് നന്ദനയുടെ ബോധം തിരിച്ചെത്തിയത്.
അവൾ കണ്ണുതുറന്നപ്പോൾ ആശുപത്രി കിടക്കയിലായിരുന്നു.
അവളുടെ അരികിൽ ആദിത്യൻ.
രാഘവൻ ജനലിനരികിൽ.
“ഞാൻ... ആശുപത്രിയിലാണോ?”
“അതെ.”
നന്ദന ആദ്യം വയറിൽ കൈവച്ചു.
“കുഞ്ഞ്?”
ഡോക്ടർ അകത്തേക്ക് വന്നു.
“കുഞ്ഞിന് ഇപ്പോൾ പ്രശ്നമില്ല.”
നന്ദന ആശ്വാസത്തോടെ കണ്ണടച്ചു.
“പക്ഷേ,” ഡോക്ടർ തുടർന്നു, “ഇവിടെ ഒരു വിചിത്ര കാര്യമുണ്ട്.”
ആദിത്യൻ തിരിഞ്ഞു.
“എന്ത്?”
“നിങ്ങൾക്ക് ഏകദേശം രണ്ട് മാസം ഗർഭകാലം ബാക്കിയുണ്ടെന്ന് പറഞ്ഞിരുന്നില്ലേ?”
“അതെ.”
“സ്കാൻ റിപ്പോർട്ട് പ്രകാരം ഗർഭകാലം മാറിയിരിക്കുന്നു.”
“എത്ര?”
ഡോക്ടർ റിപ്പോർട്ട് നോക്കി.
“ഇപ്പോൾ ഏകദേശം മുപ്പത്തിയെട്ട് ആഴ്ച.”
മുറിയിൽ നിശ്ശബ്ദത.
“അത് അസാധ്യമാണ്,” ആദിത്യൻ പറഞ്ഞു.
“മെഡിക്കൽമായി അസാധാരണമാണ്. പക്ഷേ കുഞ്ഞ് പൂർണ്ണ വളർച്ചയിലാണ്.”
നന്ദനയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു.
“എനിക്ക് പ്രസവം ഉടൻ ഉണ്ടാകുമോ?”
ഡോക്ടർ തലകുനിച്ചു.
“ഏത് നിമിഷവും.”
രാഘവൻ ജനലിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കി.
അയാളുടെ മുഖത്ത് ഭയം.
ആദിത്യൻ അത് ശ്രദ്ധിച്ചു.
“എന്താണ്?”
രാഘവൻ പതുക്കെ പറഞ്ഞു:
“ഇനി മരണങ്ങളുടെ കണക്ക് തുടങ്ങും.”
---
അന്ന് വൈകുന്നേരം ആശുപത്രിയിലെത്തിയത് ആദിത്യന്റെ അമ്മാവൻ സുരേന്ദ്രനായിരുന്നു.
വയസ്സായെങ്കിലും ശക്തനായ ശരീരം.
കണ്ണുകളിൽ കടുപ്പം.
അവൻ ആദ്യം നന്ദനയെ നോക്കി.
പിന്നെ ആദിത്യനെ.
“നീ അവളെ മനയിൽ കൊണ്ടുപോയോ?”
“അവൾ സ്വയം അവിടെ എത്തിയതാണ്.”
“കള്ളം.”
“എന്തിനാണ് ഞാൻ കള്ളം പറയുന്നത്?”
സുരേന്ദ്രൻ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.
അവൻ രാഘവനെ നോക്കി.
“നീ അവനോട് എന്തെങ്കിലും പറഞ്ഞോ?”
രാഘവൻ തലകുനിച്ചു.
“എല്ലാം അല്ല.”
“പറയരുത്.”
ആദിത്യൻ ഇടയിൽ കയറി.
“എനിക്ക് അറിയണം.”
സുരേന്ദ്രൻ അവനെ നോക്കി.
“നിനക്ക് അറിയേണ്ടത് എന്താണ്?”
“1968-ൽ എന്താണ് സംഭവിച്ചത്?”
സുരേന്ദ്രന്റെ മുഖം പെട്ടെന്ന് കടുപ്പമായി.
“ആ കഥ അടഞ്ഞതാണ്.”
“പക്ഷേ ആ കഥ ഇപ്പോൾ വീണ്ടും നടക്കുന്നു.”
“ഇല്ല.”
“നന്ദന ആരാണ്?”
സുരേന്ദ്രൻ മിണ്ടാതായി.
“അവൾ ദേവകിയുടെ മകളാണോ?”
ഒരു നിമിഷം.
പിന്നെ സുരേന്ദ്രൻ പതുക്കെ പറഞ്ഞു:
“അതെ.”
നന്ദന കേട്ടുകൊണ്ടിരുന്നു.
അവൾ കണ്ണുകൾ തുറന്നു.
“എന്റെ അമ്മ... ദേവകിയാണോ?”
സുരേന്ദ്രൻ അവളുടെ അടുത്തേക്ക് വന്നു.
“നന്ദന...”
“എനിക്ക് സത്യം വേണം.”
അയാൾ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.
“എന്റെ അച്ഛനും അമ്മയും ആരാണ്?”
“നിന്റെ അച്ഛൻ മംഗലശ്ശേരി കൃഷ്ണൻ.”
“അമ്മ?”
“അത്...”
“പറയൂ.”
സുരേന്ദ്രൻ കണ്ണുകൾ താഴ്ത്തി.
“നിന്നെ വളർത്തിയ അമ്മയാണ് ലീല.”
“ജന്മം നൽകിയ അമ്മ?”
നിശ്ശബ്ദത.
രാഘവൻ പതുക്കെ പറഞ്ഞു:
“ദേവകി.”
നന്ദന കരഞ്ഞു.
“എന്നെ എന്തിനാണ് ഉപേക്ഷിച്ചത്?”
സുരേന്ദ്രൻ മറുപടി പറഞ്ഞില്ല.
പക്ഷേ ആദിത്യൻ ശ്രദ്ധിച്ചു—
അയാളുടെ വലതുകൈ വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
---
അന്ന് രാത്രി സുരേന്ദ്രൻ ഒറ്റയ്ക്ക് ആശുപത്രിയുടെ പഴയ വരാന്തയിൽ ഇരിക്കുകയായിരുന്നു.
രാഘവൻ അവന്റെ അരികിലെത്തി.
“ഇനി മറയ്ക്കാൻ കഴിയില്ല.”
“ഞാൻ മറയ്ക്കുന്നില്ല.”
“നമുക്ക് രണ്ടുപേർക്കും അറിയാം.”
“എന്ത്?”
“രണ്ടാമത്തെ കുഞ്ഞ് ജീവനോടെ ഉണ്ടായിരുന്നു.”
സുരേന്ദ്രൻ കണ്ണുകൾ അടച്ചു.
“ആ രാത്രി ഞാൻ അവളെ എടുത്തു.”
“എവിടേക്ക്?”
“പറയാൻ കഴിയില്ല.”
“ഇപ്പോൾ അവൾ തിരിച്ചുവന്നു.”
“അറിയാം.”
“അപ്പോൾ മൂന്നാമത്തെ കുഞ്ഞ്?”
സുരേന്ദ്രൻ രാഘവനെ നോക്കി.
“അതിനെക്കുറിച്ച് ആരും അറിയരുത്.”
“എന്തുകൊണ്ട്?”
“കാരണം അത് ജനിച്ചാൽ—”
അയാൾ വാക്ക് നിർത്തി.
“എന്ത്?”
“കിഴക്കേടത്ത് മനയുടെ അവസാന വാതിൽ തുറക്കും.”
---
അടുത്ത ദിവസം ആദിത്യൻ മനയിലേക്ക് തിരിച്ചുപോയി.
അവനോടൊപ്പം പഴയ രേഖകൾ പരിശോധിക്കാൻ നാട്ടിലെ ചരിത്രാധ്യാപകനായ ശങ്കരൻ മാസ്റ്ററും ഉണ്ടായിരുന്നു.
മനയുടെ പഴയ രേഖകൾ നോക്കുന്നതിനിടെ മാസ്റ്റർ ഒരു വലിയ രജിസ്റ്റർ കണ്ടെത്തി.
“ഇത് സാധാരണ കുടുംബരേഖയല്ല.”
“എന്താണ്?”
“മരണരേഖ.”
അവർ അത് തുറന്നു.
1942.
ഒരു മരണം.
1947.
രണ്ട്.
1953.
ഒന്ന്.
1959.
മൂന്ന്.
1968.
നാല്.
ആദിത്യൻ ഞെട്ടി.
“1968-ൽ നാല് പേർ മരിച്ചോ?”
മാസ്റ്റർ തലകുനിച്ചു.
“രേഖയിൽ നാല്.”
“ആരൊക്കെ?”
പേരുകൾ വായിച്ചു.
ദേവകി.
നാരായണൻ.
കുഞ്ഞിന്റെ പ്രസവസഹായി മാളു.
നാലാമത്തെ പേര് മായ്ച്ചിരുന്നു.
“ഇത് ആരാണ് മായിച്ചത്?”
“അറിയില്ല.”
ആദിത്യൻ വിരൽ കൊണ്ട് മായ്ച്ച ഭാഗം തൊട്ടു.
കറുത്ത മഷിയുടെ അടിയിൽ ഒരു അക്ഷരം മാത്രം കാണാമായിരുന്നു.
അ...
മാസ്റ്റർ പറഞ്ഞു:
“പേര് അനന്തനായിരിക്കാം.”
ആദിത്യൻ ഞെട്ടി.
“അനന്തൻ?”
“ദേവകിയുടെ മകൻ.”
“പക്ഷേ അവൻ ജീവിച്ചിരുന്നില്ലേ?”
മാസ്റ്റർ മറുപടി പറഞ്ഞില്ല.
---
അവർ അടുത്ത രേഖ തുറന്നു.
1998.
ഒരു മരണം.
പേര്:
ലീല മംഗലശ്ശേരി.
ആദിത്യൻ നിശ്ചലമായി.
“ഇത് നന്ദനയെ വളർത്തിയ അമ്മയല്ലേ?”
“അതെ.”
മരണകാരണം:
കിണറ്റിൽ വീണ് മരണം.
ആദിത്യന്റെ മനസ്സിൽ ഉടൻ ദേവകിയുടെ മരണവും തെളിഞ്ഞു.
അവളും കിണറ്റിൽ.
നന്ദനയുടെ വളർത്തമ്മയും കിണറ്റിൽ.
രണ്ട് മരണങ്ങൾ.
ഒരേ രീതിയിൽ.
പക്ഷേ അടുത്ത വരി കൂടുതൽ ഭയാനകമായിരുന്നു.
“മരണത്തിന് മുമ്പ് ലീല പറഞ്ഞ അവസാന വാക്കുകൾ: ‘അവൾ തിരിച്ചുവരും.’”
ആദിത്യൻ പുസ്തകം അടച്ചു.
“അപ്പോൾ ലീലക്ക് എല്ലാം അറിയാമായിരുന്നു.”
മാസ്റ്റർ പറഞ്ഞു:
“അതുമാത്രമല്ല.”
അയാൾ മറ്റൊരു പഴയ കത്ത് പുറത്തെടുത്തു.
“ഇത് ലീലയുടെ കൈയെഴുത്താണ്.”
കത്തിൽ:
«“അവൾ എന്റെ മകളല്ല. പക്ഷേ ഞാൻ അവളെ സ്വന്തം മകളായി വളർത്തി. അവൾക്ക് സത്യം അറിയുന്ന ദിവസം കിഴക്കേടത്ത് മന അവളെ തിരികെ വിളിക്കും.”»
കത്തിന്റെ അവസാനം:
“എനിക്ക് ശേഷം അവളെ സംരക്ഷിക്കാൻ ആരുമുണ്ടാകില്ല.”
---
അന്ന് സന്ധ്യയിൽ നന്ദന വീണ്ടും മനയിലേക്ക് വന്നു.
അവൾക്ക് ആശുപത്രിയിൽ നിന്ന് വീട്ടിലേക്ക് പോകാമെന്ന് ഡോക്ടർ പറഞ്ഞിരുന്നെങ്കിലും, ആദിത്യൻ അവളെ ഒറ്റയ്ക്ക് വിടാൻ തയ്യാറായില്ല.
മനയുടെ മുന്നിലെത്തിയപ്പോൾ നന്ദന പെട്ടെന്ന് നിന്നു.
“എനിക്ക് ഇവിടെ വന്നിട്ടുണ്ടെന്ന തോന്നൽ.”
“നീ മുമ്പ് വന്നിട്ടില്ല.”
“എനിക്ക് ഓർമ്മയുണ്ട്.”
“എന്ത്?”
“ഈ മുറ്റത്ത് ഞാൻ ചെറുപ്പത്തിൽ കളിച്ചിട്ടുണ്ട്.”
ആദിത്യൻ അവളെ നോക്കി.
“നീ ഇവിടെ വന്നിട്ടില്ലെന്ന് നിന്റെ വളർത്തമ്മ പറഞ്ഞിരുന്നല്ലോ.”
“അവൾ കള്ളം പറഞ്ഞതായിരിക്കാം.”
നന്ദന പതുക്കെ നടന്നു.
മുറ്റത്തിന്റെ കിഴക്കേ മൂലയിൽ ഒരു പഴയ മാവ്.
അവൾ അതിനരികിൽ ചെന്നു നിന്നു.
“ഇവിടെ.”
“എന്ത്?”
“എന്റെ ഓർമ്മ.”
അവൾ കണ്ണുകൾ അടച്ചു.
“ഒരു സ്ത്രീ എന്നെ ഇവിടെ ഇരുത്തുന്നു.”
“ആരാണ്?”
“ദേവകി.”
അവൾ പെട്ടെന്ന് കണ്ണുതുറന്നു.
“അവൾ എന്നോട് ഒരു കാര്യം പറയുന്നു.”
“എന്ത്?”
നന്ദനയുടെ ശബ്ദം മാറി.
“‘നീ ഒരിക്കൽ ഈ വീട്ടിലേക്ക് തിരികെ വരും. പക്ഷേ ഒറ്റയ്ക്ക് വരരുത്.’”
ആദിത്യൻ അവളുടെ വയറിലേക്ക് നോക്കി.
അവൾ പതുക്കെ പറഞ്ഞു:
“ഞാൻ ഒറ്റയ്ക്കല്ല വന്നത്.”
---
രാത്രി 11:58.
നന്ദനയ്ക്ക് പ്രസവവേദന തുടങ്ങി.
മനയുടെ മുഴുവൻ വാതിലുകളും ജനലുകളും ഒരുമിച്ച് അടഞ്ഞു.
രാഘവൻ പഴയ വിളക്കുകൾ തെളിച്ചു.
“ഇവിടെ പ്രസവം നടക്കാൻ പാടില്ല.”
“അവളെ പുറത്തേക്ക് കൊണ്ടുപോകാം.”
വാതിൽ തുറന്നില്ല.
“ഇത് എന്തുകൊണ്ട് തുറക്കില്ല?”
രാഘവൻ മറുപടി പറഞ്ഞില്ല.
നന്ദന നിലവിളിച്ചു.
“ആദിത്യാ!”
അവൻ അവളുടെ കൈ പിടിച്ചു.
“ഞാനുണ്ട്.”
അവളുടെ വിരലുകൾ അവന്റെ കൈയിൽ മുറുകി.
“എനിക്ക് ഭയമാണ്.”
“ഒന്നുമില്ല.”
പെട്ടെന്ന് മുകളിലത്തെ നിലയിൽ നിന്ന് ഒരു വലിയ ശബ്ദം.
ധം!
എല്ലാവരും മുകളിലേക്ക് നോക്കി.
ഒരു വാതിൽ തുറന്നു.
അതിനുള്ളിൽ പഴയ തൊട്ടിൽ.
തൊട്ടിൽ സ്വയം ആടുന്നു.
രാഘവൻ പതുക്കെ പറഞ്ഞു:
“അത് ദേവകിയുടെ മുറിയാണ്.”
നന്ദന വീണ്ടും വേദനയിൽ നിലവിളിച്ചു.
പുറത്ത് ഇടിമിന്നൽ.
അപ്പോഴാണ് മനയുടെ പഴയ ഘടികാരം പന്ത്രണ്ട് അടിച്ചത്.
ടോങ്!
അതേ നിമിഷം—
നന്ദനയുടെ കുഞ്ഞ് ജനിച്ചു.
ഒരു നിമിഷത്തേക്ക് മുഴുവൻ മനയും നിശ്ശബ്ദമായി.
പിന്നെ—
കുഞ്ഞിന്റെ കരച്ചിൽ.
ആദ്യ കരച്ചിൽ.
രാഘവൻ കണ്ണടച്ചു.
“ദൈവമേ...”
ആദിത്യൻ കുഞ്ഞിനെ നോക്കി.
ആൺകുഞ്ഞ്.
അവന്റെ കഴുത്തിൽ ചെറിയ കറുത്ത പാട്.
പക്ഷേ അതിലും ഭയാനകമായത്—
കുഞ്ഞ് കരച്ചിൽ നിർത്തി കണ്ണുകൾ തുറന്നപ്പോൾ നേരെ ആദിത്യനെ നോക്കി.
അവന്റെ ചുണ്ടുകൾ പതുക്കെ ചലിച്ചു.
“അച്ഛാ...”
നന്ദന ഞെട്ടി.
“ഇത്...”
അവൾക്ക് വാക്കുകൾ കിട്ടിയില്ല.
രാഘവൻ പിന്നിലേക്ക് മാറി.
“അത് മനുഷ്യക്കുഞ്ഞല്ല.”
“എന്താണ് പറയുന്നത്?”
രാഘവൻ വിറച്ചു.
“1968-ൽ ജനിക്കാതെ പോയ കുഞ്ഞിന്റെ ആത്മാവാണ് ഇത്.”
അപ്പോൾ മുകളിലെ മുറിയിൽ നിന്ന് ഒരു സ്ത്രീയുടെ ചിരി.
ദേവകി.
അവൾ പതുക്കെ താഴേക്ക് ഇറങ്ങുന്നതുപോലെ പടികളിൽ കാൽപ്പാടുകൾ കേട്ടു.
ഒന്ന്.
രണ്ട്.
മൂന്ന്.
പിന്നെ അവളുടെ ശബ്ദം:
“എന്റെ മകനെ തിരികെ തരൂ...”
നന്ദന കുഞ്ഞിനെ നെഞ്ചോട് ചേർത്തു.
“ഇത് എന്റെ കുഞ്ഞാണ്.”
പടികളുടെ മുകളിൽ വെള്ള സാരി തെളിഞ്ഞു.
സ്ത്രീ താഴേക്ക് നോക്കി.
അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ കോപമില്ലായിരുന്നു.
വേദന മാത്രം.
“അല്ല.”
അവൾ പതുക്കെ പറഞ്ഞു.
“അത് എന്റെ കുഞ്ഞാണ്.”
അപ്പോഴാണ് മനയുടെ വടക്കേ ചുമരിൽ ഒരു പഴയ ചിത്രം സ്വയം താഴെ വീണത്.
ചിത്രത്തിന്റെ പിന്നിൽ ഒരു രഹസ്യരേഖ.
ആദിത്യൻ അത് എടുത്തു.
അവിടെ എഴുതിയിരുന്നത്:
“1968-ൽ ദേവകിയുടെ കുഞ്ഞ് മരിച്ചിട്ടില്ല.”
താഴെ മറ്റൊരു വരി:
“അവനെ കൊന്നത് മനുഷ്യനാണ്.”
അതിനു താഴെ—
ഒരു പേര്.
ആദിത്യൻ അത് വായിച്ചപ്പോൾ അവന്റെ കൈയിൽ നിന്ന് രേഖ താഴെ വീണു.
കാരണം ആ പേര്—
അവന്റെ സ്വന്തം അച്ഛന്റെതായിരുന്നു.
തുടരും...
