കിഴക്കേടത്ത് മന
ഭാഗം 5 — ജനിക്കാത്ത കുഞ്ഞ്
“അവനെ കൊന്നത് മനുഷ്യനാണ്.”
ആ വാക്കുകൾ ആദിത്യന്റെ മനസ്സിൽ ഇടിമുഴക്കം പോലെ മുഴങ്ങി.
അതിന് താഴെ എഴുതിയിരുന്ന പേര്—
വിശ്വനാഥൻ കിഴക്കേടത്ത്.
അവന്റെ അച്ഛൻ.
ആദിത്യൻ രേഖ കൈയിൽ മുറുകെ പിടിച്ചു.
“ഇത് കള്ളമാണ്.”
രാഘവൻ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.
“എന്റെ അച്ഛൻ ആരെയും കൊന്നിട്ടില്ല.”
അവന്റെ ശബ്ദം ഉയർന്നു.
“എന്റെ അച്ഛൻ അങ്ങനെയുള്ള ആളല്ല.”
രാഘവൻ പതുക്കെ അവനെ നോക്കി.
“നിന്റെ അച്ഛനെ നീ എത്രമാത്രം അറിയുന്നു?”
ആ ചോദ്യം ആദിത്യനെ നിശ്ശബ്ദനാക്കി.
വിശ്വനാഥൻ ഒരിക്കലും തന്റെ ഭൂതകാലത്തെക്കുറിച്ച് സംസാരിച്ചിരുന്നില്ല.
അമ്മ മരിച്ചശേഷവും അദ്ദേഹം അധികം സംസാരിച്ചിരുന്നില്ല.
രാത്രികളിൽ പലപ്പോഴും ഒറ്റയ്ക്ക് ഇരിക്കും.
ചില ദിവസങ്ങളിൽ ഉറക്കത്തിൽ നിന്ന് പെട്ടെന്ന് എഴുന്നേറ്റ് “ദേവകി” എന്ന പേര് വിളിക്കുമായിരുന്നു.
അന്ന് ആദിത്യന് അതിന്റെ അർത്ഥം മനസ്സിലായിരുന്നില്ല.
ഇപ്പോൾ...
എല്ലാം ഒരു ബന്ധമായി മാറുകയായിരുന്നു.
---
നന്ദന കുഞ്ഞിനെ നെഞ്ചോട് ചേർത്തിരുന്നു.
കുഞ്ഞ് കരയുന്നില്ല.
അവന്റെ കണ്ണുകൾ തുറന്നിരുന്നു.
അവൻ മുറിയുടെ മുകളിലേക്ക് നോക്കി.
അവിടെ ആരുമില്ല.
പക്ഷേ കുഞ്ഞിന്റെ കണ്ണുകൾ ആരെയോ പിന്തുടരുന്നതുപോലെ.
“അവൻ എന്താണ് നോക്കുന്നത്?”
ആദിത്യൻ ചോദിച്ചു.
നന്ദന മറുപടി പറഞ്ഞില്ല.
അവൾ കുഞ്ഞിന്റെ നെറ്റിയിൽ ചുംബിച്ചു.
“എന്റെ മകൻ.”
അവളുടെ ശബ്ദത്തിൽ ഒരു വിചിത്രമായ ഉറപ്പ്.
അപ്പോഴാണ് കുഞ്ഞ് പുഞ്ചിരിച്ചത്.
പിന്നിൽ നിന്ന് രാഘവന്റെ ശബ്ദം:
“അവൻ ജനിച്ചത് ഇന്നല്ല.”
ആദിത്യൻ തിരിഞ്ഞു.
“എന്ത്?”
“ആത്മാക്കൾക്ക് പ്രായമില്ല.”
“ഇതൊക്കെ നിർത്തൂ.”
“നീ കണ്ടതൊക്കെ മറക്കാൻ കഴിയുമെങ്കിൽ മറന്നോളൂ.”
രാഘവൻ ചുമരിലെ രേഖയിലേക്ക് നോക്കി.
“പക്ഷേ ഈ വീട്ടിൽ നടന്നത് ഇനി മറയ്ക്കാനാവില്ല.”
---
അന്ന് രാത്രി തന്നെ അവർ വിശ്വനാഥന്റെ പഴയ മുറി തുറന്നു.
ആ മുറി വർഷങ്ങളായി പൂട്ടിയിട്ടിരിക്കുകയായിരുന്നു.
താക്കോൽ ആദിത്യന്റെ കൈവശമുണ്ടായിരുന്നു.
വാതിൽ തുറന്നപ്പോൾ പഴയ പേപ്പറുകളുടെ ഗന്ധം.
മേശപ്പുറത്ത് ഒരു കറുത്ത ഡയറി.
ആദിത്യൻ അത് തുറന്നു.
ആദ്യ പേജിൽ:
“എനിക്ക് ഈ സത്യം എഴുതിവെക്കേണ്ടി വരുന്നു. ഞാൻ മരിച്ചാലും ഇത് ആരെങ്കിലും വായിക്കണം.”
തീയതി:
1974.
ആദിത്യൻ വായിക്കാൻ തുടങ്ങി.
«“1968 ജൂലൈ 14-ാം തീയതി എന്റെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ പാപം സംഭവിച്ചു.”»
അവന്റെ വിരലുകൾ വിറച്ചു.
«“ചേച്ചി ദേവകിക്ക് ഇരട്ടക്കുഞ്ഞുങ്ങളായിരുന്നു. ആൺകുഞ്ഞിനെയും പെൺകുഞ്ഞിനെയും പ്രസവിച്ച ശേഷം അവൾ മരിച്ചു.”»
അടുത്ത വരി:
«“പക്ഷേ ആൺകുഞ്ഞ് സാധാരണ കുഞ്ഞായിരുന്നില്ല.”»
ആദിത്യൻ നിശ്ചലമായി.
രാഘവൻ അടുത്തേക്ക് വന്നു.
“വായിക്കൂ.”
«“ജനിച്ച ഉടനെ അവൻ കരഞ്ഞില്ല. കണ്ണുകൾ തുറന്ന് എന്നെ നോക്കി. പിന്നെ എന്റെ പേര് വിളിച്ചു.”»
ആദിത്യന്റെ ശ്വാസം നിലച്ചു.
“അച്ഛാ...”
കുഞ്ഞ് ജനിച്ച ഉടനെ വിശ്വനാഥനെ വിളിച്ചിരുന്നുവെന്ന് ഡയറി പറയുന്നു.
«“അവനെ ഞാൻ ഭയന്നു.”»
അടുത്ത വരി:
«“ചേച്ചി മരിച്ചതിന് ശേഷം വീട്ടിലെ മുതിർന്നവർ പറഞ്ഞു, കുഞ്ഞ് ശാപത്തിന്റെ ഭാഗമാണെന്ന്.”»
പിന്നെ മഷി പടർന്നിരുന്നു.
ചില വരികൾ വായിക്കാൻ കഴിയില്ല.
അടുത്ത വ്യക്തമായ വരി:
«“അവനെ നിലാവറയിൽ അടച്ചു.”»
ആദിത്യൻ ഞെട്ടി.
“അടച്ചോ?”
രാഘവൻ കണ്ണുകൾ താഴ്ത്തി.
“അതെ.”
«“അവൻ മൂന്ന് ദിവസം കരഞ്ഞു.”»
«“നാലാം ദിവസം കരച്ചിൽ നിർത്തി.”»
«“അഞ്ചാം ദിവസം ഞാൻ വാതിൽ തുറന്നപ്പോൾ തൊട്ടിൽ ശൂന്യമായിരുന്നു.”»
അതിനുശേഷം ഒരു വരി:
“പക്ഷേ ആ ദിവസം മുതൽ വീട്ടിൽ കുഞ്ഞിന്റെ കരച്ചിൽ തുടങ്ങി.”
---
“അവൻ മരിച്ചിരുന്നില്ല.”
ആദിത്യൻ പറഞ്ഞു.
രാഘവൻ തലകുനിച്ചു.
“അവനെ ആരെങ്കിലും പുറത്തേക്ക് കൊണ്ടുപോയി.”
“ആരാണ്?”
“നിന്റെ അച്ഛൻ.”
“എന്തിനാണ്?”
“അത് അടുത്ത പേജിലുണ്ട്.”
ആദിത്യൻ അടുത്ത പേജ് മറിച്ചു.
പക്ഷേ പേജ് കീറിയിരുന്നു.
അതിനടുത്തത് 1975.
«“ഞാൻ അവളെ വീണ്ടും കണ്ടു.”»
അവൾ.
ആരാണ്?
ആദിത്യൻ വായിച്ചു.
«“1968-ൽ കാണാതായ പെൺകുഞ്ഞ്.”»
അവൻ നിശ്ചലമായി.
«“അവൾ ഇപ്പോൾ മംഗലശ്ശേരിയിലാണ്.”»
ആദിത്യന്റെ കണ്ണുകൾ നന്ദനയിലേക്കു പോയി.
പക്ഷേ അടുത്ത വരി അവനെ കൂടുതൽ ആശയക്കുഴപ്പത്തിലാക്കി.
«“അവളെ സംരക്ഷിക്കാൻ അവളെ മറ്റൊരു കുടുംബത്തിന് നൽകേണ്ടിവന്നു.”»
അടുത്ത പേജ്:
«“അവളുടെ യഥാർത്ഥ പേര് ഞാൻ മാറ്റി.”»
ആ പേര് മായ്ച്ചിരുന്നു.
പക്ഷേ താഴെ ഒരു അക്ഷരം.
ന.
നന്ദന.
---
അപ്പോഴാണ് താഴത്തെ മുറിയിൽ നിന്ന് ശബ്ദം.
ടക്... ടക്... ടക്...
മൂന്ന് തവണ.
രാഘവൻ ഉടൻ എഴുന്നേറ്റു.
“വാതിൽ അടയ്ക്കൂ.”
“എന്തിന്?”
“അവൻ വന്നിരിക്കുന്നു.”
“ആരാണ്?”
രാഘവൻ മറുപടി പറയുന്നതിന് മുമ്പ് കുഞ്ഞിന്റെ കരച്ചിൽ.
പക്ഷേ കുഞ്ഞ് നന്ദനയുടെ കൈയിലായിരുന്നു.
അവൾ കുഞ്ഞിനെ നോക്കി.
കുഞ്ഞ് ഉറങ്ങുകയാണ്.
“അപ്പോൾ കരയുന്നത് ആരാണ്?”
ആരും മറുപടി പറഞ്ഞില്ല.
വീണ്ടും—
ടക്... ടക്... ടക്...
ഇത്തവണ ശബ്ദം വിശ്വനാഥന്റെ മുറിയുടെ വാതിലിൽ.
ആദിത്യൻ വാതിലിലേക്ക് നോക്കി.
“ഇവിടെ ആരുമില്ല.”
“അത് മനുഷ്യനല്ല.”
രാഘവൻ പതുക്കെ പറഞ്ഞു.
അവൻ വാതിൽ തുറന്നു.
പുറത്ത് ഇരുട്ട്.
പക്ഷേ നിലത്ത്—
നനഞ്ഞ കാൽപ്പാടുകൾ.
വലിയവയല്ല.
കുഞ്ഞിന്റേത്.
അവ മുറിക്കുള്ളിലേക്ക് വന്നിരുന്നു.
പിന്നെ ഡയറിയുടെ മേശയ്ക്കരികിൽ അവസാനിച്ചു.
ആദിത്യൻ താഴേക്ക് നോക്കി.
മേശയുടെ അടിയിൽ ഒരു പഴയ മരപ്പെട്ടി.
അവൻ അത് വലിച്ചെടുത്തു.
പെട്ടിയിൽ പൂട്ടില്ല.
അകത്ത് ഒരു പഴയ ചുവന്ന തുണി.
അതിൽ പൊതിഞ്ഞിരുന്നത്—
ഒരു കുഞ്ഞിന്റെ അസ്ഥികൂടം.
നന്ദന നിലവിളിച്ചു.
രാഘവൻ പിന്നിലേക്ക് മാറി.
ആദിത്യന്റെ കണ്ണുകൾ വലുതായി.
“ഇത്...”
അസ്ഥികൂടത്തിന്റെ കഴുത്തിൽ ഒരു ചെറിയ വെള്ളി ലോക്കറ്റ്.
അതിൽ കൊത്തിയിരുന്നത്:
A.
രാഘവൻ വിറച്ചു.
“അനന്തൻ.”
“ഇത് എങ്ങനെ ഇവിടെ?”
“അവനെ ആരോ ഒളിപ്പിച്ചു.”
“എന്റെ അച്ഛൻ?”
“അല്ല.”
രാഘവൻ പതുക്കെ തല ഉയർത്തി.
“നിന്റെ അച്ഛൻ അവനെ ഒളിപ്പിച്ചില്ല.”
“പിന്നെ?”
“അവൻ അവനെ രക്ഷിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.”
---
രാഘവൻ സത്യം പറയാൻ തുടങ്ങി.
1968 ജൂലൈ 14.
ദേവകിയുടെ പ്രസവം.
ഇരട്ടക്കുഞ്ഞുങ്ങൾ.
ആൺകുഞ്ഞിന് അനന്തൻ എന്ന പേര്.
പെൺകുഞ്ഞിന് പേര് പോലും നൽകിയില്ല.
ദേവകി മരിച്ചപ്പോൾ കുടുംബത്തിലെ മുതിർന്നവർ ഭയന്നു.
കാരണം അനന്തൻ ജനിച്ചപ്പോൾ തന്നെ ഒരു അത്ഭുതം സംഭവിച്ചിരുന്നു.
ജനിച്ച കുഞ്ഞ് കണ്ണുതുറന്ന് എല്ലാവരെയും നോക്കിയിരുന്നു.
പിന്നെ അവൻ പറഞ്ഞത്:
“ഞാൻ വീണ്ടും വരും.”
അത് കേട്ട കുടുംബത്തിലെ മൂത്തയാൾ കുഞ്ഞിനെ ശാപമായി പ്രഖ്യാപിച്ചു.
“ഈ കുഞ്ഞ് ജീവിച്ചാൽ കുടുംബം നശിക്കും.”
അവനെ നിലാവറയിൽ അടച്ചു.
പക്ഷേ വിശ്വനാഥൻ അതിനെ എതിർത്തു.
അവൻ രാത്രിയിൽ നിലാവറ തുറന്ന് കുഞ്ഞിനെ പുറത്തെടുത്തു.
അവനോടൊപ്പം പെൺകുഞ്ഞിനെയും കൊണ്ടുപോകാൻ ശ്രമിച്ചു.
പക്ഷേ വഴിയിൽ ഒരാൾ തടഞ്ഞു.
നാരായണൻ.
കുടുംബത്തിന്റെ മൂത്തവൻ.
അവൻ ആൺകുഞ്ഞിനെ പിടിച്ചെടുത്തു.
പെൺകുഞ്ഞിനെ വിശ്വനാഥൻ രക്ഷപ്പെടുത്തി.
“അനന്തനെ എന്ത് ചെയ്തു?”
രാഘവൻ കണ്ണുകൾ അടച്ചു.
“അവനെ കൊന്നു.”
ആദിത്യന്റെ കണ്ണുകളിൽ കണ്ണുനീർ നിറഞ്ഞു.
“ആരാണ്?”
“നാരായണൻ.”
“പക്ഷേ രേഖയിൽ എന്റെ അച്ഛന്റെ പേര്.”
“നിന്റെ അച്ഛൻ കുറ്റം ഏറ്റെടുത്തു.”
“എന്തിന്?”
“കുടുംബത്തെ രക്ഷിക്കാനായി.”
---
“പക്ഷേ അനന്തന്റെ ആത്മാവ്?”
ആദിത്യൻ ചോദിച്ചു.
രാഘവൻ പതുക്കെ പറഞ്ഞു:
“അവൻ ഒരിക്കലും പോയില്ല.”
“എന്തുകൊണ്ട്?”
“അവന്റെ മരണം സ്വാഭാവികമായിരുന്നില്ല.”
“അപ്പോൾ അവൻ എന്താണ് ആഗ്രഹിക്കുന്നത്?”
രാഘവൻ കുഞ്ഞിനെ നോക്കി.
“അവന്റെ ജനനം പൂർത്തിയാക്കാൻ.”
ആദിത്യൻ മനസ്സിലാക്കാതെ നോക്കി.
“ജനനം പൂർത്തിയാക്കാൻ?”
“അവൻ ജനിച്ചപ്പോൾ അവനെ അമ്മയുടെ കൈകളിൽ നിന്ന് എടുത്തു. അവന് പേരില്ലാതെ മരിക്കേണ്ടിവന്നു. അതുകൊണ്ട് അവന്റെ ആത്മാവ് ഈ വീട്ടിൽ കുടുങ്ങി.”
“പിന്നെ ഇപ്പോൾ?”
“ഇപ്പോൾ അവൻ തിരികെ വന്നിരിക്കുന്നു.”
നന്ദന കുഞ്ഞിനെ കൂടുതൽ ചേർത്തുപിടിച്ചു.
“ഇവൻ അനന്തനാണോ?”
രാഘവൻ മറുപടി പറയുന്നതിന് മുമ്പ് കുഞ്ഞ് കണ്ണുതുറന്നു.
അവൻ നന്ദനയെ നോക്കി.
പിന്നെ ആദിത്യനെ.
അവന്റെ ചുണ്ടുകൾ ചലിച്ചു.
“അമ്മ...”
നന്ദനയുടെ ശരീരം വിറച്ചു.
“അവൻ എന്നെ അമ്മ എന്ന് വിളിച്ചു.”
രാഘവൻ പറഞ്ഞു:
“കാരണം നീ അവന്റെ സഹോദരിയുടെ മകളാണ്.”
ആദിത്യൻ ഞെട്ടി.
“എന്ത്?”
“നന്ദന ദേവകിയുടെ പെൺകുഞ്ഞാണെങ്കിൽ...”
രാഘവൻ ശബ്ദം താഴ്ത്തി.
“അവളുടെ മകൻ അനന്തന്റെ രക്തവുമായി ബന്ധമുള്ളവനാണ്.”
“അതായത്?”
“ഈ കുഞ്ഞ് കുടുംബത്തിന്റെ അടുത്ത ചക്രമാണ്.”
---
അന്ന് രാത്രി അവർ തീരുമാനിച്ചു മന വിട്ടുപോകണമെന്ന്.
നന്ദനയും കുഞ്ഞും ആദിത്യനും രാഘവനും കാറിൽ കയറി.
കാർ സ്റ്റാർട്ട് ചെയ്തു.
ഈ തവണ എഞ്ചിൻ പ്രവർത്തിച്ചു.
അവർ മനയിൽ നിന്ന് പുറത്തേക്ക് പോയി.
കാട്ടുവഴി പിന്നിട്ടു.
പത്ത് മിനിറ്റ്.
ഇരുപത് മിനിറ്റ്.
പക്ഷേ റോഡ് അവസാനിച്ചില്ല.
ആദിത്യൻ വേഗം കുറച്ചു.
മുന്നിൽ ഒരു ബോർഡ്.
“കിഴക്കേടത്ത് മന — 1 km.”
അവൻ ബ്രേക്ക് ചവിട്ടി.
“ഇത് അസാധ്യമാണ്.”
രാഘവൻ പിന്നോട്ട് നോക്കി.
“നമ്മൾ പുറത്തേക്ക് പോയിട്ടില്ല.”
“പക്ഷേ ഞാൻ റോഡ് മുഴുവൻ കണ്ടു.”
“മന നമ്മളെ വിട്ടിട്ടില്ല.”
അപ്പോഴാണ് പിന്നിലെ സീറ്റിൽ നിന്ന് കുഞ്ഞിന്റെ ചിരി.
നന്ദന കുഞ്ഞിനെ നോക്കി.
“നീ ചിരിക്കുന്നതെന്തിന്?”
കുഞ്ഞ് ജനലിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കി.
റോഡിന്റെ അരികിൽ ഒരു സ്ത്രീ നിൽക്കുന്നു.
വെള്ള സാരി.
കയ്യിൽ വിളക്ക്.
ദേവകി.
അവൾ കാറിനെ നോക്കി.
പിന്നെ കൈകൊണ്ട് മുന്നോട്ട് പോകാൻ ആംഗ്യം കാണിച്ചു.
ആദിത്യൻ കാർ നിർത്തി.
“അവൾ നമ്മളെ വിളിക്കുന്നു.”
രാഘവൻ പറഞ്ഞു:
“നിർത്തരുത്.”
പക്ഷേ കാർ സ്വയം നിർത്തി.
എഞ്ചിൻ ഓഫ്.
എല്ലാ വാതിലുകളും ലോക്ക്.
ദേവകി പതുക്കെ കാറിനടുത്തേക്ക് നടന്നു.
നന്ദനയുടെ ജനലിനരികിൽ വന്ന് നിന്നു.
അവൾ കുഞ്ഞിനെ നോക്കി.
കണ്ണുകളിൽ കണ്ണുനീർ.
“എന്റെ മകനെ...”
നന്ദന കുഞ്ഞിനെ നെഞ്ചോട് ചേർത്തു.
“ഇവൻ എന്റെ മകനാണ്.”
ദേവകി പുഞ്ചിരിച്ചു.
“അതെ.”
അവൾ ആദിത്യനെ നോക്കി.
“പക്ഷേ അവൻ ആരുടെ മകനാണെന്ന് നീ ഇതുവരെ അറിഞ്ഞിട്ടില്ല.”
ആദിത്യൻ വിറച്ചു.
“എന്താണ് പറയുന്നത്?”
ദേവകി പതുക്കെ പറഞ്ഞു:
“നിന്റെ അച്ഛൻ മരിക്കുന്നതിന് മുമ്പ് നിന്നോട് പറഞ്ഞ അവസാന രഹസ്യം ഓർക്കൂ.”
ആദിത്യന്റെ മനസ്സിൽ വർഷങ്ങൾക്കുമുമ്പത്തെ ഒരു രാത്രി തെളിഞ്ഞു.
മരണക്കിടക്കയിൽ കിടന്ന വിശ്വനാഥൻ.
അവന്റെ കൈ പിടിച്ചിരുന്ന ആദിത്യൻ.
അച്ഛന്റെ അവസാന വാക്കുകൾ:
“നീ എന്റെ മകനല്ല...”
അന്ന് ആദിത്യൻ അത് കേൾക്കാതെ പോയിരുന്നു.
ഇപ്പോൾ ആ വാക്കുകൾ വീണ്ടും അവന്റെ ചെവിയിൽ മുഴങ്ങി.
ദേവകി പറഞ്ഞു:
“നീ കിഴക്കേടത്ത് മനയുടെ അവസാന അവകാശിയല്ല.”
അവൾ പുഞ്ചിരിച്ചു.
“നീ അതിന്റെ ആദ്യ പാപത്തിന്റെ മകനാണ്.”
അടുത്ത നിമിഷം ദേവകി അപ്രത്യക്ഷയായി.
കാർ വീണ്ടും സ്റ്റാർട്ട് ആയി.
പക്ഷേ ആദിത്യൻ ഇനി റോഡിലേക്കല്ല നോക്കിയത്.
അവന്റെ കണ്ണുകൾ നന്ദനയുടെ കുഞ്ഞിലായിരുന്നു.
കുഞ്ഞ് അവനെ നോക്കി ചിരിച്ചു.
പിന്നെ വളരെ വ്യക്തമായി പറഞ്ഞു:
“അച്ഛാ... സത്യം അറിയാൻ മുകളിലെ മുറി തുറക്കൂ.”
ആദിത്യന്റെ ഹൃദയം പിടഞ്ഞു.
കാരണം കിഴക്കേടത്ത് മനയുടെ മുകളിലത്തെ നിലയിൽ—
അമ്പത്തിയെട്ട് വർഷമായി പൂട്ടിക്കിടക്കുന്ന ഒരു മുറി ഉണ്ടായിരുന്നു.
അതിന്റെ താക്കോൽ—
അവന്റെ അച്ഛൻ മരിക്കുന്നതിന് മുമ്പ് അവന് തന്നിരുന്നു.
തുടരും...
