ભાગ ૧૨ — પિતાની પરછાંયામાં
રાતના બાર વાગ્યા હતા.
નિશા હજુ પણ એક જ જગ્યાએ ઊભી હતી.
મિહિરની આંખોમાં પણ ઊંઘ નહોતી.
થોડી વાર પહેલાં હર્ષનો ફોન આવ્યો હતો—
“વિનય સાથે જે માણસ છે, એ કદાચ નિશાના પપ્પા છે.”
આ એક વાક્યે બંનેના જીવનને હચમચાવી નાખ્યું હતું.
નિશાએ ધીમેથી પૂછ્યું,
“મિહિર… તું ખરેખર માનતો હોય છે કે મારા પપ્પા જીવતા છે?”
મિહિર પાસે કોઈ જવાબ નહોતો.
“મને ખબર નથી.”
“પણ હર્ષે એમને જોયા છે.”
“એણે કહ્યું છે.”
“તો પછી?”
મિહિરે એની આંખોમાં જોયું.
“આપણે જાતે જોઈશું.”
⸻
અજાણ્યા શહેર તરફ
બીજા દિવસે સવારે મિહિર અને નિશા હર્ષ સાથે નીકળ્યા.
હર્ષે એક નાનું સરનામું આપ્યું હતું.
શહેરથી થોડું દૂર એક જૂની ઓફિસ.
રસ્તામાં નિશા એકદમ ચૂપ હતી.
મિહિરે એની તરફ જોયું.
“તું ઠીક છે?”
“ના.”
“મને ખબર છે.”
“જો એ ખરેખર મારા પપ્પા હશે તો?”
“તો તને જવાબ મળશે.”
“અને જો એ જ લોકો આ બધું કરી રહ્યા હશે તો?”
મિહિર થોડો સમય મૌન રહ્યો.
“તો પણ સત્ય જાણવું જરૂરી છે.”
નિશાએ બારીની બહાર જોયું.
“મને આખી જિંદગી લાગતું હતું કે મારા પપ્પા અમને છોડીને ચાલ્યા ગયા.”
એની આંખોમાં આંસુ આવી ગયા.
“ક્યારેક મને એમ પણ લાગતું કે કદાચ હું એમના માટે મહત્વની જ નહોતી.”
મિહિરે એની આંગળીઓ પકડી.
“એવું ક્યારેય ન વિચારતી.”
“પણ સત્ય શું છે એ તો ખબર નથી.”
“આજે ખબર પડી જશે.”
⸻
થોડા સમય પછી તેઓ જૂની બિલ્ડિંગ પાસે પહોંચ્યા.
બિલ્ડિંગ બહારથી જર્જરિત હતી.
હર્ષે ધીમેથી કહ્યું,
“વિનય અંદર છે.”
મિહિરે પૂછ્યું,
“અને એ માણસ?”
“એ પણ.”
નિશાએ ઊંડો શ્વાસ લીધો.
“હું તૈયાર છું.”
ત્રણેય અંદર ગયા.
સીડી ચઢીને એક રૂમ પાસે પહોંચ્યા.
હર્ષે દરવાજો ખખડાવ્યો.
અંદરથી કોઈ અવાજ આવ્યો નહીં.
ફરી ખખડાવ્યું.
આ વખતે દરવાજો થોડો ખુલ્યો.
એક માણસ બહાર આવ્યો.
વિનય.
એણે મિહિરને જોઈને તરત દરવાજો બંધ કરવાનો પ્રયાસ કર્યો.
હર્ષે દરવાજો રોકી લીધો.
“વિનય, ભાગવાનો કોઈ ફાયદો નથી.”
વિનય પાછળ હટ્યો.
નિશા દરવાજા પાસે ઊભી રહી.
એની નજર રૂમના અંદરના ભાગ પર પડી.
એક માણસ ખુરશી પર બેઠો હતો.
વાળમાં સફેદી.
ચહેરા પર ઉંમરની રેખાઓ.
પણ આંખો…
એ આંખો નિશાને તરત ઓળખાઈ ગઈ.
એના હોઠમાંથી ધીમેથી નીકળ્યું—
“પપ્પા…”
માણસે માથું ઊંચું કર્યું.
એની આંખો પણ ભીની થઈ ગઈ.
“નિશા…”
નિશા થોડા પગલાં આગળ વધી.
“તમે…”
એ આગળ કંઈ બોલી શકી નહીં.
વર્ષોનું દુઃખ એક જ ક્ષણે આંસુ બનીને બહાર આવ્યું.
“તમે અમને છોડીને કેમ ગયા?”
એ માણસે આંખો નીચે કરી.
“મેં તમને છોડ્યા નહોતા.”
“તો ક્યાં ગયા હતા?”
“મારે જવું પડ્યું હતું.”
“શા માટે?”
એણે મિહિર તરફ જોયું.
“કારણ કે મને દિનેશ શાહ વિશે સત્ય ખબર પડી ગયું હતું.”
⸻
દિનેશ શાહનું રહસ્ય
નિશાના પપ્પાએ ધીમે ધીમે વાત શરૂ કરી.
“હું દિનેશ શાહની કંપનીમાં એકાઉન્ટ વિભાગમાં હતો.”
મિહિર ધ્યાનથી સાંભળતો રહ્યો.
“કંપનીમાં બધું સામાન્ય લાગતું હતું. પણ થોડા વર્ષો પછી મને કેટલીક એવી ફાઇલો મળી જેમાં કંપનીના પૈસા અલગ અલગ નામે બહાર મોકલાતા હતા.”
“કોણ મોકલતું હતું?” મિહિરે પૂછ્યું.
“દિનેશ શાહ નહીં.”
“તો?”
એ માણસે વિનય તરફ જોયું.
“વિનયના પિતા અને કંપનીના કેટલાક ભાગીદારો.”
વિનય તરત બોલ્યો,
“એ ખોટું છે!”
હર્ષ આગળ આવ્યો.
“તો પછી તારા પિતા કેમ તપાસથી બચી ગયા?”
વિનય ચૂપ થઈ ગયો.
નિશાના પપ્પાએ કહ્યું,
“જ્યારે મને સત્ય ખબર પડ્યું ત્યારે મેં દિનેશ શાહને બધું કહ્યું.”
“પછી?” મિહિરે પૂછ્યું.
“દિનેશભાઈએ મને કહ્યું કે તેઓ બધું સુધારશે.”
“પણ થયું નહીં?”
“થોડા દિવસ પછી તેમનું અકસ્માતમાં મૃત્યુ થયું.”
રૂમમાં મૌન છવાઈ ગયું.
“એ પછી?” નિશાએ ધીમેથી પૂછ્યું.
“મને ધમકીઓ મળવા લાગી.”
“કોણ તરફથી?”
“એ જ લોકો તરફથી.”
“અને તમે?”
“મેં નોકરી છોડી.”
“પછી ગાયબ થઈ ગયા?”
એણે માથું હલાવ્યું.
“મારે જીવવું હતું. પણ સૌથી વધારે ડર હતો કે જો હું ઘરે રહીશ તો એ લોકો તમારા સુધી પહોંચશે.”
નિશાની આંખોમાં આંસુ આવી ગયા.
“પણ તમે અમને કહી તો શકતા હતા.”
“મારે ઘણી વાર ફોન કરવાનો પ્રયત્ન કર્યો.”
“તો?”
“દરેક વખતે મને ડર લાગ્યો.”
એણે ધીમેથી કહ્યું,
“પિતાનો સૌથી મોટો ડર પોતાનું જીવન ગુમાવવાનો નથી હોતો… સંતાનોનું જીવન જોખમમાં મૂકવાનો હોય છે.”
નિશા એની સામે ઊભી રહી.
“પણ તમારી ગેરહાજરીએ પણ અમને તોડી નાખ્યા.”
એ માણસની આંખોમાં આંસુ આવી ગયા.
“મને ખબર છે.”
⸻
મિહિરના જન્મનો સંબંધ
મિહિરે અચાનક પૂછ્યું,
“દિનેશ શાહે મારા પપ્પાને મારા જન્મના દિવસે મદદ કેમ કરી હતી?”
નિશાના પપ્પાએ મિહિર તરફ જોયું.
“કારણ કે તારા પપ્પાએ દિનેશભાઈનું એક મોટું રહસ્ય બચાવ્યું હતું.”
મિહિર ચોંક્યો.
“કયું રહસ્ય?”
“કંપનીમાં જે ગેરરીતિ થઈ રહી હતી એની ખબર તારા પપ્પાને હતી.”
“શું?”
“પણ તેમણે કોઈને કહ્યું નહોતું.”
“શા માટે?”
“કારણ કે દિનેશભાઈએ તેમને સમજાવ્યું હતું કે જો આ વાત બહાર આવશે તો ઘણા પરિવારો બરબાદ થશે.”
મિહિરને પોતાના પપ્પાની વાત યાદ આવી.
“મદદ અને જવાબદારી વચ્ચેની રેખા ક્યારેય ભૂલતો નહીં.”
હવે એ વાક્યનો અર્થ વધુ ઊંડો લાગ્યો.
⸻
નિશાના પપ્પાએ આગળ કહ્યું,
“દિનેશભાઈ ખરાબ માણસ નહોતા.”
“તો પછી?” હર્ષે પૂછ્યું.
“એમની કંપનીમાં ખરાબ લોકો ઘૂસી ગયા હતા.”
“અને હવે?”
“હવે એ જ લોકો સંજય શાહની પાછળ છે.”
મિહિરે તરત પૂછ્યું,
“સંજય શાહ?”
“હા.”
“એ દિનેશ શાહનો દીકરો છે.”
“મને ખબર છે.”
“અને મારી કંપનીમાં જે ગેરરીતિ થઈ રહી છે?”
નિશાના પપ્પાએ ધીમેથી કહ્યું,
“એ લોકો ફરી એ જ રમત રમી રહ્યા છે.”
મિહિરનું હૃદય ધબકવા લાગ્યું.
“મારા નામનો ઉપયોગ કેમ?”
“કારણ કે તારા પપ્પા અને દિનેશ શાહ વચ્ચેનું જૂનું સંબંધ તેમને ખબર છે.”
“એટલે મને ફસાવીને…”
“તારા પપ્પા પરનો જૂનો ઉપકાર વસૂલવાનો પ્રયાસ.”
મિહિર મૌન થઈ ગયો.
⸻
એક અધૂરી ચીઠ્ઠી
નિશાના પપ્પાએ ખિસ્સામાંથી એક જૂનું કવર કાઢ્યું.
“આ દિનેશભાઈએ મને આપ્યું હતું.”
“શું છે?”
“મેં વર્ષોથી સાચવી રાખ્યું છે.”
મિહિરે કવર ખોલ્યું.
અંદર એક ચીઠ્ઠી હતી.
લખેલું હતું—
“જો મારી સાથે કંઈ થાય, તો આ સત્ય મિહિરના પિતાને આપજો. કારણ કે મને વિશ્વાસ છે કે એ માણસ પૈસા કરતાં પોતાના પરિવારની ઈમાનદારી પસંદ કરશે.”
મિહિરની આંખોમાં આંસુ આવી ગયા.
“આ ચીઠ્ઠી પપ્પાને કેમ ન આપી?”
“મને ડર લાગ્યો.”
“હવે?”
નિશાના પપ્પાએ કહ્યું,
“હવે ડરવાનો સમય પૂરો થયો.”
⸻
એ જ સમયે બહાર કારના બ્રેકનો અવાજ આવ્યો.
હર્ષ બારી પાસે દોડ્યો.
“કોઈ અહીં આવ્યું છે.”
વિનય ગભરાઈ ગયો.
“એ લોકો આવી ગયા.”
મિહિરે પૂછ્યું,
“કોણ?”
વિનયે ધીમેથી કહ્યું—
“સંજય શાહ.”
બધા એકબીજા તરફ જોવા લાગ્યા.
બહાર કારના દરવાજા ખૂલ્યા.
કોઈના પગલાં સીડી તરફ આવતા સંભળાયા.
નિશાના પપ્પાએ તરત કહ્યું,
“બધા પાછળના દરવાજેથી બહાર નીકળો.”
મિહિરે કહ્યું,
“અને તમે?”
“હું અહીં રહીશ.”
“ના.”
“મિહિર, હવે મારી ભૂલનો ભાર તારે ઉઠાવવાનો નથી.”
“તમે મારી પત્નીના પિતા છો.”
મિહિરે એની તરફ જોયું.
“તમને અહીં છોડીને હું નહીં જાઉં.”
નિશાની આંખોમાં આંસુ આવી ગયા.
“પપ્પા…”
એણે પહેલીવાર વર્ષો પછી પોતાના પિતાનો હાથ પકડ્યો.
“આ વખતે હું તમને એકલા નહીં છોડું.”
⸻
દરવાજા પર જોરથી ટકોર થઈ.
ઠક… ઠક… ઠક…
બધા શાંત થઈ ગયા.
બહારથી અવાજ આવ્યો—
“દરવાજો ખોલો.”
મિહિરનો શ્વાસ અટકી ગયો.
એ અવાજ ઓળખાતો હતો.
સંજય શાહનો.
“મને ખબર છે તમે બધા અંદર છો.”
હર્ષે ધીમેથી કહ્યું,
“હવે શું?”
મિહિરે પપ્પાની ચીઠ્ઠી હાથમાં મજબૂતીથી પકડી.
“હવે સત્ય બહાર આવશે.”
દરવાજો ધીમે ધીમે ખુલવા લાગ્યો…
અને બીજી તરફ ઊભેલો માણસ જોઈને મિહિર સ્તબ્ધ થઈ ગયો.
સંજય શાહ એકલો નહોતો.
એની સાથે…
મિહિરના પોતાના પપ્પા ઊભા હતા.
મિહિરના મોઢેથી શબ્દ નીકળ્યો—
“પપ્પા… તમે અહીં?”
પપ્પાએ એની આંખોમાં જોયું.
અને માત્ર એટલું કહ્યું—
“બેટા, હવે જે સાંભળવાનો છે… એ પછી કદાચ તું મને ક્યારેય પહેલાની જેમ નહીં જોઈ શકે.”
