షాపింగ్ మాల్‌లోని ఆ విలాసవంతమైన కౌంటర్ వద్ద నిలబడిన అంజు కళ్ళు ఒక్కసారిగా బైర్లు కమ్మాయి. బిల్లు స్క్రీన్ మీద మెరుస్తున్న అంకెను చూడగానే ఆమె గుండె లయ తప్పినట్లయింది. మనసులోని ఆశ్చర్యాన్ని, ఆనందాన్ని అదుపు చేసుకోలేక, ఆ విశాలమైన హాల్ దద్దరిల్లేలా బిగ్గరగా కేక వేసింది.
"వామ్మో! పది లక్షలా!!"
ఆ కేకతో చుట్టుపక్కల బట్టలు చూస్తున్న కస్టమర్లు, కౌంటర్ వెనుక ఉన్న సేల్స్ బాయ్స్ అంతా నిశ్చేష్టులై అంజు వైపు, రుద్ర వైపు తలతిప్పి చూశారు. రుద్ర ముఖం ఒక్కసారిగా జేవురించింది. చుట్టూ ఉన్నవాళ్ల చూపులకు బిత్తరపోయి, గబగబా ఆమె నోరు మూయడానికి చేతులు చాచాడు. కానీ అంజు అప్పటికే ఆనందపు ఉధృతిలో మునిగిపోయింది. సిగ్గు, భయం అన్నీ గాల్లో కలిసిపోగా, ఆ జనాల ముందే రుద్రను గట్టిగా కౌగిలించుకుని అతని చెంపలపై ముద్దుల వర్షం కురిపించసాగింది.
"ఒరేయ్! ఇంత డబ్బు పెట్టుకుని ముందే చెప్పొచ్చు కదరా! ఇంతసేపు ఆలోచిస్తూ టైమ్ వేస్ట్ చేసేవాళ్లం కాదు కదా, ఈ పాటికి షాప్ మొత్తం కొనేసేవాళ్లం! ఓరి నా బంగారు మొగుడా! ఒక్కసారి... మళ్ళీ ఒక్కసారి ఛాన్స్ ఇవ్వురా, ఈసారి మొత్తం షాప్ అంతా ఊడ్చేస్తాను!" అంటూ ఆమె మురిపెంగా ఊగిపోయింది.
రుద్ర చుట్టూ చూస్తూ బిక్కచచ్చిపోయాడు. "ఆపవే బాబు! అందరూ మనల్నే చూస్తున్నారు... ముందు బిల్లు కట్టనివ్వు!" అంటూ నసుగుతూనే కార్డు తీసి కౌంటర్‌లో ఇచ్చాడు.
సాయంత్రం ఆరున్నర దాటుతుండగా, చేతుల నిండా కొత్త బట్టల సంచులతో వాళ్లంతా షాపు బయట ఉన్న పార్కింగ్ ఏరియాలోకి అడుగుపెట్టారు. చల్లటి గాలి వీస్తున్నా, అంజు మనసులో మాత్రం ఆ పది లక్షల వెచ్చదనం ఇంకా అలాగే ఉంది. భర్త ఇంత సంపాదించాడన్న గర్వం ఆమె మొహంలో స్పష్టంగా కనిపిస్తోంది. సరిగ్గా అదే సమయంలో రుద్ర జేబులోని ఫోన్ రింగయింది.
రుద్ర ఫోన్ స్క్రీన్ చూడగానే అతని ముఖంలో అంతవరకు ఉన్న నవ్వు మటుమాయమైంది. కనుబొమ్మలు ముడిపడ్డాయి. ముఖం గంభీరంగా మారింది. అంజు, పార్వతిల వైపు చూడకుండా, కొంచెం పక్కకు నడుచుకుంటూ వెళ్ళి ఫోన్ లిఫ్ట్ చేశాడు. అతని నడకలోని ఆ రహస్య ధోరణి చూసిన అంజు కళ్ళలోని ఆనందం మెల్లగా కరిగిపోయింది. అనుమానపు నీడలు ఆమె మనసును కమ్మేశాయి. 'అసలు వీడికి ఇంత డబ్బు ఎక్కడి నుంచి వచ్చింది? ఐదు సంవత్సరాల నుంచి జాడ లేకుండా పోయిన మనిషి... ఎంత రక్తం ధారపోసినా ఒక్కసారిగా పది లక్షలు పోగేయడం సాధ్యమేనా?' అని ఆమె మనసు తీవ్రంగా మథనపడటం మొదలుపెట్టింది.
అప్పటివరకు తేలికగా ఉన్న వాతావరణం ఒక్కసారిగా బరువెక్కింది. దూరంగా ఫోన్లో ఏదో గుసగుసలాడుతున్న రుద్ర వైపు చూస్తూ అంజు మనసు ప్రశ్నల సుడిగుండంలో చిక్కుకుంది. ‘ఏం చేస్తున్నావు రుద్ర? ఈ కరెన్సీ కట్టల వెనుక దాగి ఉన్న అసలు రహస్యం ఏంటి? నువ్వు ఊరు వదిలి వెళ్ళింది కేవలం అప్పులు తీర్చడానికేనా... లేక ఇంకేదైనా పెద్ద మాయ దాగి ఉందా?’
ఆ ఆలోచనలతోనే అంజు ఉండబట్టలేకపోయింది. పార్వతి చేతిని సైగతో లాగుతూ, అలికిడి కాకుండా రుద్ర వెనకాలే నడిచింది. రుద్ర ఫోన్ స్క్రీన్‌పై మొదట ‘పి.ఐ. ప్రభాకర్’ అనే పేరు కనిపించి కట్ కావడం అంజు దృష్టిని దాటలేదు. వెంటనే మరో కాల్ మోగింది. ఈసారి స్క్రీన్ మీద స్పష్టంగా ‘సాక్షి బేబీ’ అని రాసి ఉంది.
రుద్ర స్వరం పూర్తిగా మారిపోయింది. ఎంతో గారంగా, ముద్దుగా మాట్లాడటం మొదలుపెట్టాడు.
"సరే సరే సాక్షి బేబీ... కొంచెం టైమ్ కావాలి. నేను ఇప్పుడే కదా ఊరికి వచ్చింది... ఒక పది రోజులు ఉండి వచ్చేస్తాను."
ఆ మాటలు వింటూనే అంజు కళ్ళల్లో నిప్పులు చెలరేగాయి. గుండె వేగంగా కొట్టుకోసాగింది. కానీ రుద్ర అక్కడితో ఆగలేదు.
"హలో బేబీ... అంత మిస్ అయ్యావా? రావాలా? సరే త్వరగా వస్తానులే... ప్రతిసారి కాల్ చేయకు..." అంటూ ఫోన్ స్పీకర్‌లోకి ప్రేమగా ముద్దు పెట్టి కాల్ కట్ చేశాడు.
ఆ క్షణాన అంజు ఒంట్లో రక్తం సలసలా కాగిపోయింది. రుద్ర సంతృప్తిగా ఊపిరి పీల్చుకుంటూ వెనక్కి తిరగగానే, ఎదురుగా నిప్పులు చిమ్ముతున్న అంజు, ఆశ్చర్యంతో నోరెళ్లబెట్టిన పార్వతి కనిపించారు. అతని గుండె గుభేలుమంది.
"ఎవరు అన్నయ్యా అక్కడ మాట్లాడేది? అప్పుడే ఎక్కడికి వెళ్తున్నావు? అసలు ఈ సాక్షి ఎవరు?" అని పార్వతి అమాయకంగా అడిగింది.
అంజు మాత్రం సమాధానం కోసం ఆగలేదు. నేరుగా రుద్ర చొక్కా కాలర్ పట్టుకున్నంత పని చేస్తూ విరుచుకుపడింది. "అసలు నువ్వు అక్కడ ఏం పని చేస్తున్నావు రుద్ర? ఆ పది లక్షల డబ్బు ఎక్కడిది? ఈ సాక్షి ఎవరు? ఆ ఫోన్లో ముద్దులు పెట్టడాలేంటి?!"
రుద్ర తత్తరపడుతూ, మాట దాటవేయడానికి ప్రయత్నించాడు. "అది... నేను పని చేసే చోట యజమాని అంజు. నా పని నచ్చి ఆ డబ్బంతా ఇచ్చారు."
"నువ్వు చేసింది వంట పని కదా! వంట మనిషికి రోజుకు రెండు మూడు వేలు వస్తాయి... కానీ ఒకేసారి పది లక్షలు ఎవరు ఇస్తారు? ఆ సాక్షి దగ్గరేనా నువ్వు పని చేసేది?"
"అవును... తన దగ్గరే పని చేసేవాడిని," అన్నాడు రుద్ర సహజంగా.
అంజు గొంతు మరింత పెరిగింది. "అంటే నువ్వు ఒక ఆడపిల్ల దగ్గర పని చేస్తున్నావా?!"
రుద్ర ఏమాత్రం ఆలోచించకుండా, అమాయకంగా, "ఆడపిల్ల కాదు... చాలా 'పిల్ల'!" అన్నాడు.
"పిల్లనా? అంటే నాకంటే అందంగా ఉంటుందా ఏంటి?" అంటూ అంజు పళ్ళు కొరికింది.
రుద్ర ముఖంలో ఓ చిన్న నవ్వు మెరిసింది. "అవును అంజు... నీకంటే చాలా అందంగా ఉంటుంది. చూస్తే ముద్దొస్తుంది!"
ఆ మాటలు అంజు గుండెల్లో పిడుగులా పడ్డాయి. తన కళ్ళముందే, తన స్వంత భర్త మరో అమ్మాయిని పొగుడుతుంటే ఆమెలోని ఆత్మాభిమానం, అసూయ కట్టలు తెంచుకున్నాయి. ఆలోచించే విచక్షణ పూర్తిగా నశించింది.
క్షణం కూడా ఆలస్యం చేయకుండా, చేతుల్లో ఉన్న కొత్త బట్టల బ్యాగులన్నింటినీ రోడ్డుపై విసిరికొట్టింది. "నీ బట్టలు నువ్వే ఉంచుకో! నీ సాక్షి దగ్గరికే వెళ్ళిపో!" అంటూ ఆవేశంగా అరిచింది.
వెంటనే పార్వతి చేతిలో ఉన్న చంటిబిడ్డ సాక్షాత్‌ను లాక్కుని, పార్వతి చేయి పట్టుకుని వడివడిగా మెయిన్ రోడ్డు వైపు నడిచింది. ఎదురుగా వస్తున్న ఆటోను ఆపి, కనీసం రుద్ర వైపు ఒక్కసారి కూడా చూడకుండా ఆటో ఎక్కేసింది. ఆటో క్షణాల్లో వేగం పుంజుకుని దుమ్మురేపుతూ వెళ్ళిపోయింది.
పార్కింగ్ ఏరియాలో రుద్ర నిలువునా శిలలా నిలబడిపోయాడు. చుట్టుపక్కల జనాలు తమనే వింతగా చూస్తున్నారని అతనికి అర్థమవుతూనే ఉంది. రోడ్డు మీద చిందరవందరగా పడి ఉన్న బట్టల బ్యాగులను చూస్తూ, రెండు చేతులతో తల పట్టుకున్నాడు.
"ఒక్క నిమిషంలో ఎంత విధ్వంసం జరిగిపోయిందిరా బాబు! అసలు వీళ్ళకి ఏం అర్థమైందో ఏంటో..." అని తనలో తానే గొణుక్కున్నాడు.
మెల్లగా కిందకి వంగి, ఆ బట్టల మూటలన్నింటినీ భారంగా ఎత్తుకున్నాడు. చేతుల్లో బట్టల బరువు కన్నా, మనసులోని ఆలోచనల బరువే ఎక్కువగా ఉంది. దిక్కుతోచని స్థితిలో ఇంటి వైపు అడుగులు వేస్తున్న అతని కళ్ళల్లో ఇప్పుడు అంతకుముందు లేని తీవ్రమైన ఆలోచన, ఒక రహస్యపు గంభీరత స్పష్టంగా కనిపిస్తున్నాయి.
